Non sei nadar

| 2 comentarios

Se puidese lembrar que estou buscando
pararía a descansar,
se soubese en realidade que estou pensando
xa podería respirar.
(QUE SÓ ESTAS, Álvaro Urquijo / Enrique Urquijo)

Non hai nostalxia peor que estrañar o que nunca xamais sucedeu.
(COA FRONTE MARCHITA, Joaquín Sabina)

E atafégame o silencio
que trae esta corrente
de noites solitarias
carentes de contacto.
(BLOGUE DE SÓ UNHA MULLER)

Dixéchesme a última vez que falamos que estabas cansada de estar soa. Eu tamén, muller, eu tamén. E non hai ton condescendente nin lacrimóxeno nas miñas palabras. Talvez por esta lasa extenuación, hoxe propuxérame lembrar os momentos nos que experimentei por primeira os rabuños, máis ben poutadas, da soidade non compartida. Aínda que para iso téñame que retrotraer a tempos indeleblemente amarelos. Corría o ano taitantos cando un imberbe José María desembarcaba na súa Galicia natal a pasar outro verán máis. Coa voz aínda afrautada e un pensar candoroso, por inxenuo e inocente, pero cheo de estímulos adultos en cernes, deixaba o meu querido Madrid polo meu non menos amada aldea nas proximidades de Compostela. Presentábanse, por experiencias pasadas, uns meses monótonos, carentes de alicientes e plenos de distraccións puerís case infantís. Con todo, os xogos da infancia experimentábaos cada vez máis afastados, mentres que os tonteos da adolescencia apiñábanse no meu existir cada vez máis próximos. Que importancia tiña naquela época a mirada! Hoxe os mozos tócanse e retocan sen pudor ningún e estreitan os seus corpos como auténticos facedores de vida e fabricadores de pracer e paixón mutuos. O respecto ao espazo alleo que naquela época imperaba, sobre todo ao do sexo oposto, saltou estrepitosamente polo aire. Por aquel entón conformabámonos coa mirada. Cantas bolboretas no estómago disfrazábanse de ollos para poder proxectar un anhelo en forma de visión! A min educáronme na idea de enterrar os meus desexos nun sartego. Nunca manifestalos publicamente. Porque non hai desexos incautos, dicían, todo desexo ten unha lasciva finalidade. Así que, cando me cruzaba cunha moza pola que sentía unha atracción irracional, palpaba a realidade e odiaba a vida que me tocaba vivir. Pero unha cousa é a música e outra a letra. Aquel curso fora o do meu espertar amoroso. Non creo que ela se moleste. Non o creo. Realmente non o sei porque dela non sei nada desde entón. É de incautos pensar que puidese ler este blogue. Ao son de cancións como Celos da miña guitarra, de José Luis Perales; Es ti e Tómame ou déixame,  de Mocidades; descubrimos Maite e mais eu un mundo no que os soños se fixeron, por uns meses, neste caso nados ás portas dun colexio, apetecible realidade. Tras un eterno cruzamento de miradas, recordo que a miña declaración foi un marasmo de palabras inconexas e ineptas. Pouco máis. O cinema Mármol foi testemuña da nosa impericia amorosa e o sempre escuálido Manzanares, as horas pasaban voando ao seu lado ─ao de Maite─, o notario dunha privada tolemia de púdicos miramentos que nos enchían de pracer, á vez que de fatiga. O máis triste desta relación é que non sei, nin nunca o saberei, como terminou. Creo que morreu co curso. Era o máis natural. Si lembro que un rudimentario tocadiscos de petaca rabuñaba no meu dormitorio unha e outra vez a rachada canción de Billy Joel Piano man, que nunha tradución caseira consolaba a miña desdicha: Toca outra vez, vello perdedor, fas que me senta ben, é tan triste a noite que a túa canción sabe a derrota e a mel. Quen deixou a quen? Non o sei. Pero, por índice de probabilidades, creo que eu fun o suxeito pacente. A memoria xógame unha mala pasada e resúltame imposible hoxe en día sandar a dor moral que tal circunstancia produciume. O