Pedras para un castelo

Durante anos, demasiados, a conciencia ambiental, isto é, a capacidade para pensarmos o planeta coma un valor a protexer, foi algo alleo á maioría dos habitantes da biosfera. Até a segunda metade do século XX, co auxe da era industrial, non estoupou o movemento ecoloxista. Primeiro como ambientalista, centrado máis ca nada no conservacionismo e na contaminación, e hoxe xa cunha visión máis ampla, a da ecoloxía social. No entanto, o conservacionismo segue a ser imprescindíbel. Leer más…

A sociedade está rachada de vez. A fractura, fonda fenda, entre cidadanía e política institucional non é a única que paira sobre este caos sistémico, porque ao cabo é iso o que nos acompaña nos últimos meses, semanas, anos. Hai tamén unha fractura social, no social, do social. Unha fractura na orixe. Unha desestruturación salvaxe na que a maioría das persoas, as de abaixo, non son quen de se atopar, de se encontrar, de tecer redes poderosas, de loitar en común, polo común. De esixir, mandar, gobernar. Os seus instintos comunitarios foron roubados, esnaquizados, asasinados. Ou deixáronse roubar.

E hai tamén unha fractura na política, nos partidos, nas institucións. Unha fractura na orixe, outra no camiño e outra no destino. As datas de consumo preferente caducaron de vez. Xa non serven. Viven noutro mundo, autistas e alporizados, con medo, medo á democracia, á xente, ás propostas e ás disidencias, á diversidade e á imaxinación. Medo ao outro. Viven obsesionados coa militancia, cunhas vulgares caixas de cristal enchidas de sobres brancos, e negras esperanzas, fóra das rúas, fóra das xentes, afastados das bases sociais que un día, xa non lembro cando, lle cederon unha representación por eles prostituída, enlixada, desprezada, ultraxada.

En estando todo rachado, desestruturado, inconexo e desencontrado, só podemos pensar en recompoñer, ou se cadra compoñer de novo, ou simplemente poñer. Sen prefixos. Sen máis.

Espazos. Cómpren novos espazos. De participación, de encontro, de intercambio de experiencias, de vivires, de anhelos e de esperanzas. Espazos para falar, para dicir, para escoitar, para decidir, para construír. Espazos útiles, vinculantes, nosos. Espazos, moitos e variados espazos. Grandes e pequenos, individuais e colectivos. Espazos comúns e espazos con espazo, abertos, transparentes. Espazos. Sobre todo espazos.

“Em uma década, o Fórum Social Mundial evoluíu bastante. Começou centrado na ideia do neoliberalismo, o que para muitos nem era uma crítica ao capitalismo, era uma crítica ao capitalismo selvagem. Ora, um capitalismo de rosto humano é a mesma coisa que um tigre vegetariano”. A frase, da que xa dei conta algu- nha vez, parte dunha das xeniais reflexións de Boaventura de Sousa Santos, nun seminario sobre a busca de paradigmas de civilización alternativos acontecido en Dakar en febreiro. Leer más…

Nun Día Mundial do Medio Ambiente coma o de hoxe, mais hai xa 19 anos, a Xunta declaraba Parque Natural o complexo dunar de Corrubedo, hogano o espazo protexido máis visitado do país e un dos máis valorados polas galegas e galegos, que senten este anfiteatro areoso como seu. Leer más…

Se lle facemos caso a Naomi Klein concluiriamos que, neste incerto período sociopolítico que estamos a vivir, no que a crise é o eixe reitor de discursos, accións e inaccións, asistimos á aplicación no eido global da doutrina do shock. Esta trata de crear un estado de confusión-conmoción nos do común, que inactiva calquera conato de rebelión grupal, para así instaurar moreas de contrarreformas impopulares e darlle aire a un sistema con evidente fibrose. Leer más…

Este domingo, 29 de maio, entrégase o Pedrón de Ouro a Lidia Senra, muller, labrega, activista, xusta. Quero recuperar un miúdo texto que escribira hai uns meses, logo de que Tareixa Ledo escribira un fantástico libro: Lidia Senra Rodríguez. A historia dun liderado entrañable Leer más…

O resultado dos comicios municipais que se veñen de celebrar na Galiza –e a análise, con salvedades, podería servir tamén para case todo o Estado español, Euskal Herria á parte– confirma fundamentalmente dúas cousas. Leer más…

Hai unhas semanas escribía aquí sobre as dúas eivas, ou ausencias, que eu detectaba nas propostas de movementos como o 12 de Março portugués, o Uncut británico ou o 15M no Estado español. Todos nacen contra a ineficacia política, os recortes e esa ditadura dos mercados que crea lexións de precarios e precarias con mínima capacidade decisoria. De aí o de “Democracia Real Xa!”. Porén, por agora afondan pouco en cuestións como a xustiza social co Sur e a xustiza ambiental, piares primordiais para a mudanza social do sistema-mundo. Leer más…

Nesta semana que remata deixounos, coa mesma dignidade coa que viviu, Ramón Fernández Durán, fundador de Ecoloxistas en Acción e todo un faro-guía, compás quizais, para quen concordamos en que cómpre superar este sistema capitalista, xerador da maior crise socioambiental da historia da humanidade, ou da historia natural. Leer más…

Que a supervivencia do capitalismo, malia que sexa en estado comatoso, depende en boa medida da socialización das perdas e a privatización dos beneficios -acompañadas, claro, dun déficit democrático cada día máis abraiante- é un feito irrefutábel e sobradamente demostrado dende que se inventaron os cartos, mais especialmente nestes tempos de fascismo financeiro e mediocridade política. Porén, é evidente que esta salvaxe práctica de espremer o común sería imposíbel sen unha dose ben aplicada de adoutrinamento -e tamén escravismo- social. Leer más…