15/10/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

O BAUPRÉS FERROLÁN

Vivía nunha aldeíña perdida da comarca compostelá. Era o crego con máis sona que Deus puxo na terra. Arre, demo!!! Aí vén o Trespés, dicían os rapaces da parroquia cando o vían camiñar dun xeito moi desacompasado polas corredoiras da aldea cara algunha casa dalgún veciño enfermo. E non porque el fixera cousas rechamantes. Non. Era un home moi apoucado e falaba o xusto. Na taberna, en horas de recoñecido consumo de viño, falaban da mula do crego e botaban a rir mentres coas mans facían obscenos acenos, que eran reprendidos pola muller do taberneiro. Non entendo por que facedes eses xestos cando falades da mula do cura. Hai moito tempo que a vendera, dicía a muller cunha cara de absoluta inxenuidade. As gargalladas aínda eran máis escandalosas. É que nunca viches o que ve todo o mundo? E simulaban unha trompa de elefante. Máis gargalladas. Nado en Ferrol hai uns cantos anos, xa dende pequeno a nai viu unha cousa que ía ser a pelexa dalgunhas mulleres. Dicía isto ela sen entender que ese era un comentario cun certo matiz machista. Na escola, era a envexa de moitos compañeiros. Toureiro, dicíanlle algúns cando o vían camiñar pola clase porque era chamado pola profesora para corrixir o caderno. Esta reprendíano severamente: dille a túa nai que che merque uns pantalóns largos, que os cortos… teñen máis ventilación que o escote da Gumersinda. Unha compañeira do rapaz chegou abraiada un día a casa despois de estar todos no río no día de máis calor do verán. No xantar comentou que o seu amigo tiña un lunar grandísimo na ventrecha. O irmán maior deulle unha topada e comezou a falar dun niño que acabara de descubrir no tellado da casa. Filla, que dicías?, espetoulle o pai. Que ten un lunar grandísimo aquí e volveu sinalar coa man a entreperna. A nai mandara calar a todos: a comerdes e punto. Non fala ninguén máis. Co tempo, cando xa era un pouco picareira, alguén amosoulle o verdadeiro lunar do seu amigo e case lle da un paratrás. Os amigos do rapaz non entendían que quixera ser cura. Con esa ferramenta eu sería o amo da comarca. Ademais, como lle di miña nai ó meu pai, e pensa que non entendo nadiña, sempre estás nas doce en punto, carallo. Descansa un pouquiño, home, descansa un pouquiño, que tanto empalleirar non debe ser bo. Pero o somier seguía cantando toda a noite. O rapaz era moi bo e sempre dicía o mesmo: quero ser a man de Deus nesta comarca. E un amigo moi asisado rosmáballe polo baixo: carallo teso non cre en Deus!!! E botaban a rir mentres intentaba gañar por primeira vez ó seu amigo nunha carreira de mexaduras. No seminario sempre quixo pasar desapercibido, pero iso era imposible. Cando a primeira noite quedou en calzóns, o máis xactancioso do grupo díxolle que quitara os calcetíns de , que diante das rapazas podía presumir o que quixera, pero que a el non o enganaba endexamais. Non espertes á cóbrega, amigho, non espertes á cóbrega, que dende aí déixache torto. Pero era tan testán que ata que non asumiu o papel de Santo Tomás non parou. O certo é que estivo tres noites cuns pesadelos terribles. Os sermóns era a parte da misa que máis lles petaba ás mulleres da aldea. Cando el dicía aquilo de que o baile é a manifestación vertical dun desexo horizontal, á alcaldesa dáballe un arrepío que lle percorría todo o espiñazo. Xamais se soubo ben a razón, pero os máis linguateiros falaban de que tan egrexia muller soñaba acotío cunha baila ben agarradiña co señor cura. Despois… xa farei eu obras de caridade, dicían que a atoparon falando en voz alta unha noite cunha terrible quentadela febril. Ela sempre o negara. Daquela os seguintes versos inmortalizáronse no día da patroa: Eu quixen ver o paxaro, / el non mo quixo amosar, / chorara os sete mares, / i el mandoume a rezar. Din que sempre que os escoitaba a alcaldesa facía con gran maxestosidade o sinal da cruz ás veces que sorría picaronamente. Conseguireino, dicía polo baixo e pechaba o puño con forza.

