Entrevista a José Estévez

| 2 comentarios

El autor José Estévez acaba de publicar su segundo libro, de reigambre poética, en la Editorial Meubook. Como la poesía es la gran olvidada de la literatura en los tiempos que corren, he decidido brindarle este pequeño lugar del ciberspacio, para que nos ofrezca su particular visión al respecto a través de una entrevista on-line. Esto me hace recordar las palabras que citaba Jodorowsky sobre la poesía, en una entrevista. Decía que era como aquel árbol que los leñadores descartaban para producir leña ya que sus ramas y su tronco eran débiles, por tanto, finalmente, no lo talan y por eso siempre sobrevive. Ese es el centro creador de su magia…¿no os parece?

ENTREVISTA A JOSÉ ESTÉVEZ

1) Tu primer libro lo publicaste en Meubook y llevaba por título “Morte na muralla”, ¿cómo nació este libro?

A dicir verdade, este non é o primeiro libro que publico. Antes, na editorial Scio de Lugo -que crebou- saíron outros tres. Nesta editoria viu a luz un poemario de Lepoldo María Panero, con prólogo de Pere Gimferrer. Pero ise é ouitro conto. Morte na muralla é fillo dunha vella teima miña desde que rebasei os 40: a posibilidade dunha convivencia harmoniosa entre un home de máis de 50 e unha moza de menos de 30. E tampouco son moi orixinal xa que varios autores teñen abordado esa problemática. Particularmente Philip Roht en varias das súas novelas… eu son un afervoado siareiro deste novelista.  Unha rapaza de 25 anos -ocasionalmente alumna miña- esperta en min unha pulsión erótica tremenda e compoño esta novela con elementos certos de Lugo, Santiago, Pontevedra, Portonovo… e con elementos froito da miña fabulación. Ese foi o motor se ben logo nas páxinas vanse incorporando opinións, visións da vida dun mozo e dunha profesora… Podemos afirmar sen ruborizarnos que a novela expresa unha frustración sen solución: como di Orhan Pamuk ” me doy cuenta de que el tren se va acercando a la última estación”

2) Veo que tras haber explorado el  género narrativo, te acercas a la poesía, en este nuevo libro, ¿por qué esa transición?

Antes de A TÚA AUSENCIA QUE NON SE APAGA xa escribín varios libros de poesía. Un deles, DE IDA E VOLTA (poemas de amor e desamor), foi inspirado pola mesma moza que “provocou” Morte na muralla. O primeiro que esborranchei na miña vida foron frases a xeito de versos para engaiolar rapazas incautas…

3) ¿Crees que estos son “buenos tiempos” para la lírica?

Os malos tempos corren para vivir e sobrevivir e, en consecuencia, tamén para a lírica. Primeiro vivir, deinde filosofare. A poesía en galego sempre foi moi minoritaria e resistiu aí. Hoxe hai bos poetas que algún día, talvez, teñan un mínimo recoñecemento. Todos estamos a pasar apuros e resulta difícil publicar e máis chegar ao lector. Poesía de resistencia. Vender poseía só o conqueriron as “vacas sagradas”: Pablo Neruda, etc.

4) Me gustaría que me explicaras el subtítulo, porque me ha parecido sugerente a la par que metafórico. ¿Será que los sentimientos, cuando mueren, sangran y necesitan ser transmitidos o te refieres a la recuperación de la lengua gallega y a la necesidad de la poesía en este idioma?

O subtítulo, poemas escritos coa soidade sangrando na punta dos dedos, expresa o sentimento de derrota -son poemas de desamor- por unha estratexia comunicativa trabucada. Ante a indeferenza da persoa amada, o poeta trata de buscar unha explicación e non a  atopa, a non ser os anos que separan aos protagonistas. Esa obsesión que “domina” as miñas novelas, tamén contamina os versos… E, naturalmente, as visions da vida distintas que fan case imposible a relación.

5) ¿Cuáles son tus poetas de cabecera?

O xa citado Pablo Neruda, Luís García Montero -hai versos deles no meu libro, Angel González, Fernando Pessoa, Cavafis, Manuel Antonio, Méndez Ferrín, Yolanda Castaño, Lucía Novas, Cris Ferreiro… e podería seguir, pero penso que non ten moito sentido. Eu son un voraz lector de poesía -na miña biblioteca particular debe haber sobre uns 2000 libros de poesía…

6) Dedica a nuestros lectores unos versos de tu nuevo libro y dales una buena recomendación para leerlo.

A recomendación creo que non ha ahi mellor ca que me deu no seu día esta entrevistadora: os poemas reflicten situacións nas que todos nos atopamos algunha vez na vida, todos tivemos algún episodio de desamor. Uns versos do poema que abre o libro:

A dicir verdade, nesta historia

navego a  dez graos e unha palabra

de latitude do teu amor…

…e xa sei

que partín demasiado tarde

na túa procura e que…

A pesar de todo, xúrocho,

a pesar de todo ¡todo foi tan bonito…!

… se a vedes por aí dicídelle

que a ando buscando en todas as olladas.

 

 

Autor: Arantxa Serantes

Humanista digital y Doctora por la USC

2 comentarios

  1. Pingback: As escollas electivas » José Estévez

Deja un comentario

Los campos requeridos estan marcados con *.


Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.