Inventario caótico

| 1 comentario

Non me chistan os lectores dun único libro, os comentarios maledicentes, os bicos que deixan na meixela un húmido regueiro de pingas, as tendas con cheiro a ambientador de framboesa e kiwi, o café hiperestimulante das máquinas dalgúns ministerios, os novos cartóns de leite imposibles de abrirmos, as motos sen silenciador, os que negan dicindo para nada, os pazos derrubados, os recordos tristes pero teimosos, o son dun coitelo nun prato chan de porcelana, o dedo maimiño enfesto, a capa de graxa nalgunhas botellas dos bares das estradas, o abafo que producen os cereais, o ruído do microondas escoitando a radio, os bocadillos de chourizo nos conpartimentos dos trens, o tempo de espera mentres se abre unha páxina web, as persoas que van pola rúa asoballando á xente, os móbiles nos grandes almacéns para escolle-la cor da camisa, a area da praia secándose no bañador, o tento dun pantalón vaqueiro enchoupado de apresto, os intrasixentes con pel de cordeiro, as interminables obras da rúa… e os que fan distingos co rh dos homes… non me chistan nadiña.
Gústanme as letras das cancións de Antonio Vega e Andrés Do Barro, o arrecendo dun meniño acabado de bañar, o xeito de expresarse e acenar dos apaixonados, a Capela Sixtina e o dolmen de Dombate, aquel aroma do leite acabado de muxir, calquera sorriso feminino, a lingua afiada de Umbral e a timbrada de Gala, as mazás vermellas de sangue, unha tenda de libros nun lugar descoñecido e inesperado, pasear por unha rúa baleira mentres chove a modiño, os amorodos de Aranxuez, o pulso dunha man acariñando a miña pel, o desexo de pan de boroa, as miradas quentes, certos versos de Pessoa, escoita-lo silencio fronte ó mar na Costa da Morte, o afastado ladrido dun vello can de palleiro, os cadros de inspiración romántica e os hiperrealistas, degustar un bo viño cun amigo na tasca dunha aldea case deshabitada, o respecto á intimidade e ó pensamento alleo, os que se recoñecen lectores das revistas do corazón, facer unha paradiña nunha interminable viaxe en coche, o cheiro e o tacto dun libro sen estrear, as calmosas tardes de domingo, ve-lo chan das rúas limpo, estende-la roupa lavada, a humildade dos intelixentes, o silencio do teléfono, os que saben ben escoitar… e o estilo de vida de Don Quixote… todo isto gústame moitísimo.
(Chioleiro)

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Un comentario

  1. Qué morriña. Me ha gustado mucho.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.