20 agosto, 2019
por José Mª Máiz Togores
0 comentarios

Ausencia

Ausencia
é ver a escura neve
azoutar en branco asaño
un non rematado aloumiño,
mentres o teu perfil
entre mil sombras
se esvaece.
(Ausencia)

filoso@filoso.gal

17 agosto, 2019
por José Mª Máiz Togores
1 Comentario

Circuncisión

Unha circuncidada máscara inmóbil amósame, como nun xénese perpetuo, segundo a segundo, o pulo dun instinto lucente; e anúnciame (afumado do teu abismo de cereixas) un último retallo de pel que nas miñas mans gardo desbocado e luxuriante para ti. Xa non podo máis. Aquilo que ti me dixeches con verbas recendentes hai varios séculos da miña soidade hoxe é un espello ferinte que me amosa un ser senlleiro e promiscuo en recunchos espidos de calor humano.
(Noites)

filoso@filoso.gal

15 agosto, 2019
por José Mª Máiz Togores
1 Comentario

Noutra ourela

Non quero que este texto sexa unha lambiscada. Alguén, noutro tempo, díxome que saíra liscando dela. E aquí estou. Perdón se é deste xeito. Ten xa uns poucos anos, inda que o sentimento é o mesmo. Quizabes maior. Non debemos renunciar ó pasado literario de cada un. Por iso son quen de colgalo. Fágoo porque este ano non puiden viaxar a Compostela. Cousas da vida. Pero non hai que dramatizar.
Quero falar da miña terra agora que estou afastado dela, quero abrir unha xanela ó abrente dende o máis fondo do meu ser. Quero falar da rachadura que se produce no meu interior cada vez que nun medio de comunicación se amosa un anaquiño do seu pulso, hoxe aínda non enxergable.
Uns din que son toladas, parvadas dun home que non sabe en que porta petar, outros laretan dunha alma abaixada e pouco feita. Tanto me ten. O sentimento está por riba das palabras que non saben nadiña del. Hai que estar case “desterrado” para saber como se acuruxa o espírito cando un escoita os sons da húmida gaita no medio dunha mestura de asfaltos e eternas distancias. Nun airiño amósanse á memoria toda unha ringleira de relembros, de vivencias indelebles que formaran  daquela esta toxeira de soños, soños de cor verde sempre. Soños que debuxan na memoria un  relampo  de inesquecibles ollos rebuldeiros. Aquí non hai carballeiras para se deitar embaixo delas, aquí non hai cumpridas veigas de amarelo millo zoando ó son do vento, aquí non hai ríos que foxen polas empinadas montesías en fervenzas, para despois marchar manseliños e rematar nas acochadas rías. Aquí hai o que hai, non hai máis.
Como un lóstrego, esta iluminación súpeta da alma agroma do meu interior chea de aldeas saudosas, deses currunchiños mínimos da existencia, onde a afectividade é primixenia e pódese apreixa-lo pracer vivindo nelas. Eles falan coa terra, con esa terra na que medran verdadeiras cruces de pedra cubertas dunha enxebre carriza e con liques enfeitando as peañas maxestosamente.
Por iso, cada noite loito por voltar a ela, para non morrer de morriña nin vivir anos de melura; pois a resignación de non voltar á casa nai é un suicidio diario. Por iso teño apegada nas miñas tempas a imaxe do varudo Ulises retornando a Ítaca, sucando un tortuoso camiño ateigado de incontables atrancos.
Os galegos do exterior levamos sempre un Ulises no colo da memoria.
(Aturuxos)

