O terreíño

| 1 comentario

A idea foi miña. Dúbidas na xestación. Iso é malo. O que nace con incerteza desenvólvese sempre con titubeos e suspicacias. Propúxenlle un sábado pola noite, despois dun tapeo frugal, ir un día para cear a Compostela. Encantoulle. Viuna como a mellor proposición dos últimos meses. Nada que ver cos teus desventuradas suxestións, aduloume. Faleille dun hotel pequeno na zona vella de Santiago. Nada diso. O parador. Insistín en que o recollido e modesto tamén é fermoso e atractivo. Foi o primeiro encontrón. Pospuxemos a decisión. Cando esteamos no avión falamos. Xa en pleno voo puiden comprobar que se armou ata os dentes. Foime imposible facela desistir do seu centilante idea. Faleille dos sobrecustos. Sabes que ese non é problema. A min o sinxelo encántame, musitei. Para un día que viaxamos á túa terra? Nada. Faime caso. Quixen cambiar de tema. Ofrecinlle o meu ipod e díxenlle que escoitase a canción que de modo sistemático cantaruxo cando viaxo a Galicia. O silencio durou uns segundos. E gústache isto? O meu xesto torceuse. É coma se eu puxéseche unha xota manchega, fillo. Meditei moito a resposta. Faleille do que representou para a cultura da miña terra que un cantante dunha aldea fóra, cunha canción en galego, número uno en España na lista de grandes éxitos. Expliqueille o que significou Andrés Do Barro para o impulso do galego como lingua naqueles anos moribundos. Nos intres nos que me deixou dicir algo  traducínlle a canción. Vaia. Non está mal a idea. Foi todo o que dixo. Cando chegamos ao parador, anticipeime e pedín dúas habitacións individuais. Aquí si que me quixo degolar. Creo que será mellor así, manifestei mentres botaba unhas cantas firmas nos diferentes papeis que me foron colocando diante. A cea foi tensa e chea de frases con dobre sentido. Esixiume —exactamente ese foi o verbo que utilizou— unha explicación. Crin que en Madrid deixarámolo todo moi claro. A isto chámaslle ti? Por favor, dime a palabra. Tesme desconcertadísima! Arroutadas. Así chámolle eu a estes cambios imprevistos, nados máis dunha caprichosa decisión que dun sensato raciocinio. Finalizou a cea cun cativo acordo sobre o que debiamos compartir. Ao día seguinte, pola mañá, viaxamos polos arredores de Compostela. Ensineille as dúas leiras que a miña familia  —nas ramas materna e paterna— posuía por entón en Bertamiráns e en Vedra. Dulcificóuselle un pouco o carácter. Pasaxeiro. O ataque concentrouse no feito de vendelas. Non quixen dar moitas explicacións. Non as ía a entender. Manifesteille que máis dor sentín cando experimentei a crúa realidade da súa perda. Pero aínda conservo un terreíño, apunteille con voz intrigante. Foi a explosión dos corpos celestes. Empezou a reprocharme, cunha contundencia vexatoria, que eu actuase como unha carpideira cando me propoñía certas viaxes e sempre puxese a desculpa da falta de diñeiro. Pero é un terreíño. Nada máis. Pero… ti ves como está isto cheo de guindastres? Cantos edificios de vivendas están a construírse nestes momentos neste lugar? Eu íaa dirixindo camiño do meu terreíño. Abusaba dela, pois non tiña nin idea de onde nos dirixiamos. Chegamos a Ortoño. Ensineille parte da ruta rosaliana. Reciteille algún verso de Cantares galegos. Bah! Déixache de tolerías! Ensíname o teu terreo! Reduce a velocidade e aparca baixo ese carballo. Baixámonos en silencio do coche. Ela, cunha présa inusitada; eu, cunha tranquilidade indecente. Aquí telo e mostreille o camposanto. A súa cara foi todo un poema. O seu xesto de curiosa alegría trocouse nunha mirada de repugnante zuna. Faleiche dun terreíño e ti botaches as campás a repicar. O regreso dá para outra historia.
(Tolo por ti)

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Un comentario

  1. Se te ve perfectamente el carácter gallego que para mí es un orgullo y en la vida hay que tener sentido del humor.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.