Xornalismo no futuro

Lo que dice Laura me parece muy interesante. Al afirmar que el periodismo para ella es más que una profesión ya está dejando claro que el que escribe, locuta o presenta no lo hace sólo para lograr un bienestar económico sino también para mejorar el mundo en el que vive. Y que mejor manera de hacer periodismo que en un soporte como internet, en el que podemos llegar a mucha más gente, con un coste menor lo que conlleva una mayor independencia. Eso sí, el periodismo digital está todavía aprendiendo a andar.

A adaptación dun medio a outro, dunha linguaxe a outra, sempre leva tempo. Pero fíxate canto mudou a cousa de nos últimos anos. O que se fai en internet a día de hoxe parecía imposíbel en 2005. O que se facía no 2005 parecía unha utopía no 2000. E xa non falemos se comparamos os primeiros webs de xornais a mediados dos noventa cos cibermedios actuais. Hai futuro, e avanza a pasos axigantados, aínda que a nós nos pareza que vai amodo.

Ser a voz da sociedade. É xenial que unha idea tan romántica como esta continúe vixente na actualidade. Sobre todo tendo en conta que a maioría dos medios de comunicación se esqueceron dela… Menos mal que existen iniciativas novas como Periodismo Humano!

Laura abrangue neste pequeno artigo dúas das principais metas de calquera xornalista que se precie: ser a voz da sociedade -fundamentalmente dos que non son escoitados-, e comunicar de xeito eficaz rompendo as barreiras impostas polos medios tradicionais. É un futuro ambicioso, pero non imposible. A formación, como salienta Laura, é imprescindible. Debemos sair da facultade coa capacidade de comunicar temas complexos a unha audiencia heteroxénea, e ademais dun xeito creativo ligado ó eido dixital. Como explica Laura, o ciberespazo está reservado ós novos xornalistas, e aí nós temos moito que dicir.

Se queremos «lograr erradicar» a práctica de pasar o contido do papel á web, no canto de fornecer a internet de contido propio, teremos que dar nós a batalla nos medios. Aos poucos, facendo ver a súa importancia. Non podemos agardar a que outros decidan por nós, do contrario, se cadra será demasiado tarde como para reaccionar a tempo e con garantías de futuro.

Non lle falta razón a Laura Torres ó falar do “transvasamento do medio de comunicación impreso ao ciberespazo” por parte dos medios dixitais. Parece que os xornalistas quedaron estancados na estrutura da pirámide invertida e as 5W. Se as tecnoloxías avanzan, os xornalistas deberían avanzar con elas, para así “romper as barreiras que se marcaron nos medios de comunicación tradicionais”. Hai que cambiar a mentalidade de escribir para os medios dixitais como se o estiveramos facendo para un xornal en papel.
Tamén comparto a súa maneira de ver o xornalismo como “a voz da sociedade”. E é precisamente por isto, pola forte influencia que exercen os medios de comunicación na sociedade, polo que os xornalistas deben actuar en consecuencia coa súa responsabilidade. Así pois, deben respectar os grandes principios da profesión, tanto no que se refire á busca da verdade como ó seguimento os códigos deontolóxicos.

E de novo volvemos falar da escasa adaptación o novo soporte e as novas posibilidades que ofrece Internet. Facemos textos e non hipertextos. Escritura liñal e tradicional que non explota nin unha décima parte de todas as novas posibilidades. Teorías e linguaxe obsoleto. Mais non debemos esquecer tampouco destoutra parte da que fala Laura no seu artigo, máis aló das novas tecnoloxías, na que afirma que o xornalismo é mas cunha profesión, onde desenvolvemos unha labor social moi importante e das que moitas veces parece que nos esquecemos. Deberiamos primeiro ter claro isto, e logo adaptarnos aos diferentes soportes. Adaptarnos senón non ten sentido.

Laura aposta porque sexamos nós os que mudemos a forma de entender o xornalismo na rede pero creo que os estudantes desta profesión non contamos coa teoría, os medios e a mentalidade necesaria para poder levar a cabo este cambio. A metodoloxía de ensino das facultades comeza a mostrar un certo interese polas novas tecnoloxías e o xornalismo dixital pero estamos no principio da revolución e só a través da experiencia e do propio interese poderemos avanzar cara a novas técnicas e formas de facer un xornalismo de calidade na rede.