filoso@filoso.gal

13 agosto, 2019
por José Mª Máiz Togores
1 Comentario

O bauprés ferrolán

Vivía nunha aldeíña perdida da comarca compostelá. Era o crego con máis sona que Deus puxo na terra. Arre, demo!!! Aí vén o Trespés, dicían os rapaces da parroquia cando o vían camiñar dun xeito moi desacompasado polas corredoiras da aldea cara algunha casa dalgún veciño enfermo. E non porque el fixera cousas rechamantes. Non. Era un home moi apoucado e falaba o xusto. Na taberna, en horas de recoñecido consumo de viño, falaban da mula do crego e botaban a rir mentres coas mans facían obscenos acenos, que eran reprendidos pola muller do taberneiro. Non entendo por que facedes eses xestos cando falades da mula do cura. Hai moito tempo que a vendera, dicía a muller cunha cara de absoluta inxenuidade. As gargalladas aínda eran máis escandalosas. É que nunca viches o que ve todo o mundo? E simulaban unha trompa de elefante. Máis gargalladas. Nado en Ferrol hai uns cantos anos, xa dende pequeno a nai viu unha cousa que ía ser a pelexa dalgunhas mulleres. Dicía isto ela sen entender que ese era un comentario cun certo matiz machista. Na escola, era a envexa de moitos compañeiros. Toureiro, dicíanlle algúns cando o vían camiñar pola clase porque era chamado pola profesora para corrixir o caderno. Esta reprendíano severamente: dille a túa nai que che merque uns pantalóns largos, que os cortos… teñen máis ventilación que o escote da Gumersinda. Unha compañeira do rapaz chegou abraiada un día a casa despois de estar todos no río no día de máis calor do verán. No xantar comentou que o seu amigo tiña un lunar grandísimo na ventrecha. O irmán maior deulle unha topada e comezou a falar dun niño que acabara de descubrir no tellado da casa. Filla, que dicías?, espetoulle o pai. Que ten un lunar grandísimo aquí e volveu sinalar coa man a entreperna. A nai mandara calar a todos: a comerdes e punto. Non fala ninguén máis. Co tempo, cando xa era un pouco picareira, alguén amosoulle o verdadeiro lunar do seu amigo e case lle da un paratrás. Os amigos do rapaz non entendían que quixera ser cura. Con esa ferramenta eu sería o amo da comarca. Ademais, como lle di miña nai ó meu pai, e pensa que non entendo nadiña, sempre estás nas doce en punto, carallo. Descansa un pouquiño, home, descansa un pouquiño, que tanto empalleirar non debe ser bo. Pero o somier seguía cantando toda a noite. O rapaz era moi bo e sempre dicía o mesmo: quero ser a man de Deus nesta comarca. E un amigo moi asisado rosmáballe polo baixo: carallo teso non cre en Deus!!! E botaban a rir mentres intentaba gañar por primeira vez ó seu amigo nunha carreira de mexaduras. No seminario sempre quixo pasar desapercibido, pero iso era imposible. Cando a primeira noite quedou en calzóns, o máis xactancioso do grupo díxolle que quitara os calcetíns de , que diante das rapazas podía presumir o que quixera, pero que a el non o enganaba endexamais. Non espertes á cóbrega, amigho, non espertes á cóbrega, que dende aí déixache torto. Pero era tan testán que ata que non asumiu o papel de Santo Tomás non parou. O certo é que estivo tres noites cuns pesadelos terribles. Os sermóns era a parte da misa que máis lles petaba ás mulleres da aldea. Cando el dicía aquilo de que o baile é a manifestación vertical dun desexo horizontal, á alcaldesa dáballe un arrepío que lle percorría todo o espiñazo. Xamais se soubo ben a razón, pero os máis linguateiros falaban de que tan egrexia muller soñaba acotío cunha baila ben agarradiña co señor cura. Despois… xa farei eu obras de caridade, dicían que a atoparon falando en voz alta unha noite cunha terrible quentadela febril. Ela sempre o negara. Daquela os seguintes versos inmortalizáronse no día da patroa: Eu quixen ver o paxaro, / el non mo quixo amosar, / chorara os sete mares, / i el mandoume a rezar. Din que sempre que os escoitaba a alcaldesa facía con gran maxestosidade o sinal da cruz ás veces que sorría picaronamente. Conseguireino, dicía polo baixo e pechaba o puño con forza.
(Certezas e dúbidas de Filoso)

