LER O PERIÓDICO

| 0 comments

Non quero ir de enterro. Deus non o queira! Pero cheira a morto que escaralla o nariz con soamente  pasarmos por diante dun posto de xornais. Onte estiven de conversa cun home que ten un quiosco de prensa dende hai trinta anos. Triste, esmorecido, murcho…Xa non vendo periódicos. Teño que pechar ‘o chiringuito’ porque me custa máis mantelo aberto que os cartos que gaño nese tempo. A latricada tivo diferentes tons, pero cando falabamos de lermos o periódico a cousa era terríbel. Onte, entre as tres da tarde e as nove da noite, vendera catro xornais, unha revista, dous botellas de auga e un sobre de cromos. Sábelo que me custa manter aberto o posto seis horas? O triplo do que gañei. E deste xeito tódolos días. Co Correo Gallego debaixo do brazo díxenlle que un periódico que custa un domingo case tres euros en internet pódelo ler por 1 euro. Certo que é moi diferente, que o cheiro e mailo tacto do papel é engaiolante. Mais esa é a realidade. Pra rematar, conteille que no meu colexio, hai vinte e cinco anos, dicíalles ós alumnos que trouxeran un periódico o vindeiro día e facíano case todos; e hoxe, catro. Esa é a realidade.
Pra rematar quero lembrarlles o conto que me inspirara o meu querido avó Luís.
É un dos máis grandes dos meus pequenos praceres. Como dicía Cervantes, eu teño unha gran afección pola lectura, aínda que sexan papeis rotos. Semellante a saborear un bo viño da terra. Semellante a cultivar unha enriquecedora conversa. Semellante á contemplación dunha paisaxe estival desde a Ferradura compostelá. O xornal aviva o enxeño, estimula a imaxinación e vertebra o noso entendemento en diferentes parcelas que se axustan nun todo de axilidade mental. No xornal buscamos a verdade, non a nosa verdade almidoada por unha ideoloxía artificial e prestada en moitas ocasións. Non é unha satisfacción lánguida, é un gulapar aderezado cos mellores —en ocasións, inicuos— ingredientes da vida actual.  
Non por ser unha acción realizada a diario ten menos importancia. O seu ritual, deleitoso e non velaíño, cárgase de incombustíbel alborozo cando oio o profuso pasar das súas follas. Non por ser, nalgunhas ocasións, unha acción case mecanizada é menos salientábel. Cando eu, polo motivo que sexa, chego á cama, tras un tormentoso e ocupado día, sen ler o diario, síntome orfo intelectualmente.
A súa lectura estimúlame en grao sumo. Feitos novos e opinións diferentes no mesmo papel fan do xornal un obxecto de desexo que, con só pensar nel mentres camiño pola rúa en busca do quiosco, catívame coma se pensase no perfil dunha coqueteira muller e abre sen miramentos os bisagras máis oxidadas do meu pensamento.
Xamais penso no prezo do xornal, aínda que si é certo que rosmo do que custa o billete de metro, e boto pestes pranxideiras cando un simulacro indecente de patacas bravas, prostradas nun prato inmenso, cústame tanto ou máis que unha case inalcanzábel entrada de cine.
Os xornais xamais te enganan. Poderás estar de acordo con aquel ou con este editorial, ata chegarás a chamarlle falanván, necio ou papaleisón a un articulista; pero sempre quedará no teu interior o gozo de coñecer diferentes enfoques dun mesmo tema. Iso fai que crezamos interiormente e consegue que a nosa forma de entender a vida non se restrinxa ao noso visceral embigo. Non hai maior goce que saber dixerir unha opinión allea á nosa, e que, quizais, rexeitamos de plano. É fácil ler opinións coas que comulgamos cos ollos pechados. Tamén é enriquecedor, pero esta visión unilateral do mundo afástanos bruscamente dunha sociedade multicultural e de diferentes ideoloxías.
Temos que ler os xornais, en papel ou dixitais, pois cada vez hai máis intransixencia e teimosía e cada vez se exteriorizan máis os credos e pareceres unívocos. Canto mellor a tendencia iconoclasta dun Valle-Inclán que a visión dogmática dos que se ocultan tras un peitoril teorizador.
Este abano de ideas e conviccións antagónicas podémolo atopar sen mexerico algún nos xornais. Ler a prensa é como visitar, unha vez ao día polo menos, un museo vivo de proxectos e nocións contrapostos.
Nesta liña sigo, como bo fillo e neto de adictos á prensa. É indelébel a imaxe do meu pai ou do meu avó, sentados, nun butacón ou nunha cadeira de ferro forxado, ben na nosa casa de Madrid, ben na galería de Vedra ou na era de Bertamiráns, cun xornal nas mans e degustando noticias, reportaxes ou artigos de opinión.
—Que estás a facer, avó?, pregunteille eu un día cando o vin lavándose as mans con verdadeira fricción e, reflectíase soberanamente no espello, cun rostro de total compracencia.
—Lavándome as mans.
—Xa o vexo.
—É que estiven lendo o xornal. E cando un le o xornal termina coas mans negras da tinta de impresión. As mans, cincentas e, xa polos anos, torpes; pero a mente aberta, próspera e reconfortada.
Nada máis.
Grazas.

Author: José María Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro. O segundo, iso creo.

Deja un comentario

Required fields are marked *.