A miña acné senil

| Sin comentarios

O meu dermatólogo díxome hai tempo que teño un brote acneico. É un home experimentado, coñecedor da miña pel desde os meus tempos tardoadolescentes e nunca poñerei en dúbida os seus diagnósticos. Faloume que se ía xubilar e sentoume coma unha patada nos fouciños. O da miña acné, nun principio, sooume a chicarandaina improvisada (broma pesada, pero enxeñosa). Non souben que responderlle. Simplemente fixen un aceno de incredulidade e aceptei a súa diagnose. É curiosa a utilización que facemos do posesivo o meu diante de certas profesións: o meu médico, o meu avogado, o meu notario… Como se nos fose nese o meu unha inquebrantable aceno de identidade! Hoxe non somos ninguén se non lle arrumamos a certas actividades a nosa propiedade. E ti máis, José María, que habitas nese illamento fantasmagórico. Isto non ten nada que ver co tema. Ti ao teu. Xa sabes que o retiro voluntario é unha das máis perigosas drogas. Volvamos ao noso. A acné. Tras un tempo de silencio, sorrín con algunhas doses de escepticismo e díxenlle con certo ton de confianza: será acne senil, porque xuvenil aos meus anos soa a sarcasmo puro e duro. Non podo entender que a miña pel, moi marcada xa polos anos e as vivencias, aínda teña brotes de adolescente. Miroume con aire de paciente galeno e díxome con ergueita ironía: será reflexo do estado emocional que vives nestes momentos. O certo é que son os mesmos síntomas e as mesmas protuberancias que un mozo. Son repugnantes, díxenlle. Ademais, brotan de modo inmisericorde nos lugares máis insospeitados e inoportunos, e sempre nos momentos nos que planeo algo especial. Como cando eras un rapaz. José María, non te dás conta que estás a ter unha conversación inmatura en grao sumo? Pero é o que hai. O meu médico sacou o talón de receitas, cumprimentou as necesarias e estampou con enerxía a súa firma nelas. Con isto, solucionado. Xa, dixen para os meus adentros. Nunca dubides dos teus médicos, amigo. Saín da consulta entre alegre e compunxido, entre relaxado e impaciente. A mesma composición da pomada que a do ano taitantos. Idénticos cans con diferentes colares. Entón, mentres me adormentaba a calor que se respiraba no metro e o trouqueleo do devandito, viñéronme á memoria os meus anos de tardoadolescencia. Anos universitarios. Anos de cinemas furtivos. Anos de soidades buscadas. Anos de desesperación ante un espello que soamente me cuspía habones e enquistamentos pustulentos. Anos de amores silenciados. Anos de lecturas nocturnas. Anos de chamadas non contestadas. Anos de sufrimentos cando era bautizado por un desconsiderado amigo como o Paellita, polo peculiar deseño de grans que adornaban a miña cute. Esas grazas que facían algúns para relaxar a situación e que soamente lograban descontrolarme. Outro dicía, alá por terras galaicas, mentres me examinaba como un labrego faio cun tubérculo deforme, ghuapiño de fronte, pero escarallado de cute. E o de máis alá, alardeando dun sentido do humor que non manifestaba cando eu lle facía un comentario sobre a súa estrafalaria roupa, sentenciaba: pódese estudar no teu rostro a orografía do sistema montañoso máis escarpado do planeta. Vivín unha terrible década de pústulas faciais. José María, ninguén se deu conta. Iso é o grave. Só aquela boa amiga que me abriu, entre outras cousas, os ollos á crúa realidade. Tivemos un encontro fortuíto cando eu saía, ás oito da tarde, cal perseguido pola xustiza, do desaparecido cinema Ventas. Ai, aquel cheiro a ozonopino! Creo que na actualidade é un ximnasio ou unha macrosala para vodas e demais eventos similares. Dela aínda gardo o seu nome con enorme agarimo. Recórdoa ese día, apostada diante do cinema, impedíndome o paso, envorcando sobre min unha sarta de reproches acerca das miñas ausencias a certas clases. Non me vou ata que non me digas o porqué. Como un desaxeitado medionamorado, logrei encadear tres frases máis ou menos firmes sobre o meu aspecto físico. Aínda estaba aparvado pola pericia de Kirk Douglas coas armas e a forma tan crediticia de mirar ás mulleres. Fitoume e soltoume á cara: si, os grans son arrepiantes, si, infectos, repulsivos…; pero… E que??? Iso é a vida. Crecer. E endosoume dous bicos que aínda recordo. Non te pases, José María, non te pases. E quérote ver mañá en clase. Foi a primeira vez que unha muller díxome algo real e sincero. Ata ese momento todo eran palabriñas de consolo infantiloide con frases desas como ai, pois non me daba conta! ou se apenas se che nota. Ou aquel es un esaxerado que me facía subir polas paredes. E na miña cara unha cadea de vesubios en total erupción, fogaxe e fachenda pustulenta. É curioso que, na actualidade, ás miñas taitantos, unha serie de tubérculos faciais devólvanme a esa adolescencia perdida e que hoxe me empeño en recuperar cheo de engurras, lagoas e falsas realidades. A miña farmacéutica, a miña querida farmacéutica escóitame con suma atención e dime que colgue este texto inmediatamente. E así o fago. Mil grazas por lerme.

www.elblogdejosemariamaiztogores.net

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.