O supositorio do cardeal

| 1 comentario

En todos os tempos da nosa historia hai inxentes exemplos que nos levan a afirmar que non hai servilismo sen interese. Os que estadean poder sempre teñen no seu redor a alguén que os louve de bo grao. Será porque eles, antes de atopar os altos cumes do mando, fixeron dun xeito cuspidiño o que outros están agora teatralizando na súa faciana. Di un refrán castelán que onde foras fai o que vexas. Pois iso. Algún día ocupará o seu lugar, din os máis críticos e espelidos cando ven a un serradebaixo chimpando detrás do xefe.
Mira, hom, ¿non te decatas que ese é un lambecricas? ¡Boh! Xa verás como dentro de pouco terá un cargo no que meter ben a manciña. Ese non bota piropos sen esmola.
Estes comentarios escoitados arreo na rúa reflictan a realidade deses personaxes que só pensan en bicar o chan que acaba de pisar o seu amo ou ben de limpalo para que os seus zapatos non se emporquen. Ninguén hai máis perigoso ca eles. Fan a finta máis prodixiosa cando poñen no seu obxectivo un retento que lles entrampencha nos ollos. Son capaces de facer a viravolta máis arriscada coa única intención de se manter na untadela do compadraxe.
Estes lamecús ou lambeconas forman parte da historia das cidades, pobos e aldeas de toda a nosa xeografía. Na cidade de Santiago, hai moitos anos, había un home ó que lle chamaban como di o título deste conto: O supositorio do cardeal. ¿A razón? Moi sinxela.
Estou a falar dunha época na que en Santiago mandaban os cregos a de Deus. Todas as forzas políticas e sociais (o alcalde, o presidente do casino ou o reitor da universidade) só desexaban unha cousa: non escoitaren os berros da súa eminencia. Cando a súa eminencia berraba, ¡ai, miña nai!, tremaba a Berenguela[1] e acaneábanlles as pernas ós rexidores da cidade. As catro rúas da cidade escoitaban con piedade e medo o tanxemento encabuxado das dúas campás mentres o bufido do cardeal estoupaba no seu despacho. Ben por ler no xornal do día un artigo anticlerical ou por non saber os seus acólitos espremer ben os  fregreses da vila cando recibía nunha folliña a suma das esmolas recollidas na semana. Deste xeito, e para evitar os amúos da súa eminencia, o Sr. Alcalde, un pseudoliberal con certas gadoupadas anticlericais, decidiu asistir con el a todos os actos oficiais da vila, foran civís, relixiosos ou de calquera tipo. El, en persoa, explicaríalle polo miúdo todas as bagatelas do acto correspondente, e desfaría calquera contratempo que atoparen de socato. Suaba a fío o rexidor civil da vila correndo dun xantar de damas viúvas tras San Martiño Pinario[2] a unha misa funeral na igrexa da carballeira de Santa Susana[3]. Enguliu máis credos, salves, nosopais… que a máis devotas das freguesas da capela do Santísimo. Cada vez máis esmerriñado o alcalde, como un faneco; cada vez máis repoltrudo e zambullo a súa eminencia. Os dous homes non eran proporcionais, eran como o punto e mailo i, eran unha antítese hiperbolizada. Os risos eran abondos entre os restantes comensais ou asistentes ó acto. Medraba un, engurripaba o outro. As fotos das cerimonias sempre eran iguais: detrás do comellón e fermoso cardeal ía un pequerrechiño e esguízaro alcalde que, para non lle amuar, púñase no mesmo cu da súa eminencia.
De tanta torta e doce o señor cardeal non pode ciscar, e por iso leva preto do terceiro ollo un supositorio, para lle facilitar a liberación, dicían no casino os máis anticlericais e botaban a rir ás gargalladas, mentres o mentireiro (deste xeito bautizaron hai anos o xornal da vila), onde se inmortalizara tal desapiadada imaxe, pasaba sen descanso de man en man.

[1] Berenguela: Sobrenome da Torre do Reloxo ou Torre da Trinidade. Está situada entre a cabeceira e a porta de Platerías. É coñecida con este nome porque, inda que a mandou erguer o arcebispo Rodrigo de Padrón en 1316 sobre unha antiga torre románica, a rematou gótica o arcebispo Berenguel de Landoira como unha torre de defensa con cinco bandas sobre cada cara do cubo. Outros din que o sobrenome caeulle por mor da raíña Berenguela, muller de Alfonso IX, que está soterrada na catedral. Rematouna barroca o arquitecto santiagués Domingo de Andrade no século XVII.
[2] San Martiño Binario: É, sen dúbida, o segundo gran monumento santiagués. Trátase dun centro relixioso fundado no século X, daquela polos beneditinos. Se non estivera no colo da catedral, sería un dos monumentos máis sonados de Galicia. Nembergantes, a presencia do Apóstolo silénciao un pouquiño.
[3] Carballeira de Santa Susana: Pequeno conxunto de carballos. No pasado, aquí erguíanse os patíbulos para executar os condeados. Despois, foi centro e mercado de gando. No seu centro hai unha fermosísima capela. Está no paseo da Alameda, o pulmón de Compostela.
(Contos galegos)

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Un comentario

  1. Magnífico. Me has dibujado una sonrisa 😊.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.