O 20 de febreiro de 2003, o xuíz Juan del Olmo ordenaba precintar o daquela único xornal en éuscaro, Euskaldunon Egunkaria, pola súa suposta colaboración con ETA. Unha censura en toda regra, como se demostrou sete anos despois, cando a Audiencia Nacional absolvía os cinco directivos procesados. Porén, o dano xa estaba feito. Ou non? Leer más…
O pobo cigano fai agromar o peor das nosas sociedades, ese sentimento racista co que tamén convivimos neste país. Pasa en toda Europa, e tamén aquí, como se demostrou este verán na Galiza”. A frase foi pronunciada en decembro de 2008 por Lupe Ces, da Marcha Mundial das Mulleres, nunha das máis emocionantes actividades autoxestionadas do Foro Social Galego (FSGal). Leer más…
Malia que existe moita xente que teima en afondar en infecundas rifas semánticas cando parolamos sobre a esquerda social e a esquerda política, rexeitando os termos por coidar, como así é, que a esquerda social tamén é política; penso que no seu significado máis simple –a esquerda que traballa inserida nas institucións e a que traballa a pé de rúa– a diferenza é ben acaída. Leer más…
Que hai unha serie de gobernos en América latina que están a constituír unha vangarda mundial na procura dun cambio radical no noso depredador modelo de sociedade é unha obviedade, malia que demasiadas veces a arañeira informativa do primeiro mundo, ese que vive rexido polo máis voraz dos sistemas económicos, teime en desacreditar a Hugo Chávez, Evo Morales, Fernando Lugo, Rafael Correa… vestíndoos de tolos ditadores ou ignorantes dirixentes. Leer más…
Ocorréuseme emular o meu admirado Boaventura de Sousa Santos, un dos sociólogos máis eminentes e, en suma, máis clarividentes do planeta, no título deste artigo, un laído de indignación contra a inxustiza na terra nosa, ou no mar noso. Ese mesmo mar que hai case oito anos mudaba azul por negro, sal por fuel oil, roupas de augas verdes por monos brancos e, en definitiva, ondas de biodiversidade por morte e desesperación. O mar do Prestige e a terra de Nunca Máis. Leer más…
“Un pequeno paso para a humanidade. Un gran salto para os touros”, escribía neste xornal Antón Losada, facendo referencia á abolición das touradas en Catalunya. Leer más…
O xornal electrónico decano de Galiza anunciou hoxe algo que xa nos temiamos hai tempo, o seu peche definitivo. Foron 15 anos de experiencia, de abrir Galiza ao mundo e o mundo a Galiza. Dun xornalismo novidoso tanto no formato, pois en 1996 internet estaba máis que en cueiros, coma no xeito tan “galego” de redactar as novas e de ver o país. Ese país “normal” no que o proxecto de Vieiros pensou algún día é cada día menos país, pois non é quen, non somos quen, de rodealo dos compoñentes necesarios, nin no político, nin no social, nin no ambiental, nin no lingüístico… nin no mediático, para a dita normalidade. É unha moi mala nova. Mala nova para o país e mala nova para os camiños que, dende a prensa alternativa, e Vieiros era o seu máis ilustre representante neste país, nos deberían levar cara ese outro mundo posíbel que nunca dá chegado. Hoxe somos menos normais do que eramos onte. Pois iso, até sempre. E que sempre sexa mañá.
Láiase hoxe Miguel Anxo Fernán-Vello no seu caderno aberto de que os mercados financeiros mundiais actúan como un Goberno Mundial na sombra, e de como os Gobernos “dun tempo a esta parte, adoitan renderse ao xugo imposto e seguiren as pautas marcadas polo Fondo Monetario Internacional e polos señores que, á par, dirixen os mercados financeiros”. E non lle falta en absoluto razón. Leer más…
Veño de colaborar, cun capítulo sobre o decrecemento e as migracións, nun libro en español recén publicado por Los Libros de la Catarata e dirixido por Carlos Taibo, unha das referencias da opción do decrecemento no Estado español que, asemade, achega no limiar dez observacións imprescindíbeis sobre o que nos di o devandito proxecto. A obra achega unha ducia de artigos orixinais sobre a incidencia práctica que tería a escolla do decrecemento en diferentes aspectos das sociedades e do planeta. Leer más…
O meirande desafío da humanidade, que ten que ver coa necesidade de lle facer fronte a unha mudanza climática encadrada nunha crise ambiental de augurios apocalípticos, ten hoxe dúas supostas resolucións enriba da mesa. Dunha banda a do feble entendemento xurdido da Conferencia de Copenhagen en decembro de 2009, que terá continuidade na COP-16 de Cancún a finais de ano. Da outra, o Acordo dos Pobos xerado na Conferencia Mundial dos Pobos sobre o Cambio Climático e os Dereitos da Nai Terra celebrado en Cochabamba (Bolivia) en abril deste ano. A proposta dos poderosos, dos gobernos neoliberais e das empresas que os amparan, fronte á proposta da sociedade civil e dos gobernos antihexemónicos, fundamentalmente os latinoamericanos. Leer más…
RSS