As espiñas da rosa

| Sin comentarios

Unha cidade calquera. Unha terraza calquera. Unha tarde calquera. Unha muller e un home e dúas cuncas de café sen consumiren. Ti e máis eu? Quizabes. Tal vez. Que máis dá! O caso é que dúas persoas sentan a unha mesa nun lugar calquera coa exclusiva intención de clarificar unha situación que se enmarañou de tal modo que se facía irrespirable o aire que compartían.
─Xa non me escribes, xa non me falas dos teus desasosegos e das túas paixóns. Distanciácheste  emocionalmente de min. Xa non leo aquelas declaracións impetuosas e exaltadas que me facías chegar ás horas máis intempestivas. Lembras? O remisa que era eu ao móbil. Compreino por ti. Quizais te esqueceras de min. Quizá me substituíras.
─Polo que vexo, iso é o único que che importa.
─O que?
─Saber se eu sigo queréndote, se eu sígoche levando gravada na memoria, aínda que sexa desde a distancia. Impórtache moi pouco coñecer a letra da miña canción. Só che interesa saber se a protagonista da miña melodía segues sendo ti.
─É que me afixeches ás boas e tenras palabras sen que eu che pedise nada. E agora, de súpeto, calas miserablemente. Pasaches de enviarme cinco mensaxes diarias ao silencio máis dantesco e entolecedor. Volvemos aos teus ramallazos de tolemia. Es moi inxusto comigo.
─E ti falas de inxustiza? Cantas respostas túas? Cantas? O teu é egoísmo en dose fantasmagóricas.
─Non, o desexo de saberme aínda querida.
─Ou sexa, o que ti queres é saber a natureza e o estado do meu sentir, non? Que che volva a encher de rosas outra vez? Estou farto do teu voraz ingratitude, estou cansado da túa cobiza amorosa.
─Ti sabías moi ben como era eu. Pero que moi ben.
─A rosa, con aspirina ou sen ela, ten de vida unha semana.
─Mira que me dixen unha multitude de veces que che mentiría no caso de que me falases disto. Pero ti tes a facultade de non deixarme outro camiño que non sexa o da sinceridade.
─Ti coñécesme moi ben. Salvando as diferenzas, eu son como Garcilaso de la Vega.
Desde o primeiro día, eu vestín un hábito que xamais colgarei. No amor, a firmeza é prioritaria, aínda que non se manifeste; e a fidelidade, un luxo que poucos saben preservar.
─Aínda que te saibas rexeitado como ti?
─Que é o amor se a persoa amada córtalle o primeiro día as espiñas á rosa?
─Entón… Segues namorado de min?
─Prodúceme unha enorme tristeza que só queiras saber iso, que a túa única obsesión sexa saberes o lugar que ocupas na miña mente. E ti sábelo moi ben. Pero quérelo oír, claro.
─Son humana.
─Es o egoísmo do desamor.
─Así me fixeches ti. Así formateáronme os teus actos.
─Dos meus actos, eu son responsable; dos meus sentimentos, non. Eu se cal é agora o meu sitio. E neste momento o meu é o silencio, a distancia e a simple fantasía mental. Esa é a miña liberdade.
─Liberdade?
─Liberdade non coñezo senón a liberdade de estar preso en alguén / cuxo nome non podo escoitar sen calafrío. Cernuda dixit.
─Sempre tes unha cita para encher o teu baleiro.
─Esta é a miña liberdade hoxe en día, repito.
─Énchesme de convulsas palabras para logo someterme a un deserto de sanguentos silencios.
─Ese son eu.
─Pois esta son eu.
Pagou, levantouse e marchou cara ao seu traballo. Non recordo se me deu un bico na fazula ou non. Só sei que cando se levantou da cadeira, auténtica e impávida, mostroume un rostro frío e distante. Todo o que había preparado para este café tireino pola borda nun dicir amén e cunha impericia tal que quedei tan desamparado como un recentemente nado prematuro no seu berce. Quixen lembrar palabra por palabra a nosa conversa, pero fun incapaz de facelo. Estaba azorado. Acheguei o meu café ─xeado, sen probar aínda─ aos beizos e derramóuseme, como un estrouso de soidade, pola camisa que con tanta compracencia escollera.
(Tolo por ti)

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.