13 noviembre, 2016
por José María Máiz Togores
0 comentarios

MICROSENTIMENTO (9)

Que dixen que cousas? Non é certo. Eu non dixen nada do que ti falas. Que se eras ti unha mentireira? Non. Galloufada. Non quixeches asumir a túa responsabilidade. Cal? Pois a de seres un corpo limpo e atilado moralmente. Iso no sexo é imposíbel, dis cada vez que sae o tema entre nosoutros. O sexo é porco, carraxento e lixoso. Como mantermos os nosos corpos sen unha pinga de suor? Non entendes nada. Nadiña. Eu non falo da carrañeira corporal. Non. Esa lávase cunha boa esponxa e un potente xabón e queda o corpo noso coma se fora o dun nécoro. Eu falo da lixume do alma. Esa que queda na memoria gravada coa forza dun ferro fervente. Esa que nada polo noso sangue cos fluídos dunha terceira persoa. Esa que ten a faciana do home que ocupa a túa mente nestes momentos e que ti finxes na miña pel. Que non e certo? Sabes que si. Senón… Por que xa non somos un mesmo corpo cada vez que facemos o amor ? Por que vexo nos teus ollos a sombra doutro home e proxectas en min a dun defunto sentenciado? Por que… Deixémolo aí.

6 noviembre, 2016
por José María Máiz Togores
0 comentarios

MICROSENTIMENTO (8)

Censuráronme onte o que dixen o domingo pasado. Dixéronme que un home non fala dos seos da súa amada en público. E moitas cousas máis. Quedei pensativo e atoallado nun recuncho da miña habitación. De súpeto, unha sombra ergueuse diante de min e faloume con voz certa e xangal: Non fagas caso a ninguén. O meu corpo é para ti. E cando digo iso é para que ti fagas con el o que queiras: amalo, apalpalo, describilo ou rexeitalo. E sentou na cama cun sorriso tan godalleiro que brotou de sócato no meu corpo un pracer incombustíbel. Daquela, collín á sombra da man, subina na cama, deiteina e fixemos o amor dun xeito que xamais soñara eu que puidera ocorrer. Cando espertei, tiña unha nota no chan que dicía o seguinte: canda queiras experimentar o que é o verdadeiro amor soamente tes que chamarme.

30 octubre, 2016
por José María Máiz Togores
0 comentarios

MICROSENTIMENTO (7)

Que ledicia perderme nos teus seos! Brincadeiros, saltaricos, enredadeiros, bulebules, besbellos, fervedoiros, eléctricos, cantaruxeiros… Cheos de vitalidade e gañas de gozaren da vida. Non coma outros que estamos flaxelados por un catabolismo de inhibida, pero á vez, acendida incapacidade. Cada vez que xogo con eles unha inimaxinable alegación de reproches ispe o meu falar. Non es quen de desfrutar desa conxunción gozosa de carne humana. Non. Polo menos ata que sexas un home dos pés á cabeza. E marchas. E eu quedo só cun recordo que se esvaece cada vez que quero lembrar o teu corpo rebuldeiro. Por que foxes de min? Non cho sei, respóndesme. E quero alcanzar, para acariñalos, os teus seos e non podo. Todo fora un soño.

23 octubre, 2016
por José María Máiz Togores
0 comentarios

MICROSENTIMENTO (6)

Quixen esquecerte. Quixen, mais fora imposible. Fixácheste na miña pel dun xeito tan esmorriñado que soamente me queda aturarte en soidade. Si. En soidade. Ese estado anímico que temos algunhas persoas cando a doenza da alma se expande polo noso interior cunha forza tan afervoada que nos deixa esmorecidos nunha cadeira torturadora. Daquela ti queres que eu faga coma se ti non tiveras existido. Imposible. O teu recordo persígueme de noite e de día. E ademais, eu quéroo deste xeito. Quero que a túa suor viva comigo como se fora a fonte castalia onde beberan os deuses cando tiñan a alma esmalloada por amosarse a unha barranqueira sen vida. A túa suor é o meu alimento. Tan sinxelo como isto.

16 octubre, 2016
por José María Máiz Togores
0 comentarios

MICROSENTIMENTO (5)

A noite. Si. Telúrica. Inxuria e aldraxe dun tempo xa esquecido.  Beizos refollados pola soidade. Falo coa lúa e cúspeme á faciana unha esmorga de labazadas e unha ventoleira de medos e medrosías. As migallas dun pasado feliz pérdense, agarimosas, polos requeixos dun camiñar senlleiro i ermo. Falas, coidosa, de que fun eu o que escarallou a noite querendo que os nosos corpos fixeran dela un leito de pracenteiros desexos. Berraches, fixéchesme unha figa e coas mans quentes da miña pel escolliches outro mestre de vida. Remataches coa frase máis ferinte que endexamais te escoitei: es un refugallo de carne apodrentada. A noite. Si. Telúrica. Collo de novo o móbil.

9 octubre, 2016
por José María Máiz Togores
0 comentarios

MICROSENTIMENTO (4)

Fixémolo? Non lembro nadiña, dixéchesme cun sorriso nos beizos insultante. Foi afrontoso para min. Quixen falar contigo unha morea de veces e ti non me colliches o móbil endexamais. Vímonos hai uns días no pub que os dous frecuentamos cando estamos sós. Ti, unha cervexa; eu un combinado deses que me ofertan e que saben a diaño. Coma sempre, non sabes dicir que non, repróchasme encornada. Colles un cigarro, sabes que non o aturo, e bótasme o fume a modiño non meus beizos e, cun xesto altamente provocador, fálasme no oído dereito dun lugar onde poderiamos acalar a nosa febre. Cóllesme da man e déixome facer.

2 octubre, 2016
por José María Máiz Togores
0 comentarios

MICROSENTIMENTO (3)

É demasiado tarde para a dor, díxenche mentres sentaba espido nunha cadeira vella e escanastrada. Ti mirábasme chea de carraxento odio. Eu era incapaz de artellar unha palabra. E menos de mirar aos teus ollos. Sentía un pexo terríbel. Tiña o corpo carrañento e desleixado. Dixéchesme que a vida é iso: sexo, galloufadas e traballo. Puxeches o teu pé nu nunha foto que nos fixemos nos tempos das verdades. Hoxe é un apupo vela. Nun intre collíchesme da man e, de súpeto, os dous viaxamos ó mesmo destino e sentimos a mesma dor. Quedamos durmidos.

25 septiembre, 2016
por José María Máiz Togores
0 comentarios

MICROSENTIMENTO (2)

O meu amor é inmortal porque só habita no meu recordo, dixéchesme magoada e chea dunha anguria que eu entendín perfectamente. Mirámonos, baixamos os dous os ollos e collemos a mesma rúa. No portal da túa casa fixemos unha parada. Quixen bicarte nos beizos. Tiven coraxe para iso, pero ti, nun xesto de atrincheiramento, viraches a faciana e dixéchesme, afogada e nerviosa, que tiven moito tempo para ser un home canda ti. Pechaches a porta e quedei no portal só coma un peregrino sen patria.

18 septiembre, 2016
por José María Máiz Togores
0 comentarios

MICROSENTIMENTO (1)

Unha rabuñada no corazón. Dúas. Tres. Ben de feridas que doen moitísimo. É unha enxurrada de sangue namorado. Diante de ti choro os sete mares. Miras cara outro espazo. Rexeitas o noso. Intento coller a túa man para que apaxees a miña dor. Xa non te atopo. A soidade aloumíñame cunha condescendencia ferinte. Sento no chan xeado e quedo durmido no colo do teu rexeitamento.