RSSComunicación, galego e activismo virtual
O 20 de febreiro de 2003, o xuíz Juan del Olmo ordenaba precintar o daquela único xornal en éuscaro, Euskaldunon Egunkaria, pola súa suposta colaboración con ETA. Unha censura en toda regra, como se demostrou sete anos despois, cando a Audiencia Nacional absolvía os cinco directivos procesados. Porén, o dano xa estaba feito. Ou non?
Aquela noite de 2003, un feixe de traballadores coordináronse para sacar ao día seguinte Egunero, un monográfico de 16 páxinas sobre o peche. Os 11.000 subscritores de Egunkaria recibiron a publicación, amais doutros milleiros que a mercaron. Egunero seguiu a publicarse e serviu de ponte até que o 21 de xuño saía á rúa o actual Berria, hogano único diario en éuscaro. Vende máis e disque é mellor xornal có seu predecesor. Martxelo Otamendi, director primeiro de Egunkaria e agora de Berria, conta que este último naceu grazas ao esforzo de 24.000 accionistas -Egunkaria tiña 1.500- e a que “os únicos que decidimos no noso país sobre a idoneidade ou non de publicar xornais en éuscaro somos os traballadores destes xornais e os lectores”. Sobre todo estes últimos, engadiría eu.
Neste aínda verán de 2010 os galegos e as galegas vemos como naufragan 15 anos de traballo de Vieiros, como abanea A Peneira, como fracasan as efémeras experiencias de GZNación ou Chuza e como A Nosa Terra volve desaparecer dos quioscos. Tres dos cinco promotores da Asociación de Medios Escritos en Galego, nacida en 2004, fican no camposanto informativo. Ao tempo, os editores galegos xa advertiron da súa delicada situación.
Visto o panorama ao que nos enfrontamos na terra nosa no eido da publicación -xa sexa de libros ou xornais- íntegra na lingua propia, non está de máis lembrar o exemplo euscaldún. Certo parece que a agresiva política contra o galego da actual Xunta é unha montaña difícil de escalar, malia que os recursos financeiros do goberno pertenzan a todos e todas nós; e tamén é verídico que o tecido económico do país, isto é, as empresas que co modelo de financiamento actual da prensa son peza fundamental na súa supervivencia por mor da publicidade, non teñen o galego como lingua vehicular. Vaia, que son empresas radicadas en Galiza, mais non están inseridas na sociedade galega e desprezan acotío o maior valor cultural do pobo que as acolle. Mais non é menos certo que, como apuntaba Otamendi, ao final son os lectores e lectoras os que deciden, e en termos cuantitativos as mareas populares que xa saíron varias veces á rúa contra a política antigaleguista do goberno da Xunta non se corresponden co ridículo apoio económico e social que reciben os medios -e libros- escritos en galego. Vaia, que non os mercan e, se me apuran, non os len.
Ao cabo, vemos que o único camiño para a supervivencia é o activismo real, o que custa cartos e sacrificios, e non só ese virtual, que deixa lúcidos comentarios en internet, interesantes paroladas nos bares e orgullosas marchas polas rúas do país, pero que non abonda para dicirlles aos inimigos do galego: até aquí chegamos!
e en termos cuantitativos as mareas populares que xa saíron varias veces á rúa contra a política antigaleguista”
Las mareas popyulares que salieron para defender la prohibición del español y la imposición del “queremos solo galego” a todo el mundo son tan legítimas como las mareas “en defensa de la familia”: la cifra d manifestantes nunca igualó el númnero de votos d ela opsioición. Por qué hacerles caso? Acaso le tienes miedo a las votaciones en los centros?
Son curiosos estos fachas: elevan a mayoría democrática una vulgar manifa donde no se alcanza ni la cifra de votantes del BNG, a la vez que le tiene fobia a todo mecanismo de participación popular en materia educativo-lingüística. Saben que son minoría y pretenden ocular este hecho convirtiendo a una manifa donde van los fanáticos bloqueiros e indepes de siempre en un sustituto de las urnas, para que la minoría de “Queremos galego, odiamos español” decida el menú por todos
Vaia, que son empresas radicadas en Galiza, mais non están inseridas na sociedade galega e desprezan acotío o maior valor cultural do pobo que as acolleVaia, que son empresas radicadas en Galiza, mais non están inseridas na sociedade galega e desprezan acotío o maior valor cultural do pobo que as acolle
Por la misma regla de tres, so fascista obssionado con una Galiza monolingüe, los medios que ni usan el gallego desrpecian la lengua de la mitad d elos gallegos y no están insertados en la sociedad gallega, por excluir el idioma
En Vigo somos mayioría los castellanohablantes, ergo un medio de comunicación de Vigo debe usar el español más que el gallego. Según tu regla de tres el Faro de Vigo le faltaría al respeto a los vigueses si no reflejase la identidad lingüística de los vigueses
Tú eres de los fascistas supremacistas que opinan que un gallegohablante tiene derechos sagrados y todo debe estar a su medida para vivir en el monolinguismo, y que tiene derechoa no sentirse identificado con el español ni aceptarlo en su vida, mientras que un castellanohablante tiene que renunciar a su idnetidad, está obligado a usar y reconocerse en el galllego y sus derechos son cuestionables.
Por eso los fascistas como Manoel Santos no aceptan que haya un solo diario gallego de gran tirada que tenga al español como lengua vehicular. Todo mediod e comunicación existente en Galicia debería estar en gallego exclusiva o mayoritariamente, incluso al margen del % de gallegohablantes que exista.
Pero jamás verás esa distopía con vida. Que cada grupo identitario se pague sus propios periódicos y punto. Y como los que hablais solo gallego vais camino de ser una minoría, lo normal es que solo una minoría de periódicos desprecien el español.
A Nosa Terra , Vieiros y demás no incluyen la más mínima presencia de español: en cambio en Faro de Vigo sí que hay presencia del gallego. Esa es la diferencia