Non sei se existes

| Sin comentarios

Non sei se existes realmente. Non sei se es unha entelequia, unha fantasmagoría produto dunha mente quenturenta, produto dunha fantasía con perfil feminino que persigo desde tempos inmemoriais. Os meus detractores, que os teño, dinme que te deseñei, in illo tempore, en branco e negro, e que cheiras a trasnoitada naftalina. Lembras aqueles días de imberbes espellismos? Pois estás ancorado neles. Teñen algo de razón. Xa cando adolescente buscaba nos recunchos da miña alma unha ilusión, en forma de muller, que xamais fun capaz de corporeizar. Quizá, rebátolles eu, no meu obtusa e desleixada adolescencia. Ou iso creo eu. Non é momento de citar nomes. Como sempre, un covarde adulto. Ou un adulto covarde? Non o sei. Din os meus amigos que rastrexo esa imaxe como un can de caza abelloa á súa peza tras localizala. Pero… Realmente… Quen es? Unhas veces vives en Compostela, a cidade dos meus soños literarios; outras, na implacable amálgama de seres humanos que é Madrid, a cidade dos meus vaivéns sentimentais; e nas máis das ocasións, nun habitáculo mental que formateo en soños cada vez que te imaxino, no desamparo da noite, na miña compaña. Os que me seguen din que debo saír desta quimera, desta ilusión. Os que me seguen dinme que me estou destruíndo, que estou a construír unha ofuscada irrealidade, que isto non me pode traer nada bo, que… Mais eu asegúrolles, coa convicción do náufrago cando ve aos lonxe unha mancha en forma de barco salvador, que ti es unha realidade, unha sustantividade do meu estado anímico. Cando estamos sos en calquera lugar sinto o teu alento na  miña pel, sinto o teu pulso no meu durmiñar, sinto o teu tento percorrer os meus entretelas coa parsimonia do aprendiz de cicelador de imaxes oníricas. O certo é que nunca logrei falar contigo. Nunca. Ou si? Vénme á memoria aquel día nun decadente café nas proximidades da madrileña praza de Quevedo. Alí falamos? Creo que si. Non, José María, non falastes. Pasaches toda a tarde só consumindo, entre outras cousas, un infumable poemario sobre a perniciosa, e á vez filántropa, soidade. E eu esperándote. Creo que che equivocas. Alí si falamos. Aínda resoan nos meus oídos as túas espontáneas palabras. Como conseguiches, por aquelas datas, ti o meu número de teléfono? Volves confundir. Eu non teño o teu teléfono. Son imaxinacións túas. Si o tes. E sábelo. Confundes o día coa noite. Confundes a realidade co simulacro de delirio que che atormenta desde o teu pubescencia. O certo é que eu creo que che tiven a medio metro e, convulso pola circunstancia, non fun capaz de dicirche máis aló dun saúdo case mudo, afónico, silandeiro. Quixen espir a miña alma, e que así me coñeceses, e o único que conseguín foi un desleixado aquelarre de tatexamentos e vertixinosos síncopes. Desvanecinme nas arestas dunha escenificación cuaresmal. Aquela tarde pérdese na miña memoria coa enerxía de quen se precipita por unha interminable sima de ingratos desprezos. Repítoche que non falamos, que esa tarde paseina en compañía dunhas amigas que ti ben coñeces. Non insisto. Se ti o dis. Pero déixame contarche que, outra vez máis, chega a noite e síntoche tan preto de min que apenas me movo na miña deshabitada cama. As sabas son o cilicio do meu desterro. Só en soños téñote presente. Non quero romper a fantasía que me fai terte ao meu lado. Non quero que se prostitúan as túas palabras. Non quero que me nomees sen eu sentir o teu alento. Non quero que me menciones no baleiro dunha situación irreal para ti, pero veraz e testemuñal para min. Eu, como di Enrique Urquijo, para quererte só vallo. Espera. Soa o teléfono. Téñote que deixar. Es ti quen chama. Adeus. Mañá cóntoche.
(Tolo por ti)

www.elblogdejosemariamaiztogores.net

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.