O terreíño

| Sin comentarios

—Vouche amosar, Mariquiña, un terreíño que posúo nos arredores da miña aldea, no val da Amaía, moi pretiño de onde vivira a súa infancia  a inesquecíbel Rosalía de Castro. Herdeino da miña familia hai uns poucos anos, cando finara o meu querido tío Filoso.
—¡Pero, home! ¡Tanto tempo sen dicirme nada! ¿Cando ías facelo, eh? ¡Es un lerchán! ¡Es un fervellasverzas das queixas! ¡Todo o día chorando que se non teño cartos, que se a vida está moi difícil, e vai resultar que tes un terreo da túa propiedade! ¡Vaites, vaites! Ademáis na zona con máis futuro dos arredores de Compostela. ¿Viches onte o xornal?
E María xa non podía parar. Cando destapaba a súa verborrea era coma a forza dun río a piques de nacer. Ninguén lle podía poñer freo.
—Non esaxeres, que ti es moi doada a barballar! Dun terreíño fas un soar na milla de ouro de Madrid.
—¡Dáme igual! ¿Ti sabes o que tes? ¡Nótase ben que ti es de letras! Co que está a medrar Bertamiráns, teres un terreo nos seus arrabaldes, arránxache de seguro todos os problemiñas que ti dis ter agora.
—Agarda, agarda un pouquiño, muller. Que as cousas non van por onde ti queres que vaian.
—¡Como me encabuxa esa prosma que amosas de contino! Se fora eu, xa o tería goleado ós catro ventos! ¡Con o que me peta a min campar por aí!
—¡Non contes coa langosta antes de a ter na nasa!
—¡Iso, iso! ¡E de xantar, langosta!
—Xa non razoas, muller. ¿Ves polo que eu non quería contarcho? Quero dicir que inda non tes a espiga na man, e que a cousa é moi diferente do que ti cres.
—¡Déixate de espigas e caralladas, e vamos ver o teu terreíño! Seguro que é millor do que ti me contas.
—Cara a el imos.
A Lois estábanselle a poñer os pelos de espeto. Como sedas, diría o seu pai.
—Esta muller vai levar unha pandullada… pero é que xa non razoa, pensaba para si o rapaz.
—E que… ¿Pensaches xa en facer algo co teu terreíño? ¿Sabes o prezo do metro cadrado por esta zona? ¿Falaches con algunha constructora? Coma sempre, cruzaches os brazos e a velas vir. ¡Como cho conto!
Lois dáballe a palabra do mudo, logo que sabía que cando María andaba cun cantar novo, era mellor que rematara ela mesma. A facundia da súa amiga era ás veces inaturábel.
Lois xogaba coa vantaxe de que ela non coñecía a zona, polo que non sabía, non tiña nin idea de cara a ónde ían.
—Vou quedar nun intre cos oídos coma se vivira no campo da feira, e vanme caer máis aldraxes en riba de min que confetis por Noiteboa. Pero… só con vela deste xeito, só con vela como esbardalla chea de ilusión…, pensaba para el.
—Xa chegamos. Aquí teño o meu terreíño.
—Non te chances de min, que non teño a boca para chichiritadas. Cos cartos non se xoga, mentres fitaba con verdadeiro interese ó que tiña no seu arredor: o camposanto de San Xoán de Ortoño.
—Volvo repetirche que aquí teño eu o meu terreíño.
—Entón… tatexou nerviosamente a rapaza. Entón… ¿o que ti tes é unha furada para soterrar mortos?
—Xaora.
—Pero, pero… ti es un boubante, un argallán, un caroqueiro. Non volvo confiar en ti nunca máis. Deixáschesme co cu ó recacho. “Vouche amosar un terreíño que teño…”, chanceouse como un moneco articulado Mariquiña.
De súpeto caeu nun silencio que lle durou máis de dúas horas.
Só dixo unha frase en todo este tempo:
—Abofé que si, que isto vasmo paghar.
(Contos galegos)

www.elblogdejosemariamaiztogores.net

jmmaiz@telefonica.net

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.