A cadela de sete vidas

| Sin comentarios

Todo o mundo sabe que o can simboliza a fidelidade e maila lealdade e que en moi poucas ocasións aparece cunha significación malvadosa e aviltada.
—Algunha vez tiña que ser, dixo o meu tío Filoso[1]. Ademais, iso é porque non coñeceron a Milucha, ¡demo de cadela!
Certo é que o meu tío Filoso non estaba moi de acordo con esa premisa. Contaba el que, cando neno, na casa da Amaía, había unha cadela pequerrechiña que tiña unhas avesas intencións xamais coñecidas na aldea.
—É unha malandra, unha pillabá. ¿Sabelo que me fixo onte? Chimpou como unha endemoñada dende o faiado onde estaba agochada cara ó meu nocello esquerdo e deume nel unha dentada do carallo. Inda teño a marca dos seus dentes. Vouna matar un día. Xúroo.
A súa irmá escoitábao sen a penas revirar a cor, pois coñecía moi ben as súas cachimañas.
—Es peor ca ela.
—Non digas iso, muller; que eu só me defendo dos seus revirados acometementos. Sen ir máis lonxe, inda lembro o día que metera o seu fociño entre as miñas pernas e case me converte nun eunuco, nun castrón.
—¡Vaites, vaites! ¿E o día no que ti lle metiches no cu un cigarro acendido?
—¡Como non vou lembralo! Ese día rin ás gargalladas. ¡Deus, como corría a lagarteira pola eira! Semellaba un foguete de feira.
Milucha era unha cadela de ninguén e de todos. Vivía na finca, pero ninguén a mercara. Apareceu por alí como un peregrino sen meta e como vira que alí había alimento e de cando en vez unha lambetada, pois decidiu quedar. Pronto xurdiron os problemas cos membros máis xoves da familia e ao cabo duns meses, só se levaba ben con dona María, a matriarca da familia, que lle daba sempre acubillo no seu colo como se fora un meniño. Cando vía algún pícaro, saía a lume de carozo cara un banco de pedra que había na capela e alí agochábase cheíña de medo.
Unha mañá ben cedo, cando inda a luz non deixaba ver ben un ceo atoldado e que anunciaba que ía chover a Deus dar auga, o meu tío Filoso apostouse sen dicir ren nin facer nadiña de ruido, detrás do pío de lavar a roupa, para deste xeito amarrala ben e… ¡Xa veriamos entón! Para estas cousas o vello quitaba forzas de onde non as tiña e chimpaba coma un raparigo tras dunha lagarta. Pola contra, para ir deitarse a maioría das noites…
Todo foi como el planeara. Cando a tivo ben collida polo rabo, saíu esmechando cara o mirador que había na parte alta da finca e que estaba un pouquiño avacalloado. Trincouna ben e comezou a darlle voltas e máis voltas no aire, para tomar pulo e así podela chimpar o máis lonxe posíbel. A cadela roñaba cada vez máis, polo que decidiu facelo canto antes non foran a sorprendelo na máis ferinte das súas vinganzas. O voo libre de Milucha durou unha eternidade, ata que se escoitou un golpe seco, un tambullón, e máis un xemido acompañado de tres ou catro desleixados xemidos.
Filoso pasou un día tranquilo onde os houbera, xa que non había nin busco do animal, e ninguén preguntou por ela. Feliz coma un neno na súa Primeira Comuñón ceou un bo prato de soupa e unha ben feita tortilla de patacas. Para sorpresa de todos esa noite non houbo televisión nin nada. Non foran a preguntarlle pola cadela. Á cama, a seguir lendo Os dez negriños. Subiu as escaleiras moi dinguilendeiro. Pero a ledicia, como na casa dos pobres, duroulle moi pouco. Ao abrir a porta atopouse, no medio da cama, e cun cheiro noxento, un fermosísimo e alcatreante cerollo de Milucha.
—¡Merda! Xa o dixen eu, esta cadela ten sete vidas como os ghatos. ¡Carallo! Infravaloreina. Ben, mañá volta a empezar. ¡Bo é saber que só lle quedan seis! ¡Que mañá, esta mesma noite!
E dende non se sabe que escondedoiro da leira a cadela Milucha regañaba a moa[2] moi festeiramente.
(Contos galegos)

[1] Filoso: Alcume dun tío meu, José Luis Togores Paramés. Nado en Bertamiráns, na casa familiar de A Peregrina.
[2] Regañar a moa: Vulgarmente, reír.

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.