A GAITA GALEGA

| 0 comments

Lévote da miña man, Galicia, 
constante compañeira, 
ás veces en frugal intimidade 
coa paixón das túas leiras, 
as máis imaxinando a miña alma 
nunha preamar de ofrendas. 
Coma un namorado 
no perfil da túa letra, 
sando as miñas feridas 
lembrando o son da doce 
e inesquecíbel gaita galega. 
(VERBAS DA TERRA)

Author: José María Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Deja un comentario

Required fields are marked *.