O afiador

| Sin comentarios

Lembro que cando neno se oía cada certo tempo na distancia a música dun chifre, sempre acompañada dunhas asonadas verbas que anunciaban a presencia dun afiador. Viña nunha bicicleta perfectamente adaptada para arranxar calquera instrumento, incluso paraugas.
Recordo que era un home vello, aínda que xamais souben a súa idade. De neno os vellos parecen máis vellos do que son en realidade. Tiña a faciana queimada polo sol, unha mirada murcha e unha barba sempre a medio rasurar. Os seus movementos parecían desmaiados. No seu día, a antiga tarazana e o tirapé dos afiadores foran substituídos por unha bicicleta noviña. El recordábao con nostalxia.
Custoume moitísimo desfacerme da vella roda, moitísimo, fíxoa meu avó hai…. ¡xa non cho sei!… no lugar de Nogueira de Ramuín, parroquia de Xoán de Moreiras.
Os ollos turbábanselle de emoción. Ó pouco tempo de chegar voltaba a suflar o chifre xeitosamente,  para que os veciños da zona tiveran coñecemento da súa presencia. Era un son latexante e contaxioso que espallábase polas rúas e vivendas.
Rapaz, é de madeira de buxo, ten corenta anos, ¡e cada vez soa mellor!
Pasiño a pasiño, rapaces de tódalas idades ían dándolle as tixeiras, os coitelos, e  demáis instrumentos para afiar e arranxar. Sen levanta-los ollos da pedra de afiar o vello falaba das súas cousas, da súa terra.
Raparigo, vouche dicir unha cousa. Eu non sei cantos quilómetros andei por eses camiños de Deus. Eu son un nómade, ¡non che sei de fronteiras!, alí onde hai traballo, alí estou eu. ¡Que lle imos facer!, ¡e que nunca deixe de soar o chifre! Aínda así, non hai un día que non lembre miña terra.
Parecía que unha bágoa navegaba pola súa gorxa.
Aqueles camiños silandeiros, agochados, cheos de múltiples segredos, o vento e o frío que che fan chorar de ledicia, os grandiosos castiñeiros que en outono visten o chan cun incrible mantelo, a cativa capela e a tosca cruz de pedra sobre un penedo, o mosteiro de San Estevo; e o río Miño, o noso pai, maxestuoso e tranquiliño ao mesmo tempo. Liñares é un lugar feito para andar paseniñamente, para sentir e gulapar a pé tódala súa fermosura.
O vello saboreaba as súas verbas cunha voluptuosidade case adolescente. E sen a penas darse conta, este home ambulante arranxaba tódolos obxectos que lle encargaban.
E como veu, marchou; deixando nos meus oídos un son vagamundo e nas miñas retinas unha estampa ben pretiña de engadantes imaxes. E un bo día deixou de vir definitivamente. Daquela pensara que foi  percorrer los camiños da súa Nogueira de Ramuín natal, como un afiador-buscador de tesouros errantes, como lle gustaba dicir a el.
O son daquel chifre aínda soa hoxe nos meus baldeiros oídos.
(Aturuxos)

www.elblogdejosemariamaiztogores.net

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.