Aquela vez

| Sin comentarios

Verte unha vez e pensar verte outra vez. Iso é o amor segundo Machado. Hoxe expóñome a facer unha reflexión sobre o noso. Non te poñas á defensiva, muller. Non. Non vou sacar os trapos sucios da nosa relación. Bo, só algún algo tinguido. Lembras cando nos coñecemos? Todos pensarán —os tres ou catro que me seguen desde tempos inmemoriais, e aos que lles debo a vida— que foi naquel café de Bilbao. Pois están equivocados. Non me refiro a ti. Non. Refírome a ti. Eu xa che coñecía de antes. Téñote retida na miña memoria desde case a instalación do scalextric en Atocha alá polo ano 1968. As comportas dunha cándida timidez refrearon que a miña xente o soubese. Ou quizabes o saiban. Andrómena? Un pouco si. Imposible ese ano, disme. Verdade. Por aquel ano eu andaba cos meus indios e vaqueiros barruntando como asaltar o forte apache. A morte de Franco? Si. Aí achegámonos un pouco máis. Recordo que te vin por primeira vez —como te vexo agora—, sentado e confundido, esperando ao atractivo profesor de filosofía. En COU. O teu grupo eloxiaba tanto o atractivo físico como o verbal do devandito. Eu sentinme, no momento que oín a túa ponderación, como un insignificante e descelmoso ser. Imposible competir con el. Déixao, José María, é inabordable para ti. Ese mesmo día, en soidade, na cafetería Dickens, entendín perfectamente os versos de Machado. Vinte por primeira vez esa mañá e xa te estaba vendo outra vez diante de min. Tremelante e timorato achegueime a ti para preguntarche a maior obviedade dun curso que empezaba inmaculado para todos. Sorriches como unha dona angelicata e quitáchesme do medio cun simple “espérate e verás”. Ao volver ao meu sitio —a última fila— topeime torpemente co brazo dunha compañeira que me mirou con ollos de amiga burlona. Faltoulle a gargallada. O libro de Julián Marías descansaba sobre a miña mesa. Foron uns minutos interminables. Entón chegou el. Voz de barítono disoluto, pero donda e sobria. Os ollos descansaron por uns instantes en ti. Para min foron séculos. Ruborizácheste. Gustoume provocar en ti tal ruborizo. Un rostro acneico fronte a un home xa formado. Quixen mergullarme na máis profunda das fosas marianas. Eccema mental fronte a temperanza sedutora. Nada que facer. Neses momentos quixen abandonar a aula, pero unha cotenada de Luís, e un comentario alentador refreáronme: Acaba de mirarche. Soño? Realidade? O certo é que non atendín en absoluto ás explicacións do profesor de Filosofía. Finxín copiar, cun pulso trémulo e cardíaco, as explicacións dun futuro exame. Recomendacións que me soaban a remota circunstancia. De súpeto, unha voz interpeloume achega do filósofo sobre o que ía facer o traballo monográfico. Antonio Machado. Non souben xustificarme. Falei de Juan de Mairena. Só se que recibín unha sonora felicitación. Non será porque existe no seu interior unha privilexiada Leonor? Sentín na miña tempa a calor dos teus ollos, no meu pulso a febre do teu tacto e no meu verbo a tolemia da túa gargallada. Reláxate, home. Non podes ir pola vida como un feixe de nervios. Espetáchesmo mentres gardabas no teu bolso un billete de metro cun teléfono apuntado. Logrouno. Aboquexei. Días despois, cando recibín a túa chamada, descubrín que era o meu. Pero naquel momento sentín un paria, un pelangrán. Busqueite coa mirada insistentemente. Só atopei un cativador ceño engurrado. E un aroma a colonia que aínda perdura na miña memoria. Sal ao seu encontro, home. Díxome Luís. Non puiden. Sentín o ser máis desgraciado da terra. Igual que Machado, eu tamén esperaba un milagre da primavera. E na soidade do meu cuarto machuquei unha vez máis Onde están os teus ollos negros, de Santabárbara.
(Tolo por ti)

www.elblogdejosemariamaiztogores.net

jmmaiz@telefonica.net

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.