filoso@filoso.gal

11 agosto, 2019
por José Mª Máiz Togores
1 Comentario

Aquel día

Terminaba o outro día escribíndoche un mínimo esbozo do noso primeiro encontro alá por un agosto de xa fai cinco anos. Recordo por aquel entón un Madrid diúrno semideserto pola asfixiante calor, pero pleno de vida nocturna. Vou tentar ser exhaustivo na narración do que ocorreu aquel día, pero témome que todo quede nun simple bosquexo, nun esvaecido relato do que ti e eu vivimos. Sentado a unha escangallada mesa de mármore dun vello pub da zona de Bilbao, entretiña o meu tempo entre unha consumición a sorbo lento e a lectura dun poemario que adquirira nunha librería da rúa Salustiano Olózaga. Non lembro hoxe nin o autor nin o título. Embebido nos devanditos versos non prestaba a máis mínima atención ao que ocorría na miña contorna. Acórdome de que o ambiente era bastante anodino e non menos vulgar. Non había nada que fose capaz de romper a miña atención lectora. E iso que escrutei con pericia detectivesca ata o máis recóndito dos asentos daquel lugar. Conversacións telefónicas carentes de calquera interese, sudokus, esperas irritantes, risos alimentados por insubstanciais palabras e unha infinidade de bicos; uns, atolainados e impulsivos e outros, aletargados pola idade, carentes xa de calquera paixón adolescente. Neste convulso, pero banal ambiente o meu cerebro navegaba polas procelosas palabras dun poeta que non sabía como desconxestionar a súa mente, torturada porque unha tormenta borrara o voluptuoso latexado dun corazón que non sabía como recuperar. E neste preciso instante apareciches ti. En silencio e determinante precipitácheste sobre min. Sen darme conta pechei tremelante o libro e depositeino sobre a mesa cun torpe xesto que deixaba á vista unha espasmódica alteración. Non souben que dicir. As palabras amontoáronse durante varios segundos na miña gorxa, pero fun incapaz de darlles un sentido congruente e adecuado. Saíron atropeladas e entumecidas á vez, o que causou en ti un sorriso que deixou ao descuberto unha boca sedutora como poucas. Ruborizado ata o pelo, non sei que dixen do respecto á intimidade e que desexaba estar só. Arrepentiraste toda a túa vida se me despachas como a unha calquera, soltáchesme mentres pedías ao camareiro un combinado sen alcol. E aquí empezou todo. Colliches con evidente desgana o libro que deixara na mesa e soltáchesme sen reparo algún: Ti crees que este pesadelo é máis interesante que a miña conversa? Veña xa! Así que imos ao gran. Presentémonos e falemos coma se nos coñecésemos desde a infancia. Iso é imposible, musitei eu. Pero a túa teimosía venceu a miña resistencia e, sen noción do tempo transcorrido, aos poucos segundos estabamos enfrascados nunha conversa sobre como soportarmos o desamor. E aos poucos fun observándote. Lucías, propio do mes no que estabamos, unha pel morena e tersa, moi ben hidratada. Fronte a min, inquietas e rectilíneas, as pernas cruzadas. Os zapatos, de sola fina, tacón alto e dúas tiras de pel negra, unha á altura dos dedos e outra á altura do nocello, deixaban ao descuberto uns pés coidados e unhas uñas perfectamente esmaltadas. Vestías unha saia negra cinguida por encima do xeonllo e unha blusa de cor branca que resaltaba aínda máis se cabe uns brazos moi ben modelados que culminaban nunhas mans dilixentes e moi atractivas. Ti eras pura determinación; eu, un feixe de nervios; ti, unha espontaneidade pletórica; eu, unha timidez latente; ti, motivada pola rémora da miña introspección; eu, medorento de quedarme en branco e estremecido por se facía o maior dos ridículos. Dixémonos os nosos respectivos nomes. Hoxe recordo que ao chegar a casa consultei a orixe do teu nome nun dicionario e reveloume que tiña dous: ben “Aquela nada nun lugar entre os outeiros”, ben  “Aquela que é luminosa”. Eu quedeime con este último, pois é evidente que aquel día a túa soa presenza iluminou a rallante vida dun home que entrara nun bucle de melancolía moi oleaxinoso. Foron tres horas conversando sobre unha multitude de temas que hoxe se enredan na arañeira da desmemoria. O que máis che impresionou de min foi o meu xesto e mirada de tristeza. Debe ter unha orixe moi profunda, comentáchesme. Eu faleiche de que era a miña compañeira desde a miña máis tenra infancia, e que é preferible un triste sorriso que a tristeza de non volver sorrir. Aquí calaches e un aceno asomou ao teu rostro. Sen palabras dixéchesme: a min tamén gústanme as frases que navegan por internet. En plena rúa intercambiámonos os móbiles e xurámonos, premido por ti, unha chamada inmediata para volvernos a ver. Isto non pode quedar así, sentenciaches firme e imperturbable. Ao instante déchesme un par de bicos, introducícheste nun taxi, e deixáchesme en metade da rúa co ánimo trémulo e estupefacto. Baixaches sorpresivamente o portelo e berráchesme que estivese tranquilo, que aquilo non era un soño, senón unha realidade con nome de muller. E eu crinche.
(Tolo por ti)

