Pedras para un castelo

"Ben feito rapás"

Unha das frases máis abraiantes por min escoitadas na boca dun político de “suposta esquerda” pertence ao aínda presidente brasileiro, Lula, no intre da súa reelección: “Nunca os ricos ganharam tanto, nunca os pobres melhoraram tanto seu nível de vida”. Condenábel a primeira, eloxiábel a segunda, escribiu o sociólogo brasileiro Emir Sader.

Sen dúbida o grande éxito de Lula, se é que iso se pode considerar un éxito, sempre foi o pragmatismo, ese saber xogar pola esquerda –moitas veces na liña dos foros sociais mundiais– e pola dereita, en Davos ou no G-20.

Nestes últimos anos non falta quen ten comparado a Zapatero co Lula da Europa. Nada máis lonxe. Vistas as medidas de axustamento para “salvar a economía” –mágoa dela– sospeitosamente eloxiadas polos poderes económicos –incluida a UE e o tétrico FMI–, xa pode facer de sindicalista brasileiro reformado: “Nunca os ricos ganharam tanto, nunca os pobres ganharam tam pouco”. Así, sen pragmatismos, que non están de moda.

Alejandro Nadal, no xornal mexicano ‘La Jornada’, cabeceira imprescindíbel, define moi ben isto das crises e os rescates, non de Grecia ou de España, senón do modelo neoliberal: “Non hai que ser inxenuos. A crise non é unha patoloxía que esporadicamente afecta ao capitalismo. No capital, a crise non é un episodio do que un se recupera para regresar á norma. A crise é o estado normal do capitalismo. O capital goza, vive e nútrese na crise”. Sempre gañan os mesmos.

Manoel Santos Pedras para un castelo lula, neoliberalismo, zapatero