Aquel día

| 1 comentario

Terminaba o outro día escribíndoche un mínimo esbozo do noso primeiro encontro alá por un agosto de xa fai cinco anos. Recordo por aquel entón un Madrid diúrno semideserto pola asfixiante calor, pero pleno de vida nocturna. Vou tentar ser exhaustivo na narración do que ocorreu aquel día, pero témome que todo quede nun simple bosquexo, nun esvaecido relato do que ti e eu vivimos. Sentado a unha escangallada mesa de mármore dun vello pub da zona de Bilbao, entretiña o meu tempo entre unha consumición a sorbo lento e a lectura dun poemario que adquirira nunha librería da rúa Salustiano Olózaga. Non lembro hoxe nin o autor nin o título. Embebido nos devanditos versos non prestaba a máis mínima atención ao que ocorría na miña contorna. Acórdome de que o ambiente era bastante anodino e non menos vulgar. Non había nada que fose capaz de romper a miña atención lectora. E iso que escrutei con pericia detectivesca ata o máis recóndito dos asentos daquel lugar. Conversacións telefónicas carentes de calquera interese, sudokus, esperas irritantes, risos alimentados por insubstanciais palabras e unha infinidade de bicos; uns, atolainados e impulsivos e outros, aletargados pola idade, carentes xa de calquera paixón adolescente. Neste convulso, pero banal ambiente o meu cerebro navegaba polas procelosas palabras dun poeta que non sabía como desconxestionar a súa mente, torturada porque unha tormenta borrara o voluptuoso latexado dun corazón que non sabía como recuperar. E neste preciso instante apareciches ti. En silencio e determinante precipitácheste sobre min. Sen darme conta pechei tremelante o libro e depositeino sobre a mesa cun torpe xesto que deixaba á vista unha espasmódica alteración. Non souben que dicir. As palabras amontoáronse durante varios segundos na miña gorxa, pero fun incapaz de darlles un sentido congruente e adecuado. Saíron atropeladas e entumecidas á vez, o que causou en ti un sorriso que deixou ao descuberto unha boca sedutora como poucas. Ruborizado ata o pelo, non sei que dixen do respecto á intimidade e que desexaba estar só. Arrepentiraste toda a túa vida se me despachas como a unha calquera, soltáchesme mentres pedías ao camareiro un combinado sen alcol. E aquí empezou todo. Colliches con evidente desgana o libro que deixara na mesa e soltáchesme sen reparo algún: Ti crees que este pesadelo é máis interesante que a miña conversa? Veña xa! Así que imos ao gran. Presentémonos e falemos coma se nos coñecésemos desde a infancia. Iso é imposible, musitei eu. Pero a túa teimosía venceu a miña resistencia e, sen noción do tempo transcorrido, aos poucos segundos estabamos enfrascados nunha conversa sobre como soportarmos o desamor. E aos poucos fun observándote. Lucías, propio do mes no que estabamos, unha pel morena e tersa, moi ben hidratada. Fronte a min, inquietas e rectilíneas, as pernas cruzadas. Os zapatos, de sola fina, tacón alto e dúas tiras de pel negra, unha á altura dos dedos e outra á altura do nocello, deixaban ao descuberto uns pés coidados e unhas uñas perfectamente esmaltadas. Vestías unha saia negra cinguida por encima do xeonllo e unha blusa de cor branca que resaltaba aínda máis se cabe uns brazos moi ben modelados que culminaban nunhas mans dilixentes e moi atractivas. Ti eras pura determinación; eu, un feixe de nervios; ti, unha espontaneidade pletórica; eu, unha timidez latente; ti, motivada pola rémora da miña introspección; eu, medorento de quedarme en branco e estremecido por se facía o maior dos ridículos. Dixémonos os nosos respectivos nomes. Hoxe recordo que ao chegar a casa consultei a orixe do teu nome nun dicionario e reveloume que tiña dous: ben “Aquela nada nun lugar entre os outeiros”, ben  “Aquela que é luminosa”. Eu quedeime con este último, pois é evidente que aquel día a túa soa presenza iluminou a rallante vida dun home que entrara nun bucle de melancolía moi oleaxinoso. Foron tres horas conversando sobre unha multitude de temas que hoxe se enredan na arañeira da desmemoria. O que máis che impresionou de min foi o meu xesto e mirada de tristeza. Debe ter unha orixe moi profunda, comentáchesme. Eu faleiche de que era a miña compañeira desde a miña máis tenra infancia, e que é preferible un triste sorriso que a tristeza de non volver sorrir. Aquí calaches e un aceno asomou ao teu rostro. Sen palabras dixéchesme: a min tamén gústanme as frases que navegan por internet. En plena rúa intercambiámonos os móbiles e xurámonos, premido por ti, unha chamada inmediata para volvernos a ver. Isto non pode quedar así, sentenciaches firme e imperturbable. Ao instante déchesme un par de bicos, introducícheste nun taxi, e deixáchesme en metade da rúa co ánimo trémulo e estupefacto. Baixaches sorpresivamente o portelo e berráchesme que estivese tranquilo, que aquilo non era un soño, senón unha realidade con nome de muller. E eu crinche.
(Tolo por ti)

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Un comentario

  1. Muy bueno. Gracias por escribir.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.