filoso@filoso.gal

9 agosto, 2019
por José Mª Máiz Togores
1 Comentario

Vacacións nun 600

O sol cae en picado. Non se move nin unha folla das árbores. O día está a ser sufocante e tórrido. Poucos días no val da Maía con esta calor caldelenta no mes de agosto.
Pero sempre veñen algúns; nin poucos nin moitos, algúns; sentenza entre resabido e resignado un aldeán, cunca de ribeiro na man e o mapa do devandito caldo perfilado no rostro. Cun ademán algo rudo e cargado de certa desesperación sécase a suor da fronte cun pano. É habitual da tasca de Petanaporta, unha das máis coñecidas da comarca polos seus viños e aínda máis polas súas empanadas e torresmos. Ninguén lle discute. Saben que levarlle a contraria orixinaría un conflito de carácter mondial, como di o taberneiro. Todos os comensais de dicha casa de comidas sentados a diferentes mesas larican sen preocupación algunha sobre o verán máis caloroso dos últimos anos. Tampouco se poñen de acordo. Dúas empanadas de xoubas (sardiñas pequenas) repousan expectantes nun lateral da barra para ser recollidas nuns minutos.
A sombra empeza a avanzar por algúns dos diferentes recunchos que debuxa a entrada principal da leira. Segue sendo irrespirable a calor, aínda que se empeza a albiscar un lixeiro alento nesta marea cálida.
O seat 600 está aparcado ao pé da beirarrúa da casa vella na leira da familia. O meu pai, ao volante, móstrase inquieto porque o atraso xa é máis que significativo. E aínda temos que recoller as empanadas, farfalla para os seus adentros o entón chamado cabeza de familia. Todos os seus plans revístense dunha demora que lle leva a chascar as moas co afán característico dos momentos de gran tensión. A miña irmá móntase no asento traseiro dereito, eu no esquerdo, e a miña nai no do copiloto. Un golpe seco e rotundo desde o exterior pecha a porta tipo suicida do copiloto e o coche, cun insignificante reprís, enfila o enreixado coa amagada forza dun motor duns xustiños 700 centímetros cúbicos. Os portelos, abertos, para que o aire ardente repártase por igual cal asfixiante ventoada polo pequeno vehículo. O proxecto do meu pai deste ano é ir por un itinerario descoñecido: Ortoño, Guimaráns, Calo, Teo… O que me fai presaxiar unha viaxe máis que animada. A pouco de emprender a marcha, o silencio empeza a ser significativo.
Camay (leste é o meu cariñoso alcume de pequeno), veña canta algunha canción.
Esta é  a frase crave da viaxe a Vedra, a capital do val do Ulla. O meu pai, coñecedor dos meus grandes mareos subindo o Alto dos Leóns, no Guadarrama, ou o terrorífico porto do Manzanal detrás dalgún lentísimo camión, camiño de Galicia, pretende en todo momento que eu me distraia con puerís entretementos. Non lembra, ou non quere lembralo, que os meus mareos en coche son case históricos pola súa proliferación. Non hai ano no que non me colla un bo desfalecemento indo aos máis dispares destinos. Dá igual praia que montaña. O mareo está asegurado. A calor faise insoportable e a dixestión da comida non segue o plan establecido. A sucesión de reviradas e pronunciadísimas curvas inciden na présa da miña apampamento. Nada máis recoller as empanadas, empezo a abrir a boca sen ningún soño, presaxio e desencadeamento dun futuro estrouso.
Papá, Jose está bocexando. A miña irmá teme ser a recepcionista do meu agasallo estomacal, feito xa ocorrido en diversas ocasións pasadas.
