A gaita galega

| Sin comentarios

Lévote da miña man,
Galicia,
constante compañeira,
ás veces
en frugal intimidade
coa paixón das túas leiras,
a máis
imaxinando a miña alma
nunha preamar de ofrendas.
Prendido
no perfil da túa letra,
decote
sando as miñas feridas
lembrando o son
da doce gaita galega.
(Verbas da terra)

www.elblogdejosemariamaiztogores.net

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.