Declaración de intencións

| Sin comentarios

Trémeme o pulso. A miña fronte humedécese e un lixeiro comichón nos ollos faime palpebrexar de modo insistente. José María, deixa de teatralizar e ponche a escribir o que me dixeches onte que querías comunicar aos teus lectores. Se os tes. Se me entrecorta a respiración e un bafexo nasal transmíteme certa serenidade e achégame unha maior certeza mental. Escribo o título. Nada orixinal. Convénzome de que o debo facer. Volvo dubidar. Do que non dubido en absoluto, si de facelo público, é do que me espetou na cara o meu blogue cando se quixo poñer en contacto comigo dun modo súbito e algo brusco. Estás a desvariar, José María, é imposible que o teu blogue fáleche. Está a prexudicarche en exceso a calor de Madrid. Deberías descansar un tempo. Como comprenderás agora non valoro o máis mínimo que ti dubides de que o meu blogue fálame na soidade da noite. No quiero seguir, díxome. No quiero seguir. É curioso que o meu blogue diríxese a min en ocasións en castelán. A túa educación. Sigo dubidando. Bacon di que a dúbida é a escola da verdade. Non paro no meu empeño. Sentado ao computador, golpeo con man convulsa pero testán un teclado que me mira cheo de expectación. Non lle vas a facer caso ao teu blogue?, parece que insinúa polo baixo. Coméntolle que ningún texto é completo, que ningún texto satisfai ao seu creador. Pois menos aos seus potenciais lectores. Os meus turbados dedos estremécense ante a resposta que ten este incipiente blogue. Cando lle dei vida, hai xa unhas semanas, alguén apreciado por min díxome que nada de contador de visitas. Nada. Aconséllocho. Iso é unha fotografía da túa petulancia. Alá ti e a túa autonomía creativa. Certamente reflexionei sobre iso. Decidinme. Intentei instalalo. Defraudei a esa anónima amiga que empezou a ver como se diluían os seus consellos en aras dunha absurda independencia miña. Non puiden. Iso xa o contaches en tempos pasados. Non te repitas. A realidade ensartoume entre cella e cella unha materialidade obxectiva que me prostrou no diván do psiquiatra totalmente desmoralizado. Díxocho alguén con plena sensatez, faloume por primeira vez o meu blogue. Segundo intento. O seguinte paso é non meterche nas “tripas” do blogue para ver ti a soas as entradas ou visitas. Moita exixencia para mi debilidade, amigo! Silencio aterrado. Rómpeo de novo o meu conversador nocturno. Que que fago eu neste blogue? A pregunta é ferinte. Baleirarme en cada pulsión en forma de escritura para que a xente que me lea non se precipite, tras analizar a primeira liña, no desencanto e apárqueme na beirarrúa dos portais anoitecidos. Quero que me coñezan. Vaia fraude de intención! Semana a semana colgo entradas coa vigorosa intención de captar a atención dun anónimo que inviste dez minutos do seu atarefado día (non máis, José María, non máis) na lectura dos meus textos. Cabe maior satisfacción? Non. As miñas creacións son de toda índole: contos breves, poemas en verso ou prosa, anécdotas, recordos… É o que ofrezo, pleno de ideas excitantes, aos meus navegantes voluntarios. Se ti, lector descoñecido, e por iso profundamente admirado por min, ansías xulgar as miñas composicións, espéroche na conta do meu correo filoso@filoso.gal. Opina, xulga, estima, deosta, enxalza, suxire, condena, sentenza, analiza, ditamina… Sempre serás ben recibido. Non che caiba a menor dúbida. Sempre. Pensa, para ir terminando o que quero que sexa un interludio breve, que tamén poderán aparecer textos en castelán, lingua que aniña nas miñas entrañas desde a miña máis tenra infancia. Poderás comprobar, libre de prexuízos, que ten un encanto incalculable. José María, sé breve. No día de hoxe as extensións só se soportan no pelo. Ha. Que humor máis elemental! O que ti me ofertaches en todos estes anos. Canta paciencia teño que ter contigo! Repítoche, antes de escribir, aprende a pensar e a entender. Outra cita sacada das procelosas augas da internet! Isto tamén mo ensinaches ti. Resolvamos o tema. Xa non me treme o pulso. Quedouse durmido. Pero é moi pertinaz e cornelán: no quiero seguir.

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.