A soidade nocturna (Noites)

A soidade nocturna (Noites)

A soidade nocturna, xerme da miña belixerante ansiedade, é un sapo delirante que croa vidrosas imaxes arrolando as miñas cobizosas mans nunha descomposta amálgama de sedentos amenceres espidos. Endexamais o sapo converteuse nunha raíña. Sempre croou notas de vergoñenta sufrideira.

AUSENCIA (AUSENCIA)

AUSENCIA (AUSENCIA)

Ausencia é ver a escura neve azoutar en branco asaño un non rematado aloumiño, mentres o teu perfil entre mil sombras se esvaece.
Ausencia é perder a túa memoria nun orgasmo ficticio cando eu estou no leito coa túa sombra e non co teu corpo.
Ausencia é chorar todas as noites mentres o meu corpo envellece sen sentir dende hai tempo o pracer dunha man feminina acompasando o meu sexo.

A ILLA DESERTA (A ILLA DESERTA)

A ILLA DESERTA (A ILLA DESERTA)

Habito unha illa deserta. Cascallos dun naufraxio testemuñan un pasado glorioso que comezou a se esvaer cando ti fixeches de min unha dorna sen ribeira. Daquela tiven que aprender a nadar nunha soidade ferinte, desas que se apreixan ó corazón e non o queren ceibar. Levo anos nesta illa deserta. Os meus falan dunha rabecha en forma de antollo emocional. Non me entende ninguén. A dor de corazón semella unha fonte seca de auga e que xurra ausencia gras ausencia. Iso ninguén quere velo.

NOITES DE TEBRAS (CINZAS Ó SERÁN)

NOITES DE TEBRAS (CINZAS Ó SERÁN)

Noite de tebras, de negrume densa e testuda, choiva nas entrañas e no corazón unha queimura. Ninguén me escoita. Ninguén quere limpar as miñas cinzas, que doen coma si foran ferros dun faquir nunha pel esmagada de aturar tanto o baleiro do corpo feminino. Medra no meu interior, unha silente lembranza daquela serodia feitura. Quixen bicala, pero perdeume a friaxe da súa tenrura. Queredes coñecela? Adentrádevos comigo na fraga desta voz hoxe murcha e poderedes ver, en col do seu latexante corpo, a impotencia da miña negrura.

A NOSA LINGUA (VERBAS DA TERRA)

A NOSA LINGUA (VERBAS DA TERRA)

Muller viva, trouleante e rebuldeira achégome a ti cos ollos camiño dun ceo ateigado de limpas roseiras, e cun cantar arrolado no risco da miña estrela. Os meus beizos están abertos sempre para ti como están os dun mozo pingadiño de auga cando espera por séculos ó seu primeiro amor. Sei que aínda é cedo para falarche dun pucheiro ben feito, dunha fermosa lumieira; mais o meu corazón  anda cheo de doces meigas, de espidos soños, e de regatos sen quimeras. Quero a túa man quente viva na miña friorenta pel e que os dous formemos un corpo revolto pero ben compasado. Por iso degoxo que alguén coma ti queira escoitar nun recuncho da súa lareira o branco rumor desta meniña cantiga que é o xerme da nosa terra.

A ILUSIÓN NO AMOR (NOITES)

A ILUSIÓN NO AMOR (NOITES)

A ilusión, no amor, é facermos real e perceptible ao sentido do tacto (desordenado pracer de algodón) o saboroso lume que nace ebrio na caluga; e que, tras un espasmo en forma de chama gozosamente excitada, móstranos tanxible na súa meigosa man a cinza dun escinteleante suspiro que xamais ardera en realidade. Todo é un bucle de fantasmagorías que gravitan espidas de realidade nunha nube de pel esvaída e xamais apalpada. E despois, cando todo sexa unha realidade incorpórea, ti a mais eu poderemos facer dese anhelado soño  algo real e pracenteiro.

DECLARACIÓN DE INTENCIÓNS

DECLARACIÓN DE INTENCIÓNS

Trémeme o pulso. A miña fronte humedécese e unha lixeira rañeira nos ollos faime pestanexar de modo insistente. José María, deixa de teatralizar e ponche a escribir o que me dixeches onte que querías comunicar aos teus lectores. Se os tes. Entrecórtaseme a respiración e un resollo nasal transmíteme certa serenidade e achégame unha maior certeza mental. Escribo o título. Convénzome de que o debo facer. Volvo dubidar. Bacon di que a dúbida é a escola da verdade. Non desisto no meu empeño. Sentado ao ordenador, golpeo con man convulsa pero teimosa un teclado que me mira cheo de expectación. Coméntolle que ningún texto é completo, que ningún texto satisfai ao seu creador. Pois menos aos seus potenciais lectores. Os meus turbados dedos estarrécense de novo ante a resposta que ten este incipiente blogue. Cando lle dera vida, hai xa unhas semanas, alguén apreciado por min díxome que nada de contador de visitas. Non o ten. O xornal non o quere. Mellor. Nada. Aconséllocho. Iso é unha fotografía da túa petulancia. Alá ti e a túa autonomía creativa. Certamente reflexiono sobre iso da petulancia. Tempo. Que que fago eu neste blogue? A pregunta é ferinte. Baleirarme en cada pulsión en forma de escrita para que a xente que me lea non se precipite, tras analizar a primeira liña, no desencanto e apárqueme na beirarrúa dos portais anódinos. Quero que me coñezan. Vaia fraude de intención! Semana a semana colgarei entradas coa vigorosa intención de captar a atención dun anónimo que investirá dez minutos do seu atarefado día (non máis, José María, non máis) na lectura dos meus textos. Cabe maior satisfacción? Non. As miñas creacións son de toda índole: contos breves, poemas en verso ou prosa, anécdotas, recordos… É o que ofrezo, pleno de ideas excitantes, aos meus navegantes voluntarios. Se ti, lector descoñecido, e por iso profundamente admirado por min, ansías xulgar as miñas composicións, espéroche na conta do meu correo farraposdepel@gmail.com. Opina, xulga, estima, deosta, enxalza, suxire, condena, sentenza, analiza, ditamina… Sempre serás ben recibido. Non che caiba a menor dúbida. Sempre. Pensa, para ir terminando o que quero que sexa un prólogo breve, que tamén aparecen textos en castelán, lingua materna que aniña nas miñas entrañas desde a miña máis tenra infancia. Poderás comprobar, libre de prexuízos, que ten un encanto incalculable. José María, se breve. No día de hoxe as extensións só se soportan no pelo. Que humor máis elemental! Canta paciencia tendes que ter comigo! Repítoche, antes de escribir, aprende a pensar e a entender. Outra cita sacada das procelosas augas da internet! Isto tamén mo ensinaches ti. Resolvamos o tema. Xa non me treme o pulso. Quedouse durmido. Grazas por lerme! Grazas por seguirme!