Noutra ourela

| 1 comentario

Non quero que este texto sexa unha lambiscada. Alguén, noutro tempo, díxome que saíra liscando dela. E aquí estou. Perdón se é deste xeito. Ten xa uns poucos anos, inda que o sentimento é o mesmo. Quizabes maior. Non debemos renunciar ó pasado literario de cada un. Por iso son quen de colgalo. Fágoo porque este ano non puiden viaxar a Compostela. Cousas da vida. Pero non hai que dramatizar.
Quero falar da miña terra agora que estou afastado dela, quero abrir unha xanela ó abrente dende o máis fondo do meu ser. Quero falar da rachadura que se produce no meu interior cada vez que nun medio de comunicación se amosa un anaquiño do seu pulso, hoxe aínda non enxergable.
Uns din que son toladas, parvadas dun home que non sabe en que porta petar, outros laretan dunha alma abaixada e pouco feita. Tanto me ten. O sentimento está por riba das palabras que non saben nadiña del. Hai que estar case “desterrado” para saber como se acuruxa o espírito cando un escoita os sons da húmida gaita no medio dunha mestura de asfaltos e eternas distancias. Nun airiño amósanse á memoria toda unha ringleira de relembros, de vivencias indelebles que formaran  daquela esta toxeira de soños, soños de cor verde sempre. Soños que debuxan na memoria un  relampo  de inesquecibles ollos rebuldeiros. Aquí non hai carballeiras para se deitar embaixo delas, aquí non hai cumpridas veigas de amarelo millo zoando ó son do vento, aquí non hai ríos que foxen polas empinadas montesías en fervenzas, para despois marchar manseliños e rematar nas acochadas rías. Aquí hai o que hai, non hai máis.
Como un lóstrego, esta iluminación súpeta da alma agroma do meu interior chea de aldeas saudosas, deses currunchiños mínimos da existencia, onde a afectividade é primixenia e pódese apreixa-lo pracer vivindo nelas. Eles falan coa terra, con esa terra na que medran verdadeiras cruces de pedra cubertas dunha enxebre carriza e con liques enfeitando as peañas maxestosamente.
Por iso, cada noite loito por voltar a ela, para non morrer de morriña nin vivir anos de melura; pois a resignación de non voltar á casa nai é un suicidio diario. Por iso teño apegada nas miñas tempas a imaxe do varudo Ulises retornando a Ítaca, sucando un tortuoso camiño ateigado de incontables atrancos.
Os galegos do exterior levamos sempre un Ulises no colo da memoria.
(Aturuxos)

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Un comentario

  1. No me extraña que eches de menos Galicia porque para mí es la parte más bonita de España y los gallegos llevamos siempre la morriña encima. Tranquilo, en cuanto puedas, irás.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.