08/10/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

CHAMARIZ

Onte esqueciches
na miña mirada
un carreiro de bicos
daquela tecidos.
Duro foi contemplar
nesta amañecida
a chaga recente
dun corazón magoado
e de novo peregrino.
(VERBAS DA TERRA)

30/09/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

PERFORMANCE

Os meus queixumes, entalecidos de soidade, e os meus feridos dedos soñan con posuír o teu corpo de avena, e non a súa sombra, nun xardín feito todo frenético paraíso. Pero todo convértese nunha performance obscena e emporcallada que nubra a nosa realidade: dous corpos espidos  e afastados polo medo que se desexan dende hai tanto tempo que xa están esgotados por tanta ausencia e soidade. E os arrepíos que percorren o meu corpo síntoos como orgasmos emocionais. (NOITES)

24/09/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

O TECLADO PREDICTIVO

Tódolos que guasapeamos ou usamos o móbil para escribir diferentes cousas sabemos do que estou a falar. Ese maldito teclado que che corrixe o que escribes sen o menor pudor. A anécdota que vou relatar nesta entrada é verídica cento por cento. Teño unha amiga, moi boa amiga, que tamén se dedica ó ensino. Ela, no público. Temos unha relación estreita no laboral. Falamos moito, cambiamos  impresións, e prestámonos apuntes do que sexa, ben Lingua, ben Literatura. Para iso estamos os amigos e os vellos compañeiros de mil batallas na aula, coméntame ela. As relacións túrbianse un pouquiño cando xorde o tema do ensino concertado. Xa falaremos disto noutra entrada. Ela, ademais de ensinar, escribe, investiga e participa en calquera foro que teña como tema principal a educación. Nesta tesitura, un día escribiume un guasap no que respiraba intranquilidade e un abafo extremos. Díxome que tiña que dar una conferencia sobre educación, pero baixo o prisma do alumno, do estudante. E ti choras por iso?, díxenlle eu. Levas, muller, preto de trinta anos pelexando na aula con todo tipo de rapaces. Coñeces moi ben os diferentes caracteres que se manifestan nunha clase calquera. Pero queren que me converta nun adolescente superdotado e que faga una visión ‘clasista’, creo, do fracaso escolar. E iso non é o meu. A persoa que me encargara dita conferencia non sabe do fracaso escolar, nin do TDAH, nin de que existen rapaces que non queren estudar, pero que deben manterse escolarizados. Pero, muller, ti podes con todo. Utilízao para expresarlles as túas ideas sobre o ensino. Es unha muller cunha dilatada experiencia na cousa pública, como di ela. Coñeces polo miúdo o que pensan os diferentes adolescentes que tes diante un día si e outro tamén. O peor non é o tema. O peor é que o auditorio son rapaces dun instituto que ten un 70% de fracaso escolar. Certo que la conversa guasapera foi en castelán. Eu estaba convencido do éxito da proba que ía pasar a miña amiga en dous días. Faleille dalgunhas circunstancias que eu vira ó longo da miña experiencia. E como vía que non daba xeito de tranquilizala, decidín rematar a conversa cunha frase letal e conciliadora do que eu quería transmitirlle. Escoita, muller, todo vaiche saír perfectamente porque ti es una muller moi caliente e experta na cousa púbica. Cómo?, díxome ela. Estás seguro do que estás dicíndome. Claro que si. Plenamente convencido. Por favor, José María, rele o que acabas de escribir e pensa un pouco. Cando vin o que tiña o guasap escrito pensei que debería chimpar pola fiestra. Rematamos a conversa cunhas gargalladas ben sonoras e unha morea de emoticóns. Bo, ela, que eu padezo de emoticonofobia. Malfadado teclado predictivo!!!