Veña, fillo, canta unha canción, pronuncia cariñosamente a miña nai. Cando se vira e veme o rostro é consciente de que non hai volta atrás xa. A miña fronte empézase a pelrar cunha capa finísima de suor fría. A palidez apodérase de min e un malestar xeneralizado déixame recostado sobre o asento traseiro. A transpiración vai en aumento e a camisa pégase literalmente ao respaldo posterior do coche. As náuseas son cada vez máis asiduas e un resaibo acedo e amargo asoma pola miña garganta.
Non sei se aguantarei máis, logro tatexar. Os ollos do meu pai fixos no espello retrovisor son as testemuñas dun acontecemento cotián no meu curto peregrinar. Aparca nun lateral da calzada e unhas matogueiras salpicadas de vermellas e vivas mouras son as testemuñas do meu baleirado.
Este mozo non ten solución, afirma o meu pai nun ton seco e firme. Con pulso sereno sécame a fronte cun pano e obrígame asentarme coa cabeza entre as pernas durante uns minutos.
Respira profundamente varias veces, respira. Xa verás como che irás atopando mellor. Pola miña banda, todo é cuestión de experiencia. Xa teño bastante pericia nestas situacións. Agora toca esperar a que me vaia repoñendo aos poucos.
O meu pai mira o reloxo e dáse conta de que non chegaremos a Vedra ata as sete da tarde pasadas, cando a reunión concertouse entre as cinco e as cinco e media.
Non mires tanto o reloxo, José María, que agora o principal é que o neno se recupere. Xa che dixen onte, cando mirabas con todo detemento o plano da comarca, que a idea de ir por estradas comarcais non era boa en absoluto. Díxenche que o noso fillo marearíase. Ti, que non, que xa é un home feito e dereito. Pero, que terá que ver iso. O noso fillo, que só ten dez anos,  ten unha propensión aos mareos moi acentuada.
Os raios do sol vanse nesgando paulatinamente e a calor xa se fai máis soportable. Á sombra empézase a respirar. Isto é o bo que ten Galicia, que hai unhas horas moi intensas de calor, pero que logo, cando inicia con paso lento a atardecida, o lume comeza a esfumiñar polo campo con reverencial respecto.
Sinto máis fortaleza nas pernas e a fronte váiseme secando progresivamente. O malestar pasa e o estómago empeza a ocupar metaforicamente o seu lugar adecuado. Anuncio ao meu pai que estou disposto a recomezar a viaxe e iso énchelle de satisfacción.
Así me gusta, que superes con enteireza os imponderables da vida.
Os catro outra vez no 600 enfilamos a estrada comarcal que nos levará, se non nos perdemos, que non é de estrañar, pois todas as pistas son similares, ou non nos ocorre calquera outro eventual sucedido. Detén o coche na calzada e sobe ao máximo a antena que está situada na parte dianteira do coche. O meu pai decide acender a radio para distraerme. El non é partidario de poñela cando vai acompañado, pois, di, a conversa é o mellor entretemento nas viaxes. Hoxe é unha excepción e pensa que deste xeito eu non volverei marearme. Nun programa de peticións, unha oínte solicita unha canción para dedicarlla ao seu noivo que está na mili. A canción é  Teño o teu amor de Fórmula V. Tópica circunstancia, pero que non por ela menos verdade. A miña irmá, disimuladamente, move os pés, debaixo do asento da nosa nai, ao son da canción do grupo madrileño. Pensa que esa mesma noite poderaa bailar animadamente na verbena da festa da Peregrina, xa que será interpretada pola orquestra de quenda. Ao final do camiño que leva á leira familiar albíscase un grupo de persoas un tanto inquietas. É evidente que están preocupados pola nosa tardanza. Todo se aclara cando me ven baixar do coche con paso enzopelado e unha cor amarelada no rostro.
Outra vez mareouse o meu afillado? Ai, este rapaz?!

