O carro e maila nena

| Sin comentarios

Na lontananza, contra a tardiña, e achegándose dun xeito manseniño ás primeiras casas da aldea, contémplase a figura egrexia e indeleble dun carro cunha parella de bois turrando del. Vén cun rodar canso e cantaruxeiro, ven cheíño de herbas e toxos punxentes, monotonía dunha mostea secular. A súa dereita, un can de palleiro relouca risoño e cascabeleiro.
Diante do carro unha moza trigueira e falangueira vén cantando unha vella e rebuldeira canción:
A saia de Carolina
ten un lagarto pintado,
cando Carolina baila
o lagarto move o rabo.
Non hai tristura na súa faciana; a nena, branca coma a flor do camelio, move os brazos ó son dos dondos bois. Nos seus ollos, unha eterna lenda de milagres e bolboretas, de conxuros de amor e noites de lúa chea. ¿Onde vas, rapaciña de cheirosa pel? Brincas polos agros coa ledicia dun festeiro paxaro ; mentres o teu compañeiro, o carro milenario, aturuxa o ruxe-ruxe das silveiras que arrabuñan a seu testo corpo.
Na encrucillada de dous camiños, á beira dun solitario cruceiro, detense a moza e mailo carro. Coma un trobeiro garrido a rapaza cacarela volve cantar un son saudoso e malicioso. Con voz barulleira de andoriña entoa unha canción que soa lonxe do corpo, mais moi preta da alma, unha canción que fala  dunha morriñenta romaría :
¿Bailaches, Carolina?
Bailei, si señor.
Dime con quen bailaches.
Bailei co meu amor.
O vello carro non escoita, o vello carro chora a pena dun eixo que barbulla un longo rosario de lentas e tardeiras pedras.
Xa está en marcha de novo, camiño do alpendre onde durmirá outra noite máis. Cantos anos leva facéndoo! Cantas xeracións viu medrar xunto a el! Cantos nenos xogar!, Cantos vellos morrer! As bágoas do carro xermolan o campo labrando unha imaxe de espiga dourada na terra pardecenta. Os derradeiros raios do sol apaxean os cabelos da mociña cunha luz amarela e vermella, e o seu corazón de novo canta cun xeito esta vez cincento. Nesta noite de outono, o  vello carro chega ó berce do alboio, esfolla que esfolla, asubiando un berro solemne e agarimoso, aturuxo dunha noite de escurenta soidade.
(Aturuxos)

www.elblogdejosemariamaiztogores.net

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.