16/09/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

A GAITA GALEGA

Lévote da miña man, Galicia, 
constante compañeira, 
ás veces en frugal intimidade 
coa paixón das túas leiras, 
as máis imaxinando a miña alma 
nunha preamar de ofrendas. 
Coma un namorado 
no perfil da túa letra, 
sando as miñas feridas 
lembrando o son da doce 
e inesquecíbel gaita galega. 
(VERBAS DA TERRA)

08/09/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

A SOIDADE NOCTURNA

A soidade nocturna, xerme da miña belixerante ansiedade, é un sapo delirante que croa vidrosas imaxes arrolando as miñas cobizosas mans nunha descomposta amálgama de sedentos amenceres espidos. Endexamais o sapo converteuse nunha raíña. Sempre croou notas de vergoñenta sufrideira. (NOITES)

03/09/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

A POESÍA

Sinceramente, pouco interese tiña cando neno polo descoñecido mundo do verso. Xacando parecíame un dos tres xéneros básicos da literatura. Coñecía moi ben a teoría: O poeta, a partir dunha actitude íntima,  interpela a realidade do seu sentir. E imaxinaba ós grandes poetas nunha burbulla de soidade, acedume e desconsolo. Ninguén querería falar con eles. Ou as súas teimas ou nadiña. Era, daquela, tan parvo e tan chaínas que hoxe sinto unha terríbel vergoña por aqueles pensamentos.
Agora ben, a cousa trocouse de súpeto o día que eu non pensaba nadiña “nesas rarezas”.
A paixón por ela xurdiu en min cando atopei de socato nun recanto do despacho do meu pai as obras completas de Rosalía de Castro. Eu buscaba outras “cousas” máis interesantes. Aquilo que chamaban “libros de maiores”. Púxenas, as poesías rosalianas, no meu colo e comecei a lelas. Non puiden deixalas nin un intre. Estiven dese xeito varias horas. Soamente lembro, ao lonxe, que o meu pai faloume alto por non ter inda os deberes rematados. Dende entón converteuse na miña cisma, no meu desexo máis sinxelo. Por ela pelexo coa palabra coma un ferreiro na súa forxa. De tanto teimar nela un limpo aturuxo afincouse daquela na miña memoria, fragua lonxana que xamais esquecerei.
Por iso, despois de me encher as entrañas co recendo da primeira badalada, quedei apampado coa musicalidade e a sinxeleza dos versos da apesarada filla da Amaía. Puiden escoitar o eu lírico de Rosalía, íntimo e arrolado, que expresa a vivencia persoal dunha muller fondamente magoada no seu corazón.
Hai moitos anos xa disto, nun día cheo de choiva galega, nun día neboento e bretemoso. A friaxe sentíase nas mans cunha certeza namoradeira. Aquela tarde, á beira de Rosalía, xurei que tornaría a recitalos, mellor a malrecitalos, escoitando en directo a cálida voz das campás de Bastavales, brunida canción de sombra e herba.
E fun camiño do meu contento, e malreciteinos diante da igrexa de San Xoán, preto de ledicia e sosego pola maxestosidade daquela belísima estampa. Mentres os lin atopeime baixo  o acocho da súa sonada.
Escoitei de novo a música das campás, confundindo o seu son co chirlar dos paxaros e o tremer do millo. Dende entón xa non podo esquecela, xa non podo escapar dese gorentoso cantar non esquecido. Dende entón só desexo saborear, coas mans pretiñas nos poemas rosalianos, o acougo que brotara no meu interior aquela noite ós pés da ermida maiana.
(ATURUXOS)

