Por primeira vez, ela

| Sin comentarios

Hoxe quero lembrar unha das miñas múltiples viaxes a Compostela. Tempos amarelos, pensarán moitos. O amargo resaibo e a fatalidade adversa deixan, en ocasións, unha cor pouca apreciada, se non é polos crédulos e fetichistas. Cando decidín emprender dita travesía —aínda non sei, a día de hoxe, como chamala—, ti eras o meu único obxectivo. Mesmo antes de coñecerte, soñeite. Os preparativos da capital foron debecidos e desexosos. Navegaba nun mar de dúbidas. Augas, unhas veces, procelosas e axitadas; outras, serenas e parsimoniosas. Pero a miña única meta era verte, saber de ti e falar contigo. O mesmo, por aquel tempo, o teu irrenunciable anhelo era tan só a felicidade do anonimato. Non o sei. José María, non te enroles cos teus habituais quebracabezas. Pouco claro eu? Nunca! Creo que xamais me vas a entender. Refírome á túa linguaxe estraña e ridícula, ao teu afán de ser complicado e difícil de entender. Ves? Estás a extraviarte outra vez.  Xa na capital galega, instalado e farto de andar ao doután polos arredores do teu traballo, cando nos atopamos, tiven que finxir como na vida o fixera. Era a primeira vez que nos viamos a soas. Entramos nun café. Estabas diante de min cun traxe tan cinguido que non me deixaba outra posibilidade que non fose contemplarte. Tiñas o rostro limpo, terso e coidado. Segundo ti, acababas de deixar a cama despois dunha noite de troula cos amigos. Non había en ti  nin o menor sinal da trasnoitada. Os teus ollos bebíanme o sangue e fixen o parvo por primeira vez. Pero, parvo, queres dicirlle o que levas maquinando meses? Os teus ollos seguían bebéndome o sangue. Estabamos sos. Ningunha oportunidade como esta para convidarche… Pero o pulso tremíame como o dun mozo cando lle quere coller a man á súa moza por primeira vez. Tivemos unha conversa superficial e frívola sobre o tempo e os abafos do traballo. Non te queres sentar? Non, estou mellor de pé. Pero, serás bobo, que non te someta coa mirada! Dislle que desde hai varios meses só pensas nela e que queres falar con certificada sinceridade. Soamente iso, falar. Nada máis. A suor que perlaba a miña fronte esixiume unha pausa no pracer efémero que era contemplarte por primeira vez a soas. Baballas! Non vas ter xamais outra oportunidade como esta. Outra vaca no millo. É a eterna cantilena dunha biografía amorosa nutrida de fracasos, frustracións e sinistros. Fun ao baño como un moscamorta morriñado. A miña frase, vacua e pueril, diluíuse nunha atmosfera de prácticas diletantes. Quixen ser convincente, para que quedase pensando no meu brinde admirativo, pero tan só leveime a sombra dos seus ollos comigo. A súa pupila aferrouse a un silencio insondable. No camiño, unha ringleira de requestas deixáronme aínda máis consternado. Cinco minutos que duraron unha eternidade. Ata adormiñei nela, farta da miña apouquiñamento emocional,  unha despedida á francesa. Cando me acheguei de novo, non sei realmente o que pasou.  Creo que lle sorría a unha compañeira de traballo que acababa de entrar. Despachoume, despois de darme un libro, con tres palabras  carentes de calquera compromiso. O bo día, méteo na casa. Dicía alguén da miña familia cando se perdía unha clarísima ocasión. Es un enseixado monicreque que non sabe nin bosquexar unha cita, es un residuo nocivo que non sabe superar unha frustración,  es o vía crucis do desencanto amoroso. Non sabes darlle forma humana a esa infinidade de ilusións que habitan no teu cerebro, como fantasmagorías pudendas, desde que unha muller por primeira vez cruzouse no teu camiño. Chafariz de soños que labran amor e amizade nun corpo sen forma. Aliméntaste de anhelos e rexeitas realidades. Contigo sempre irá a soidade como estarrecedora e lacerante compañeira de calquera viaxe.
(Tolo por ti)

filoso@filoso.gal

Autor: José Mª Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.