Aquel curso do…

| Sin comentarios

Aquel curso deixou en min un sabor agridoce. Academicamente non foi nada do outro mundo. Mellor corramos un tupido veo. No persoal, unha serra escarpada e montuosa. Puxo ao descuberto, sen contar coa miña iniciativa, unha inmaturez procaz. Es moi xeneroso, Xosé María. Eu diría misericordioso. Bo, non discutades. Iso é insustancial agora mesmo. Situacións antagónicas que provocaron en min uns altibaixos emocionais en ocasións disparatados. Incompatibles? Segundo a conxuntura. Por unha banda, a miña relación contigo ía vento en popa mentres non interviñese a miña familia. Si. A miña familia. Por outro, necesitaba a folgura e o descaro dos meus amigos. Eramos a radiografía de dous adolescentes con incipientes feituras de adultos. Despois demostreiche, desposuído de roupaxes cínicos, que de adulto eu non tiña nada. E ti facías, nalgunhas ocasións, que estas dúas situacións fosen irreconciliables. E aquela canción de Perales? Era, quizá, unha premonición. Viviamos nunha burbulla. Aí eramos felices. Lémbralo? Un abanico de lugares secretos acubillaba unha relación feliz e infausta, alegre e desventurada, radiante e tráxica, pletórica e aciaga? Eu, con mil mentiras caseiras para ocultar un namoramento compacto nos seus cimentos, pero cuns arredores nocivos, funestos e perniciosos; ti, cunha franqueza inxenua, espontánea e veraz, que poñía en dúbida, cada vez que nos viamos, a miña torpe actitude inmatura. Ti esixíasme unha resposta de home formado cando eu era un home demasiado temperán no sisudo. Lembras aquel pub na parte posterior da túa casa? Alí acreditámonos, xustificámonos, degustámonos, convencémonos? Viaxamos a lugares inhóspitos, pero recollidos e maxestosos para nós. Alí preguntáchesme mil veces por un futuro que eu vía en dúas frontes discrepantes: contigo, debuxábao diáfano de proxectos; sen ti, mergullábame nun marasmo de lacerantes soidades. En casa todo era un aquelarre para ceibarme dunha relación tóxica. Segundo a miña familia, estaba abducido por unha muller monopolista e avarenta. Segundo a miña familia, eu xa non tiña capacidade para pensar e os demais debían tomar as rendas dunha relación absurda polo mañanceira e polas roupaxes de adulto que unha muller sen escrúpulos me impuxera. Seguíanme vendo como un incipiente home. Desgraciadamente, eu deixábame levar cando habitaba en min o ambiente caseiro. Ese foi o meu craso erro. Non saberme impoñer. Non falar. Non dicir o meu parecer e deixar que ti che levases as culpas dunha situación que os dous construiramos. Cun centenar de mísiles de cruceiro cada vez que chegaba o fin de semana, fun modelando unha realidade falsa e hipócrita. Como San Pedro, cheguei a renegar de ti tres veces. Bo, creo que máis. Entón as augas serenáronse un pouco en casa. Créronme durante unhas semanas, pero daquela unha fatídica conversación desvelou que o noso era máis solvente do que esperaba a miña familia. Quizabes, hoxe en día, cos teléfonos móbiles, esa charla non vise a luz, pero, daquela, cun só teléfono no despacho do meu pai e no cuarto de estar a intimidade era un luxo que non estaba ao meu alcance. Todo espíase. Todo xogábase nun taboleiro de xadrez no que as pezas principais eran movidas polos meus pais. Eu era un peón desaxeitado e carente de iniciativa. Ti, chea de reproches cara a min; eu, unha marioneta en mans duns adultos que exercían de tales cun poder omnímodo. E entón chegou o verán. Como hoxe. Mellor devandito, chegou a mentira. Esa que nunca aceptaches. A amálgama familiar esmagoume, configuroume unha realidade sen ti. E todo o deixei para setembro. Prometinche que entón cambiaría; pero, como a canción do meu primo Carlos, moi boas intencións, pero outra vez vivindo igual.
(Tolo por ti)

www.elblogdejosemariamaiztogores.net

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.