A pantalla en branco

| 1 comentario

Profe, quero dedicarme a escribir, díxome nos derradeiros días do curso que acaba de morrer unha alumna nada máis saír dunha clase na que estivemos a departir sobre o oficio de escritor na Idade Media e no Renacemento. Eu pensei ao momento que era o típico impulso dunha moza cando acababa de recibir un estímulo externo de alta intensidade. Non, profe, de verdade, dígoo en serio. Levo moito tempo coa idea. Ata me quita o soño. Pero aínda non fun capaz de escribir unha liña de certa calidade. Esborrancho moitísimo, mando á papeleira de reciclaxe outro tanto e desespérome ante a pantalla en branco como un xograr ante un auditorio disperso e rañicas. Encantoume o símil. Benvida ao mundo da creación, díxenlle cun sorriso cargado de ironía. Esa é a nosa loita diaria, a nosa pelexa incombustible. Esquéceche do infiel medieval e pensa no que che rodea. Mañá falamos. Mañá cóntoche o que fun capaz de elaborar esta tarde. Non logrei convencela e foise un tanto meditabunda e cunha escorrentadura importante, como di unha compañeira de traballo.
Esta moza non sabe o cruenta que é a miña pelexa coa pantalla en branco. Agora é a pantalla a que che expulsa a súa brancura inmaculada. O pulso treme. Os dedos adelgázanse ata converterse en miúdas barbadas que pululan indiscriminadamente por un teclado alleo á movida mental que padezo. En tempos pretéritos, unha excelente profesora da Complutense explicounos a un grupo de indocumentados e novatos universitarios o medo á páxina en branco. Aínda teño gravado na mente o rostro daquela muller cando nos ía describindo o auténtico vía crucis que vivía cando tiña que sentar diante dun folio para escribir un novo capítulo da súa novela ou o artigo que lle pedía con certa vehemencia determinado xornal.
Levo dúas horas sentado diante do computador e non son capaz de escribir máis de dúas palabras. Anímome paseando polo estudo e o meu outro eu convértese nun  hooligan da miña vea creadora. Nada.
Outra vez a miña mente de escritor entrou nun bucle do que non sei saír. É o que os ingleses chaman fear blank page. Un senta ante o folio en branco cheo de dúbidas e de medos. O folio en branco ségueme asustando. O branco intimida, desacouga e aceira o acto de crear. Que horizonte de negras posibilidades ábrese cando unha páxina en branco lévanos ao sempre enleado labirinto das palabras sen vida? Igual que baixo a ponte Mirabeau flúe o Sena, dicía Apollinaire, tras a pantalla en branco ou impoluta flúe unha idea que quizabes nos abra a porta da creación literaria. E de súpeto comezo a escribir. E se na primeira ou segunda liña fago unha borradura, xa sei que o vou a ter moi difícil. Se a riscada é na sétima ou oitava liña, xa non me importa tanto. Eu sufro cando escribo, porque me custa unha barbaridade e, ás veces, rúxeme a alma. Aínda que é certo que ese sufrimento queda compensado coa satisfacción de atopar a palabra adecuada para dicir o que quería de maneira xusta e precisa. Pero nisto o que realmente interesa é traballar todos os días, con constancia e disciplina, porque, como dicía Picasso: «Eu non creo na inspiración, pero se chega, que me colla pintando». Ademais, o escritor está sempre traballando aínda que non teña a pluma na man porque na súa cabeza está a recrear situacións, moldeando caracteres de personaxes, axustando termos e definicións… E o que é aínda máis importante: o que fagamos hai que facelo o mellor que podamos, non para saír do paso. Isto é aplicable a todas as profesións e oficios, pero tamén, claro, ao de escritor. Hai que poñer interese no que se fai. E non esquezamos que «O que resiste, gaña». Así venzo eu cada xornada a miña pantalla en branco.

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Un comentario

  1. Magnífico artículo. Aunque cueste escribir, merece la pena. Para los que te seguimos.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.