filoso@filoso.gal

7 agosto, 2019
por José Mª Máiz Togores
1 Comentario

A illa deserta

Habito unha illa deserta.
Cascallos dun naufraxio
testemuñan
un pasado glorioso
que comezou a se esvaer
cando ti fixeches de min
unha dorna sen ribeira.
(A illa deserta)

filoso@filoso.gal

5 agosto, 2019
por José Mª Máiz Togores
1 Comentario

Performance

Os meus queixumes, entalecidos de soidade, e os meus feridos dedos soñan con posuír o teu corpo de avena, e non a súa sombra, nun xardín feito todo frenético paraíso. Pero todo convértese nunha performance obscena e emporcallada que nubra a nosa realidade: dous corpos espidos  e afastados polo medo que se desexan dende hai tanto tempo que xa están esgotados por tanta ausencia e soidade. E os arrepíos que percorren o meu corpo síntoos como orgasmos emocionais.
(Noites)

filoso@filoso.gal

3 agosto, 2019
por José Mª Máiz Togores
1 Comentario

Inventario caótico

Non me chistan os lectores dun único libro, os comentarios maledicentes, os bicos que deixan na meixela un húmido regueiro de pingas, as tendas con cheiro a ambientador de framboesa e kiwi, o café hiperestimulante das máquinas dalgúns ministerios, os novos cartóns de leite imposibles de abrirmos, as motos sen silenciador, os que negan dicindo para nada, os pazos derrubados, os recordos tristes pero teimosos, o son dun coitelo nun prato chan de porcelana, o dedo maimiño enfesto, a capa de graxa nalgunhas botellas dos bares das estradas, o abafo que producen os cereais, o ruído do microondas escoitando a radio, os bocadillos de chourizo nos conpartimentos dos trens, o tempo de espera mentres se abre unha páxina web, as persoas que van pola rúa asoballando á xente, os móbiles nos grandes almacéns para escolle-la cor da camisa, a area da praia secándose no bañador, o tento dun pantalón vaqueiro enchoupado de apresto, os intrasixentes con pel de cordeiro, as interminables obras da rúa… e os que fan distingos co rh dos homes… non me chistan nadiña.
Gústanme as letras das cancións de Antonio Vega e Andrés Do Barro, o arrecendo dun meniño acabado de bañar, o xeito de expresarse e acenar dos apaixonados, a Capela Sixtina e o dolmen de Dombate, aquel aroma do leite acabado de muxir, calquera sorriso feminino, a lingua afiada de Umbral e a timbrada de Gala, as mazás vermellas de sangue, unha tenda de libros nun lugar descoñecido e inesperado, pasear por unha rúa baleira mentres chove a modiño, os amorodos de Aranxuez, o pulso dunha man acariñando a miña pel, o desexo de pan de boroa, as miradas quentes, certos versos de Pessoa, escoita-lo silencio fronte ó mar na Costa da Morte, o afastado ladrido dun vello can de palleiro, os cadros de inspiración romántica e os hiperrealistas, degustar un bo viño cun amigo na tasca dunha aldea case deshabitada, o respecto á intimidade e ó pensamento alleo, os que se recoñecen lectores das revistas do corazón, facer unha paradiña nunha interminable viaxe en coche, o cheiro e o tacto dun libro sen estrear, as calmosas tardes de domingo, ve-lo chan das rúas limpo, estende-la roupa lavada, a humildade dos intelixentes, o silencio do teléfono, os que saben ben escoitar… e o estilo de vida de Don Quixote… todo isto gústame moitísimo.
(Chioleiro)

