Vacacións nun 600

| 1 comentario

O sol cae en picado. Non se move nin unha folla das árbores. O día está a ser sufocante e tórrido. Poucos días no val da Maía con esta calor caldelenta no mes de agosto.
Pero sempre veñen algúns; nin poucos nin moitos, algúns; sentenza entre resabido e resignado un aldeán, cunca de ribeiro na man e o mapa do devandito caldo perfilado no rostro. Cun ademán algo rudo e cargado de certa desesperación sécase a suor da fronte cun pano. É habitual da tasca de Petanaporta, unha das máis coñecidas da comarca polos seus viños e aínda máis polas súas empanadas e torresmos. Ninguén lle discute. Saben que levarlle a contraria orixinaría un conflito de carácter mondial, como di o taberneiro. Todos os comensais de dicha casa de comidas sentados a diferentes mesas larican sen preocupación algunha sobre o verán máis caloroso dos últimos anos. Tampouco se poñen de acordo. Dúas empanadas de xoubas (sardiñas pequenas) repousan expectantes nun lateral da barra para ser recollidas nuns minutos.
A sombra empeza a avanzar por algúns dos diferentes recunchos que debuxa a entrada principal da leira. Segue sendo irrespirable a calor, aínda que se empeza a albiscar un lixeiro alento nesta marea cálida.
O seat 600 está aparcado ao pé da beirarrúa da casa vella na leira da familia. O meu pai, ao volante, móstrase inquieto porque o atraso xa é máis que significativo. E aínda temos que recoller as empanadas, farfalla para os seus adentros o entón chamado cabeza de familia. Todos os seus plans revístense dunha demora que lle leva a chascar as moas co afán característico dos momentos de gran tensión. A miña irmá móntase no asento traseiro dereito, eu no esquerdo, e a miña nai no do copiloto. Un golpe seco e rotundo desde o exterior pecha a porta tipo suicida do copiloto e o coche, cun insignificante reprís, enfila o enreixado coa amagada forza dun motor duns xustiños 700 centímetros cúbicos. Os portelos, abertos, para que o aire ardente repártase por igual cal asfixiante ventoada polo pequeno vehículo. O proxecto do meu pai deste ano é ir por un itinerario descoñecido: Ortoño, Guimaráns, Calo, Teo… O que me fai presaxiar unha viaxe máis que animada. A pouco de emprender a marcha, o silencio empeza a ser significativo.
Camay (leste é o meu cariñoso alcume de pequeno), veña canta algunha canción.
Esta é  a frase crave da viaxe a Vedra, a capital do val do Ulla. O meu pai, coñecedor dos meus grandes mareos subindo o Alto dos Leóns, no Guadarrama, ou o terrorífico porto do Manzanal detrás dalgún lentísimo camión, camiño de Galicia, pretende en todo momento que eu me distraia con puerís entretementos. Non lembra, ou non quere lembralo, que os meus mareos en coche son case históricos pola súa proliferación. Non hai ano no que non me colla un bo desfalecemento indo aos máis dispares destinos. Dá igual praia que montaña. O mareo está asegurado. A calor faise insoportable e a dixestión da comida non segue o plan establecido. A sucesión de reviradas e pronunciadísimas curvas inciden na présa da miña apampamento. Nada máis recoller as empanadas, empezo a abrir a boca sen ningún soño, presaxio e desencadeamento dun futuro estrouso.
Papá, Jose está bocexando. A miña irmá teme ser a recepcionista do meu agasallo estomacal, feito xa ocorrido en diversas ocasións pasadas.
Veña, fillo, canta unha canción, pronuncia cariñosamente a miña nai. Cando se vira e veme o rostro é consciente de que non hai volta atrás xa. A miña fronte empézase a pelrar cunha capa finísima de suor fría. A palidez apodérase de min e un malestar xeneralizado déixame recostado sobre o asento traseiro. A transpiración vai en aumento e a camisa pégase literalmente ao respaldo posterior do coche. As náuseas son cada vez máis asiduas e un resaibo acedo e amargo asoma pola miña garganta.
Non sei se aguantarei máis, logro tatexar. Os ollos do meu pai fixos no espello retrovisor son as testemuñas dun acontecemento cotián no meu curto peregrinar. Aparca nun lateral da calzada e unhas matogueiras salpicadas de vermellas e vivas mouras son as testemuñas do meu baleirado.
Este mozo non ten solución, afirma o meu pai nun ton seco e firme. Con pulso sereno sécame a fronte cun pano e obrígame asentarme coa cabeza entre as pernas durante uns minutos.
Respira profundamente varias veces, respira. Xa verás como che irás atopando mellor. Pola miña banda, todo é cuestión de experiencia. Xa teño bastante pericia nestas situacións. Agora toca esperar a que me vaia repoñendo aos poucos.
O meu pai mira o reloxo e dáse conta de que non chegaremos a Vedra ata as sete da tarde pasadas, cando a reunión concertouse entre as cinco e as cinco e media.
Non mires tanto o reloxo, José María, que agora o principal é que o neno se recupere. Xa che dixen onte, cando mirabas con todo detemento o plano da comarca, que a idea de ir por estradas comarcais non era boa en absoluto. Díxenche que o noso fillo marearíase. Ti, que non, que xa é un home feito e dereito. Pero, que terá que ver iso. O noso fillo, que só ten dez anos,  ten unha propensión aos mareos moi acentuada.
Os raios do sol vanse nesgando paulatinamente e a calor xa se fai máis soportable. Á sombra empézase a respirar. Isto é o bo que ten Galicia, que hai unhas horas moi intensas de calor, pero que logo, cando inicia con paso lento a atardecida, o lume comeza a esfumiñar polo campo con reverencial respecto.
Sinto máis fortaleza nas pernas e a fronte váiseme secando progresivamente. O malestar pasa e o estómago empeza a ocupar metaforicamente o seu lugar adecuado. Anuncio ao meu pai que estou disposto a recomezar a viaxe e iso énchelle de satisfacción.
Así me gusta, que superes con enteireza os imponderables da vida.
Os catro outra vez no 600 enfilamos a estrada comarcal que nos levará, se non nos perdemos, que non é de estrañar, pois todas as pistas son similares, ou non nos ocorre calquera outro eventual sucedido. Detén o coche na calzada e sobe ao máximo a antena que está situada na parte dianteira do coche. O meu pai decide acender a radio para distraerme. El non é partidario de poñela cando vai acompañado, pois, di, a conversa é o mellor entretemento nas viaxes. Hoxe é unha excepción e pensa que deste xeito eu non volverei marearme. Nun programa de peticións, unha oínte solicita unha canción para dedicarlla ao seu noivo que está na mili. A canción é  Teño o teu amor de Fórmula V. Tópica circunstancia, pero que non por ela menos verdade. A miña irmá, disimuladamente, move os pés, debaixo do asento da nosa nai, ao son da canción do grupo madrileño. Pensa que esa mesma noite poderaa bailar animadamente na verbena da festa da Peregrina, xa que será interpretada pola orquestra de quenda. Ao final do camiño que leva á leira familiar albíscase un grupo de persoas un tanto inquietas. É evidente que están preocupados pola nosa tardanza. Todo se aclara cando me ven baixar do coche con paso enzopelado e unha cor amarelada no rostro.
Outra vez mareouse o meu afillado? Ai, este rapaz?!

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Un comentario

  1. Muy bien descrito.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.