O encontro

| Sin comentarios

Nunha das miñas últimas estadías en Compostela, hai un ano máis ou menos, no mes de maio, ocorreume unha pequena anécdota. Iso pensara nun principio; porque, en moitas ocasións, as anécdotas voan como paxariños ceibes, pero despois converteuse no xermolo da historia que comezo a relatar hoxe. Os elefantes din que teñen moi boa memoria e non esquecen o seu cemiterio.
Como tódolos días, contra a tardiña, fun pasear á Ferradura, no parque da Alameda. Lembro que sempre buscaba un banco afastado no que se sentise o fresco do solpor. Non desexaba compañía, tan só fita-la maxestade da catedral e respira-lo aire e mailo recendo das plantas do meu arredor. Xa estaba farto do calor abafante de Madrid, e precisaba senti-la humidade da terra galega. Galicia tampouco esquece ós seus.
E cando niso estaba, vin ó lonxe a figura cambaleante dun vello que respiraba malamente por mor da fatiga e da calor. Tiña un xeito acorado e unha feitura xa desvencellada polos anos. Para ser un pouco dramático, diriamos que a morte veíase na súa enrrugada faciana cunha nitidez case virtual.  Camiñaba parsimoniosamente, como se xa tivera camiñado todo, e ó chegar a min observei que buscaba con cobiza e desacougo un buratiño para sentar. Ó ver que á miña beira había un, se abalanzou cara a el cal relampo nunha treboada. Este derradeiro esforzo deixouno a penas sen resollo,  e tardou uns cantos minutos en recuperar a respiración.
Mentres recobraba o alento, o pouco alento que xa lle quedaba dicía el, desculpouse varias veces pola serenata que me estaba a dar. Eu non sei qué lle farfallei, pois seguía no mesmo estado de ensimesmamento contemprando unha das bocanoites máis feiticeiras da miña vida. Pero el tiña ganas de falar e volveuse desculpar con máis afervoamento, para me gañar a vontade e así manter unha conversa comigo.
─Xa non teño conciencia do futuro, todo en min é pasado; espetoume sentenciosamente. ¡E como pesa o malfadado!
¿E que queredes que vos diga, meu amigo?, pensei para min.
Mais el non estaba no labor de esperar a miña resposta e continuou a falar de seguido, coma se tivera preparado o discurso dende hai tempo.
─Todo en min é pasado; teño esta maleta, sinalándose a cabeza, ateigada de experiencias e lembranzas  ─farrapos da miña vida─ e levo varios días co ruxerruxe de que xa me chegou a hora; e se non morro vaime estoupar, rapaz.
Sorrín afectuosamente, pois había moito tempo que ninguén mo chamaba. Estaba claro que este home tiña as coordenadas temporais abondo descolocadas. Tamén eu comeza a senti-lo paso do tempo. Certo é que doutro xeito.
Eu non sei como nin cando, o caso é que empezamos a falar do que el chamaba os tempos fuxidos, e axiña chegamos a un pacto case de sangue. No mes de xullo eu volvería con máis calma a Santiago e acordámo-lo seguinte compromiso: Tódolos días da semana, ó serán, conversariamos un chisquiño das cousas da vida.
─Palabra de home, rematou el.
─Por certo, eu chámome Manuel Baliño Castromil, máis coñecido como Peito de Bronce; fillo de Xoán Baliño Peito de Anchoa e Maruxa Castromil a Escachaovos.
De súpeto ergueuse axudándose co seu caxato e díxome sorrindo:
─Ata entón, amigho.
E marchou. Ó lonxe decateime de que camiñaba moito máis áxil e lixeiro. Insufleille uns cantos folgos no seu envirado espírito. A soidade baleira a alma, e deixa ós homes case derreados e escangallados.
Polo que despois souben, era un home moi coreño en palabras.
Paxaro que alegre cantas,
nese verde codeso,
a moita conversación
é causa de menosprezo.
(Capítulo I de Peito de Bronce)

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.