filoso@filoso.gal

31 julio, 2019
por José Mª Máiz Togores
1 Comentario

O teclado predictivo

Os que guasapeamos ou usamos o móbil para escribir diferentes cousas sabemos do que estou a falar. Ese maldito teclado que che corrixe o que escribes sen o menor pudor. A anécdota que vou relatar nesta entrada é verídica cento por cento. Teño unha amiga, moi boa amiga, que tamén se dedica ó ensino. Ela, no público. Temos unha relación estreita no laboral. Falamos moito, cambiamos  impresións, e prestámonos apuntes do que sexa, ben Lingua, ben Literatura. Para iso estamos os amigos e os vellos compañeiros de mil batallas na aula, coméntame ela. As relacións túrbianse un pouquiño cando xorde o tema do ensino concertado. Xa falaremos disto noutra entrada. Ela, ademais de ensinar, escribe, investiga e participa en calquera foro que teña como tema principal a educación. Nesta tesitura, un día escribiume un guasap no que respiraba intranquilidade e un abafo extremos. Díxome que tiña que dar una conferencia sobre educación, pero baixo o prisma do alumno, do estudante. E ti choras por iso?, díxenlle eu. Levas, muller, preto de trinta anos pelexando na aula con todo tipo de rapaces. Coñeces moi ben os diferentes caracteres que se manifestan nunha clase calquera. Pero queren que me converta nun adolescente superdotado e que faga una visión ‘clasista’, creo, do fracaso escolar. E iso non é o meu. A persoa que me encargara dita conferencia non sabe do fracaso escolar, nin do TDAH, nin de que existen rapaces que non queren estudar, pero que deben manterse escolarizados, nin da malfadada FP, nin… Pero, muller, ti podes con todo. Utilízao para expresarlles as túas ideas sobre o ensino. Es unha muller cunha dilatada experiencia na cousa pública, como dis ti. Coñeces polo miúdo o que pensan os diferentes adolescentes que tes diante un día si e outro tamén. O peor non é o tema. O peor é que o auditorio son rapaces dun instituto que ten un 70% de fracaso escolar. Certo que la conversa guasapera foi en castelán. Eu estaba convencido do éxito da proba que ía pasar a miña amiga en dous días. Faleille dalgunhas circunstancias que eu vira ó longo da miña experiencia. E como vía que non daba xeito de tranquilizala, decidín rematar a conversa cunha frase letal e conciliadora do que eu quería transmitirlle. Escoita, muller, todo vaiche saír perfectamente porque ti es una muller moi caliente e experta na cousa púbica. Como?, díxome ela. Estás seguro do que estás dicíndome. Claro que si. Plenamente convencido. Por favor, José María, rele o que acabas de escribir e pensa un pouco. Cando vin o que tiña o guasap escrito pensei que debería chimpar pola fiestra. Rematamos a conversa cunhas gargalladas ben sonoras e unha morea de emoticonos. Bo, ela, que eu sufro de emoticonofobia. Entenden que xamais puxen un emorticono? Certo. Ó noso. Malfadado teclado predictivo!!!
(Certezas e dúbidas de Filoso)

filoso@filoso.gal