único que sei é que as vivencias dese final de curso debuxáronme unha cicatriz amarela na alma que, por ser a primeira, aínda hoxe en día acaríñoa teimosamente. Con esta escuálida bagaxe amorosa cheguei eu á miña querida Galicia, tras unha interminable viaxe en tren, nos primeiros días de xullo, máis ou menos. Cunha alma infantil en plena ebulición polo espertar amoroso do inverno, non sabía ben a que polo ater desta dualidade vital: dun lado, os tradicionais xogos de todos os veráns; do outro, as inquietudes sentimentais que no meu interior se espreguizaban. Na aldea todos coñeciámonos, polo que era case imposible que houbese algunha novidade en forma de visitante extemporáneo. Os que viñan de Coruña, os que chegabamos de Madrid ou os autóctonos formabamos todos unha amálgama de preadolescentes indocumentados que só buscabamos divertirnos do modo máis entretido posible. E un deles era asistir ás romarías que en noites sinaladas salpicaban e amenizaban toda a contorna do noso lugar de veraneo. Por aquel entón, a xente da miña idade, a finais de xullo, comezaba unha especie de xincana de festas patronais que culminaba coa de San Ramón do lugar chamado O Tremo, en Os Ánxeles, concello de Brión, nos últimos estertores do verán. Ai, os tan esperados permisos paternos para poder asistir a todas elas e tamén poder trasnoitar un pouco máis do habitual! As orquestras das festas cantaban un fermoso ramallete de versións: Canta e se feliz, de Peret; Estou a amarte tolamente, das Grecas; Eva María e A festa de Blas, de Fórmula V; Esa nena que me mira e A feira, dos Puntos; etc. E nese xogo de miradas ao que estabamos adscritos eu atopei unha que me subxugou, que me mantivo tolo eses meses; pero o recato, a timidez, o meu carácter pusilánime e o azoramento social que manifestaba cando tiña que tratar con certas persoas do sexo contrario fixeron que todo o verán e convertese nun tobogán de proximidade e afastamentos, nunha rampla de torpezas e desacertos continuos. Cando ela próxima, eu fuxideiro; cando eu próximo, ela esquiva. Naqueles días descubrín o que hoxe os psicólogos chaman a presión do grupo. Que diferente comportamento tiñamos tanto ela como eu cando estabamos sós! Pero era tan poucas veces! Non era fácil dicir que non aos amigos e ás amigas. É natural que quixésemos conxeniar cos  amigos. A final de contas, a ninguén lle gustaba estar á marxe dun grupo distinguíndose por razóns que puidesen dinamitar o sentimento de pertencer a unha cuadrilla. E chegou a despedida, en San Ramón. En tres minutos de canción, pendentes das miradas dalgúns adultos, quixemos vivir todo un verán e iso matounos. Unha amálgama de promesas, reproches e ansias mesturáronse co apaixonamento da idade mentres soaba A Feira dos Puntos. Foi unha despedida abrupta, como o salto dun bico a unha labazada. Aínda lembro como me doeu esa viaxe de volta no coche do meu pai. Aparvado, insomne e descorazoado non fun capaz de durmir nunha semana. E logo din que non llo pasan ben na aldea, oínlle comentar inocentemente días despois á miña nai mentres falaba coa súa irmá por teléfono. A aldea é o máis san que hai. Non sabes como bota de menos os xogos da leira. Á feira non podes faltar. / Á feira á beira do mar. / Aínda que teñas que ir con mamá, / xa poderemos despois escapar /  e nadar coa lúa detrás. Nese verán descubrín que como non me liberase das cacholas que constrinxían o meu corpo e a miña alma de adolescente toda a miña vida ía ser un itinerario inconcluso cara á felicidade. E aínda non aprendín a nadar.

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

2 comentarios

  1. Qué magníficos tiempos!!!

  2. Por favor, ánimo. Quiero que sigas escribiendo.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.