Laura trata as dúas vertentes principais do xornalismo, o aspecto humano e de labor social, como tamén fixo a compañeira Andrea Carcacía. Pareceme acertada a reflexion que fai sobre a labor social do xornalismo ó dicir «podo axudar a sociedade sendo a súa voz». Doutra banda, a fonda nas cuestións técnicas do ciberxornalismo, como o é hipertexto. Nas súas propias palabras «reúne relatos máis profundos que longos e representa unha substitución da pirámide invertida, é dicir, hai que cambiar esa estrutura lineal ao escribir».
Precisamente nestes textos máis profundo e con maior información faise máis necesaria a función dun xornalista que seleccione e xerarquice os contidos para conseguir que sexa entendibles. Por iso o xornalismo é «máis que unha profesión».

A prensa escrita ten moitas carencias que foron mellorando grazas a introdución dunha maneira distinta de transmitir a información e que se conseguiu a través do soporte electrónico. Esta ferramenta é o hipertexto. Con ela, o usuario non só ten acceso ó feito senón que tamén ten acceso a outras noticias relacionadas con ese acontecemento, a outro tipo de documentos, etc. Pero aínda que existe un avance importante á hora de contar o que se fai na actualidade «é un mero trasvasamento do medio de comunicación impreso ao ciberespazo», como anticipa Laura. Por este motivo, é necesario buscar una nova maneira de redactar esa información (incluíndo frases máis curtas,facendo vinculación co hipertexto, apoiándose noutros soportes como audio, vídeo e imaxe,etc) para diferenciarse do medio escrito.

Unha das vías de futuro do xornalismo está no soporte Internet. Non obstante, os xornalistas deben loitar na reivindicación do seu valor como figura mediadora. Este é o único camiño para que estes novos medios aporten a credibilidade que ata o momento o usuario non concede a moitas informacións que aparecen na rede. Polo tanto, o xornalista debe apostar por esa vertente de labor social que como Laura Torres afirmaba tén a profesión.

A labor social do xornalismo paréceme algo imprescindible e unha das súas funcións básicas. Pero na realidade non é así e moitas veces atopámonos con follas e follas cheas de novas do que lle acontece a uns cantos privilexiados mentres que as minorías seguen sen ter o protagonismo que deberían.
Deixando ese tema aparte, Laura aposta pola web e eu tamén penso que o futuro está aí. Os medios existentes deben de adaptarse ós cambios que se están a producir para non quedar atrás na carreira de fondo que se está a correr dende uns anos hacia aqui. Adaptarse ou morrer.

Ó igual que Laura, tamén penso que o xornalismo debe ser un vehículo para darlle voz a aqueles non escoitados. E por iso creo que a mellor ferramenta para este fin é a Internet e as posibilidades que ofrece. As carencias deste medio son moitas e para min a máis importante é a saturación de información á que se enfronta o usuario como ben di Jorge. Pero aquí temos o gran reto dos xornalistas: facilitar o coñecemento ó pobo.

Ogallá esteas no certo e os xornalistas sexamos quen de pensar xa en ciberxornalismo e non coa mentalidade clásica, pero o certo é que salvo honrosas excepcións os grandes medios aínda seguen pensando en papel. Ademais, teremos que ter moioto coidado coas novas rutinas do ciberxornalismo, non sexa que rematen por entorpece-la nosa labor como o fan as rutinas dos medios clásicos. Se acadámo-la «modernidade» nos cibermedios e esta nos ata as mans con rutinas herdadas do mxornalismo tradicional, o certo é que avanzamos menos do desexado

Que «ser xornalista é máis que unha profesión» es sin duda una de las afirmaciones que más verdad y razón encierran en su seno. El porqué lo explica a la perfección esta joven venezolana que explica que para ella el periodismo sirve para «axudar á sociedade, sendo a súa voz», una voz que es necesario cuidar por ejercer una valiosa «labor social».

Pero para ello, la innovación no puede quedar atrás, y es que los medios digitales van dejando huella pisada tras pisada, y plasmar cada palabra del medio impreso en el digital, no es la mejor opción para adaptarse a los cambios de futuro. A pesar de ello Laura confía en los nuevos perdiodistas para «erradicar» los hábitos que se han ido adquiriendo, quizás más por desconocimiento que por tendencia. Y es que estamos ante las nuevas generaciones equipadas con paracaídas y salvavidas que harán del periodismo «máis que unha profesión».

Estou de acordo coa definición de xornalismo como «labor social» paréceme acertada, tamén coincido en que o ciberxornalismo ten aínda moitas carencias, que por outra parte son normais tendo en conta a corta vida deste medio.
Outra das carencias que eu vexo é a saturación de información que existe. Internet provocou unha democratización da información posibilitando que calquera poida escribir o que lle parece. En moitas ocasións, recibimos tales cantidades de información que son moi difíciles de procesar e o único que fan e levarnos á desinformación.