11/11/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

POSTAL CAMPESIÑA

Teño diante miña unha paisaxe verdemar, unha espiga dourada e dun paxaro o seu chiar. Unha voz de ferro tórname nun volcán, o seu son fálame dun venerable lugar, de fontiñas e de néboas e dun sereniño cantar. Da súa … Continue reading

22/10/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

CIRCUNCISIÓN

Unha circuncidada máscara inmóbil amósame, como nun xénese perpetuo, segundo a segundo, o pulo dun instinto lucente; e anúnciame (afumado do teu abismo de cereixas) un último retallo de pel que nas miñas mans gardo desbocado e luxuriante para ti. … Continue reading

15/10/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

O BAUPRÉS FERROLÁN

Vivía nunha aldeíña perdida da comarca compostelá. Era o crego con máis sona que Deus puxo na terra. Arre, demo!!! Aí vén o Trespés, dicían os rapaces da parroquia cando o vían camiñar dun xeito moi desacompasado polas corredoiras da … Continue reading

08/10/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

CHAMARIZ

Onte esqueciches na miña mirada un carreiro de bicos daquela tecidos. Duro foi contemplar nesta amañecida a chaga recente dun corazón magoado e de novo peregrino. (VERBAS DA TERRA)

30/09/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

PERFORMANCE

Os meus queixumes, entalecidos de soidade, e os meus feridos dedos soñan con posuír o teu corpo de avena, e non a súa sombra, nun xardín feito todo frenético paraíso. Pero todo convértese nunha performance obscena e emporcallada que nubra … Continue reading

24/09/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

O TECLADO PREDICTIVO

Tódolos que guasapeamos ou usamos o móbil para escribir diferentes cousas sabemos do que estou a falar. Ese maldito teclado que che corrixe o que escribes sen o menor pudor. A anécdota que vou relatar nesta entrada é verídica cento … Continue reading

16/09/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

A GAITA GALEGA

Lévote da miña man, Galicia, constante compañeira, ás veces en frugal intimidade coa paixón das túas leiras, as máis imaxinando a miña alma nunha preamar de ofrendas. Coma un namorado no perfil da túa letra, sando as miñas feridas lembrando … Continue reading

08/09/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

A SOIDADE NOCTURNA

A soidade nocturna, xerme da miña belixerante ansiedade, é un sapo delirante que croa vidrosas imaxes arrolando as miñas cobizosas mans nunha descomposta amálgama de sedentos amenceres espidos. Endexamais o sapo converteuse nunha raíña. Sempre croou notas de vergoñenta sufrideira. … Continue reading

03/09/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

A POESÍA

Sinceramente, pouco interese tiña cando neno polo descoñecido mundo do verso. Xacando parecíame un dos tres xéneros básicos da literatura. Coñecía moi ben a teoría: O poeta, a partir dunha actitude íntima,  interpela a realidade do seu sentir. E imaxinaba … Continue reading

29/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

TI NON ES ESCRITOR

Onte estiven a falar co meu alter ego. Foi unha conversa moi dura, pois el comezara xa cunha frase ferinte: Ti non es escritor. E por qué? Non hai escritor se non hai recoñecemento público. Mentira, dixen eu removéndome no … Continue reading

27/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

LER O PERIÓDICO

Non quero ir de enterro. Deus non o queira! Pero cheira a morto que escaralla o nariz con soamente  pasarmos por diante dun posto de xornais. Onte estiven de conversa cun home que ten un quiosco de prensa dende hai … Continue reading

23/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

AMENCER

Esta mañá erguei da cama e boteime pra rúa moi cedo. Inda non había nin unha pinguiña de sol. Todo estaba escuro, negro, vougo, ermo. Ninguén pola rúa. Soamente eu. Unha fantasma. Non sabía que camiño tomar. Dubidei tantas veces … Continue reading

22/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

O SOLPOR

A tarde morre pouco a pouco. A luz do día esvaécese nun latexo de soidade e tristura. Espero a túa chamada como un neno o acougo da súa nai. O silencio é ferinte e non son quen de centrarme na … Continue reading

18/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

POÉTICA

Nos latexos dos meus versos defendo as miñas crenzas, confeso a fe dos meus, espallo o recendo da nosa terra, e fago con eles unha trincheira colmada de astros e de estrelas. Nos latexos dos meus versos sinto a vida … Continue reading

16/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

A ILUSIÓN NO AMOR

A ilusión, no amor, é facermos real e perceptíbel ao sentido do tacto (desordenado pracer de algodón) o saboroso lume que nace ebrio na caluga; e que, tras un espasmo en forma de chama gozosamente excitada, móstranos tanxíbel na súa … Continue reading

15/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

ANIVERSARIO

Hoxe é o meu aniversario. E caen… Un bo sementeiro. Caeron en min esta mañá esa ringleria infinda de anos coma unha bomba de palenque na festa da Peregrina de Bertamiráns estoupara ás doce horas do ano… Que tempos aqueles!!! … Continue reading

13/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

A NOSA LINGUA

Lingua viva e senlleira, achégome a ti cos ollos camiño dun ceo ateigado de limpas roseiras, e cun cantar arrolado no risco da túa estrela. Sei que aínda é cedo para falarche dun pucheiro ben feito, dunha fermosa lumieira; mais … Continue reading