A POESÍA

| 0 comments

Sinceramente, pouco interese tiña cando neno polo descoñecido mundo do verso. Xacando parecíame un dos tres xéneros básicos da literatura. Coñecía moi ben a teoría: O poeta, a partir dunha actitude íntima,  interpela a realidade do seu sentir. E imaxinaba ós grandes poetas nunha burbulla de soidade, acedume e desconsolo. Ninguén querería falar con eles. Ou as súas teimas ou nadiña. Era, daquela, tan parvo e tan chaínas que hoxe sinto unha terríbel vergoña por aqueles pensamentos.
Agora ben, a cousa trocouse de súpeto o día que eu non pensaba nadiña “nesas rarezas”.
A paixón por ela xurdiu en min cando atopei de socato nun recanto do despacho do meu pai as obras completas de Rosalía de Castro. Eu buscaba outras “cousas” máis interesantes. Aquilo que chamaban “libros de maiores”. Púxenas, as poesías rosalianas, no meu colo e comecei a lelas. Non puiden deixalas nin un intre. Estiven dese xeito varias horas. Soamente lembro, ao lonxe, que o meu pai faloume alto por non ter inda os deberes rematados. Dende entón converteuse na miña cisma, no meu desexo máis sinxelo. Por ela pelexo coa palabra coma un ferreiro na súa forxa. De tanto teimar nela un limpo aturuxo afincouse daquela na miña memoria, fragua lonxana que xamais esquecerei.
Por iso, despois de me encher as entrañas co recendo da primeira badalada, quedei apampado coa musicalidade e a sinxeleza dos versos da apesarada filla da Amaía. Puiden escoitar o eu lírico de Rosalía, íntimo e arrolado, que expresa a vivencia persoal dunha muller fondamente magoada no seu corazón.
Hai moitos anos xa disto, nun día cheo de choiva galega, nun día neboento e bretemoso. A friaxe sentíase nas mans cunha certeza namoradeira. Aquela tarde, á beira de Rosalía, xurei que tornaría a recitalos, mellor a malrecitalos, escoitando en directo a cálida voz das campás de Bastavales, brunida canción de sombra e herba.
E fun camiño do meu contento, e malreciteinos diante da igrexa de San Xoán, preto de ledicia e sosego pola maxestosidade daquela belísima estampa. Mentres os lin atopeime baixo  o acocho da súa sonada.
Escoitei de novo a música das campás, confundindo o seu son co chirlar dos paxaros e o tremer do millo. Dende entón xa non podo esquecela, xa non podo escapar dese gorentoso cantar non esquecido. Dende entón só desexo saborear, coas mans pretiñas nos poemas rosalianos, o acougo que brotara no meu interior aquela noite ós pés da ermida maiana.
(ATURUXOS)

Author: José María Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Deja un comentario

Required fields are marked *.