Un xantar calquera

| Sin comentarios

O restaurante resulta acolledor. É amplo. Está limpo. Polos seus esteriotipados mobles un deduce que sufriu unha recente remodelación. Sorpréndeme que non se ikeara aínda. Todo se andará, José María, todo se andará. Quizá me precipitara. Mirada máis pausada. Algunhas cadeiras manifestan un desgaste certamente significativo. Iso non impide o confort. Tras unha cristaleira que ocupa todo o lateral esquerdo pódese observar unha gran piscina de auga salgada e climatizada. Iso din. O certo é que os 18 graos de temperatura e o orballo oblicuo e multidireccional que che empapa todo o corpo non son unha boa carta de presentación para a súa goce. Constato que está baleira. Nin un só corpo tendido ao … sol que dorme tras unhas densas e acuosas nubes. Na mellor mesa do restaurante estamos sentados a miña irmá e máis eu. Alguén pensará nalgún tipo de extorsión ou enchufismo santiagués pola miña banda. En absoluto. Simplemente o azar. Na parede oposta á cristaleira da piscina atópase disposto a ser engulido por voraces famoeiros un variado bufé. Certo é que é dunha gran calidade. Europeo, atlántico, continental, oriental ou… Supérame a nomenclatura da cociña actual. A miña irmá e máis eu servímonos a discreción. Sempre nos rexemos por unha norma de clara moderación: nunca comas coma se non comeses nunca. É evidente que moitos comensais desprézana con sa e agudizada gula. Sentámonos. Neste instante conxélase a imaxe. Non o fago intencionadamente. É un chip que salta no meu cerebro e ordéname facer unha radiografía do presente. Fronte a min, unha parella. Matrimonio? Impórtame un carallo. Oímos todo o que comentan. Non soporto escoitar unha conversación cando non me interesa nada. El comenta ao seu cónxuxe o saboroso que está o prato elixido. O volume é elevado. O costume. Dígoo porque falan cunha naturalidade exquisita. El descóbrese o pé e plántallo á súa parella no pé destro. Non vou facer un comentario das uñas do suposto cabaleiro. Os que temos uns anos xa lembramos a enorme viseira que tiñan os altofalantes do aeroporto de Barallas. Aptas para un tendido de sombra. Con iso é suficiente. Ela dá un respingo e mírao con desdén. Crees que é normal que mentres estamos a comer ti e máis eu, aos nosos anos, fagamos carantoñas cos pés? Por Deus! Refréache. É que verche así me pon a cen. Pois logo estás en punto morto. Xa. A broma non lle fai a menor graza e reprende á súa muller tal groseira ofensa. Non volven pronunciar palabra. Un pouco máis aló un grupo celebra algún acontecemento. Son exactamente trece. Mala sorte. Non o perciben. As voces son espectaculares. Especialmente dous. Unha, masculina, que parece ser extraída dunha latrina da mili, asáñase co escote dunha amiga que ten enfronte. A outra voz, a feminina, repróchalle, como un xílgaro en celo, tal groseiro comentario. Hai máis bulicio que nunha verbena. Repito. Óese de todo. O que máis, chistes de tinguidura machista que enfustan ás mulleres que os escoitan. Muller, non tedes ningún aguante. E xa ten que intervir o prehistórico inoportuno: Fernan, a túa muller é un pouco machirulo. O viño solta a lingua dos reprimidos. Debes atala curta. E unha sonora gargallada de dúas ou tres arrefríase subitamente. Ela levántase con gran serenidade, colle a copa de viño que preside o prato do devandito cavernícola e baléiralla na cabeza á vez que lle solta un ‘esta son eu, porco’. Certo é que el o encaixa con deportividade, pero con cara de quererse cobrar pronto a peza. Volven os risos. En todos estes grupos sempre hai un experto en crear bo ambiente. Tamén o metezocas, pero este non deu sinais de vida. José María, estes comensais xa non dan máis de si. E non vas falar dos adolescentes acaramelados que se bican con ardor xuvenil na mesa do recuncho escuro? Non será que habita en ti certa envexa corrosiva? Tranquilo. Aí vai. En todo restaurante hai un recuncho recóndito polo que pelexan as parellas máis cariñosas. Sempre está ocupado. Eu xa me esquecín del. Hai tanto tempo que non o gozo! Non ven máis aló dos seus ollos os que alí están sentados. As mans entrelazadas coma se un dos dous marchásese en breves segundos ás Antípodas por un século. Con rabia. Con enerxía. Desgarrando os beizos doutro con bicos dentais que lles fan rir de dor. Míranse. Son capaces de manter a mirada sen complexos. É unha mirada limpa, sen prexuízos, oceánica, sa e desmesurada. Vese neles unha naturalidade non danada aínda pola putrefacción socio-emocional dos adultos. Xa sae a luz a túa fobia. Estrañábame moitísimo. Ou é que xa non te acordas das túas escapadas adolescentes con Maite polos bares que rodeaban a actual M30, entón en obras? O camareiro míraos, como o resto dos comensais, cunha envexa vestida de certa antipatía. A persoa que non sabe refreala espeta polo baixo: Que noxo! José María, como sigas con este polomiúdo obsesivo non che vai a ler ninguén. Non es capaz de facer unha visión panorámica da sala? Téntao. Ben. Alá vai. Nenos inquietos que percorren o comedor coma se estivesen nun circuíto de fórmula 1. Morriñentos anciáns dunha vida chea de impulsos pasados. Descoidados peregrinos ávidos dunha comida reconfortante. Pequenos ou grandes empresarios absortos nunha infrutuosa negociación. Camareiros esgotados por culpa dunhas deshumanizadas condicións laborais. Turistas descoñecedores das máis elementais normas de urbanidade. Avós impulsores dun cincuentenario que se escaralla pola indiferenza familiar. Políticos rexionais muñidores dunha soterrada moción de censura. Maiores en paro expectantes ante unha vergoñosa proposición de traballo. Autónomos descoñecedores dunha realidade comercial que lles vai a devorar en poucos meses. Ebrios comensais que infravaloran con ignorancia enfermiza un mundo que se lle foi das mans…
Váleche?
Acéptoo.

www.elblogdejosemariamaiztogores.net

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.