Contos de vello

| 1 comentario

Pola  noite, entre  fusco e lusco, tódolos nenos da familia sentan no chan compoñendo unha harmoniosa roda arredor do avó. As súas mans, antonte fortes e vigorosas, hoxe tremen coma sarmentos ó vento. A artrose deformounas hai uns cantos anos, parecen dúas árbores antigas. A voz, vella e esbandallada, aínda soa ben; malia que ás veces a cala o crepitar e o esbronchar do fogo. E a súa memoria, ateigada coma un alpendre cheo de leña, malia que flúe lenta e de vagar, aínda conserva nela as lendas de neno. Contiños que lle contara o seu avó no mesmo lugar, na quente lareira.
O vello lea un cigarro coas trementes mans, cústalle moitísimo, pero o devezo por fumalo  pódelle máis. Os rapaces desexan que comece xa a conta-la historia, pero as cousas de avó ten o seu tempo.
─Non lle metais presa, falará cando lle pete, dicíanos a avoa.
Fala con ela da cea, fala do moito que lle chista a comida feita no pote. Din que é moi triste perde-los costumes de antano, vellarías dos antergos.
─Unha árbore sen raíces non viviría nin dez minutos.
Ó avó préstalle moito falar dos tempos onte andadiños observando a vella cociña, chea de miúdas historias e testemuña de mágoas e ledicias caseiras. Os avós botan de menos ós seus fillos.
─De seguida tornarán, di ela. Onte recibín unha carta de Maruxa dicindo que chegaban o mércores, ¡maldita Alemaña!, ¡cantos nenos sen pais!
O avó queda absorto na nostálxica acordanza  dos fillos, mentres escoita e ve á avoa recolle-los restos da cea. No lume a borralla da vida, na man unha manchea de cinzas, ámbalas dúas froito dunhas experiencias xa queimadas nun pasado cada vez máis afastado. O avó pecha os ollos e sente que a vida dos seus netos medra diante súa coa mesma tenacidade que a dun ferro na forxa. E o avó disponse a relatarlles a historia, unha historia con máis anos cá súa mesma familia.
─A ver, mociños, escoitade ben… Noutro tempo na fragua de Cecebre vivía un home ó que chamaban peito de bronce. Este home…
E os nenos toleaban cos contos do avó.
(Aturuxos)

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Un comentario

  1. Como se echan de menos a los abuelos, su ternura y sus historias.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.