Podes pasar

| Sin comentarios

Pódese pasar?, como dicía unha lonxeva cociñeira fai xa moitos anos naquela familiar Peregrina cando anunciaba, coa sabedoría popular dunha guisandeira, o menú que o seu facedora mente ideara para o día seguinte.
Cando lean vostedes esta presentación, proferirán mil exclamacións de ledicia algúns que aínda me recordan con certo afecto. Dicía Flaubert que o afecto profundo ten medo a ser descuberto. Eu estou nesa indagación convulso e perseverante.
Outra vez este tío teimudo?, exclamarán cheos dunha cansa fartadela aqueles que me leron fai algún tempo, ben en libros, ben na prensa compostelá, ben nos meus pretéritos e desfeitos blogues. Hai que impedir que se acomode! Entón sería a nosa perdición, vociferarán os mencionados inquisidores da miña obra por todos os recunchos deste blogue. A conspiración chéirase. Estarei ben atento! Ti, tranquilo, José María. Como bautizaches a cabeceira do teu blogue, o teu é andar miudiño. Menos mal que lle puxeches ese nome. Sería unha carallada poñerlle outro. Sabes dabondo que non é a miña culpa. Nada de présas. Nada de disfraces multiusos. Ti, ao teu. Senta ao ordenador e escribe. É das poucas cousas que sei facer. Ese ton lacrimóxeno debes descartalo. Non gusta en absoluto. Podremia emocional, diría aquela amiga túa que che mandaba fai uns anos mensaxes e máis mensaxes todas as mañás coas directrices de cada día que ela consideraba imprescindibles. Xa sei, xa sei. Non fixeches caso a ningunha delas. Todos sabemos como es!
Non o recordo!
Aí empeza o teu problema, que tes unha memoria selectiva. Non xogues cos meus problemas de memoria porque sabes que me obsesiona a idea do meu constante baleirado memorístico.
O teu regreso é tan bonito que parece cousa de meigas, díxoche unha amable lectora alá pola primeira década deste século cando, logo dunha nova fuxida, volviches á fiestra de papel do entrañable xornal compostelán Galicia-Hoxe. Dourados tempos pasados!
Que non sabes quen son? Amigo lector, en catro entradas coñecerasme á perfección. Son transparente e nada opaco. Algúns falan dun valleinclanesco espello cóncavo. As imaxes máis belas nun espello cóncavo son absurdas.
Logo dun perplexo pestanexo caio na conta da miña realidade. Levo anos escribindo e case ninguén sabe do meu segundo oficio. E do primeiro? Home, non me amoles! Somos tantos no empeño creativo e tan breve o tempo para a lectura hoxe en día que apenas che leron media ducia de fieis seguidores. Algún máis, home, algún máis, diche sorrindo a que se esconde nun pseudónimo indescifrable para ti.
José María, esta presentación está quedando un pouco destinxida. Pero segue.
Fíxenme un tuneo. Si. Coa mesma música do festival de Eurovisión de fai anos, non recordo as modernas, introducín repetidas veces a miña cabeza, especialmente o meu cerebro, nunha lavadora de soidades, refugallos e inquietudes e non parei de dicirlle: ¡Centrifuga, centrifuga, centrifuga! E aquí estou de novo, cun tuneo de carallo, deses que che collen a vella e amarelenta chaqueta e fan dela unha nova de tal modo que non se pode recoñecer nin o máis pequeno dos danos do pasado.
E o segundo que cambiei foi o meu nome. Fóra as pantasmas do pasado! Non quero o choro do herdeiro que non coñece ao seu pai, non. Tuneaches o teu nome? Si non me equivoco, o blogue ten o nome xa falado por ti. Non ten ningún misterio. Non é bo comezar con ocultacións, amigo. Adoro e entusiásmame a ilusión na que vives. Pero… José María… cres que alguén recorda os teus heterónimos? Corramos un tupido veo.
Fóra as bágoas terribles nas que nadaban os meus vellos pseudónimos!, grito ao meu alter ego nun parlamento de meigas fantasmagórico.
Ninguén che vai a oír, José María. Ninguén? Alguén haberá tras esta pantalla.
Seguro. Miremos ao futuro.
Que falso es! A nostalxia é o alimento do teu espírito. Non a traizoarás nunca. E sábelo ben. Es un servil escravo das súas lactancias. Non me veñas con falsas promesas. Dillo aos teus lectores con honradez e lealdade. Non sexas unha franquicia da mentira.
Aquí estou. Dou a cara. Coñecerasme, tranquilo, coñecerasme. Xa estou de novo entre vostedes, cun cheiro a home que non quere alimentarse das migallas do pasado.
Serás hipócrita! Si na próxima entrada falarás seguro do teu pasado. Xa a estou vendo.
Apóstoche o que queiras.
Nunca gañei unha aposta.
Velo?
Pero a miña memoria será positiva, memoria de vida que non de morte.
Verémolo.

jmmaiz@telefonica.net

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.