Sen ti

| Sin comentarios

A rosada que medra na túa pel tolea baixo a lúa chea voraz e sanguinaria. Pídesme que vaia, eu quero, pero unha insomne e macilenta voz rabéname noite tras noite a miña homada e cúspeme á cara por enfoscada vez que entre ti e mais eu nada de néctar compartido.
(Noites)

www.elblogdejosemariamaiztogores.net

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.