29/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

TI NON ES ESCRITOR

Onte estiven a falar co meu alter ego. Foi unha conversa moi dura, pois el comezara xa cunha frase ferinte: Ti non es escritor. E por qué? Non hai escritor se non hai recoñecemento público. Mentira, dixen eu removéndome no meu asento. A ti quen te coñece? De ti quen fala? Contesta. Deixa a cervexa e contesta. O outro día morrera un coñecido autor e na prensa galega correron coma  chegabéns pola súa escrita. Queres que morra para ver se falan de min? Tranquilo, que de ti non falaría nin quen ten a voz do mudo. Que historia creaches ti? Teño varios libros publicados e varios no meu ordenador esperando o momento oportuno. O  único que fas ti é unha serie de artigos, que ti tes a ousadía de chamar textos literarios. Son farrapos que un escritor calquera baleiraría na súa papeleira de reciclaxe sen o menor xesto de desencanto. Xa o fixen más dunha vez. Seguro? Inda así, a min gústanme moito, porque o que eu quero é escribir unas pequerrechas historias que alguén, na súa soidade, lea con certo interese nun intre. E o teu editor que di? Ha. Perdón, que ti non tes diso. Certo que me falta o gran libro que me catapulte á fama. Non a lograrás anque vivas, como os gatos, sete vidas. Nin o procuro. Ha. De verdade. Confórmome polo de agora con mis poucos lectores. Ó mellor non son tan poucos. Nin cheo de viño o cres. Se non paras de buscar no Correo Gallego, en outras firmas máis recoñecidas, que alguén te comente ou te cite. Gardas silencio. Logo é verdade. Queres que o teus lectores saiban o que podes chegar a facer por un comentario de calquera ‘escritor’ do teu xornal? E xa non digamos se entraran con asiduidade en calquera dos teus blogues. Voaron no espazo informático. Queres? Outra vez gardas silencio. José María, vas por mal camiño. Es un refugallo pretensioso. Canto antes saibas o tu sitio neste mundo das letras, menos ansiedade literaria terás. Si eu sei que hai tres tipos de escritores: os autores das grandes obras, sexan coñecidos ou non, os autores de miudezas literarias que pelexan pola palabra coma titáns e aqueles que inda non escribiron nada. Esa clasificación é tan ridícula coma a túa vida de escritor. Xa estás cabreado, e logo dis que aceptas calquera crítica. Queres seguir dándome pau tras pau? Collinlle o gusta á cousa. E xa non falemos do teu galego. Non é galego nin é nada que se lle asemelle. Lembras o galego da aldea na que ti veraneaches tantos anos? Como vou esquecer o galego de Bertamiráns! Téñoo presente sempre. Pois o teu e aquel parécense coma un ovo a unha castaña. Vaia castelanismo! Parece que escribes cun dicionario na túa beira. E iso é malo? Non. Pero deixa que a túa man flúa sen arquetipos oficialistas. Non ves que o galego de hoxe é o galego que queren en San Caetano e arredores, non é o galego da aldea. E quedan aldeas? Boa pregunta, José María. É moi difícil escribir aquel galego. Xa non existe. Os rapaces que falan galego fano segundo o que estudian nas gramáticas e nos libros de texto. E moitos destes últimos baixo as directrices da consellería correspondente. Non tes nin idea da problemática do galego. Nin idea. Xa o sei. Mellor que por aí non sigas. E o teu galego está a anos luz dos lusistas. Xa o sei. Non pretendo escribir como eles. Eu son máis do galego de seu. Non da fusión cos portugueses. Pois o tes claro. Na indefinición non se pode vivir hoxe en día. Non creo que sexa tan difícil. Xa. Xa. Xa. E agora dirasme aquilo de que ti non escribes nin de sociopolítica, nin de relixión nin de fútbol. Que prosmeiro es, amighiño. Mais é a verdade. Non quero escribir deses temas. Estou a facer memoria. Na túa época de O Correo Galego e Galicia-Hoxe algún escribiches. Non carraspexes. Velo. Antes cóllese a un mentireiro que a un coxo. E este castelanismo teu que? Ti si podes castrapear i eu non. O certo é que o teu galego é abondo de artificial. Pois galegos que me leron en tempos pasados falan moi ben do meu galego. Son deses que queren quedar ben con todo o mundo. Escoita a voz de verdadeiros persoeiros do galego. Arrepían dos teus escritos. Cada vez que ven o teu nome baixo un texto en galego rosman por todos os  recantos berrando o que non está nos escritos. E os meus seguidores deste blogue en galego? Neste mundo ten que haber de todo, José María. Es un irrespectuoso. Xa non quero falar máis contigo. Polos meus seguidores do meu blogue son capaz de facer calquera cousa. Son o mellor que teño. E ti estás un pouquiño celoso. Cada vez estás máis afastado da realidade. Quen dixo esta derradeira frase. José María? O seu alter ego? Non cho sei.

27/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

LER O PERIÓDICO

Non quero ir de enterro. Deus non o queira! Pero cheira a morto que escaralla o nariz con soamente  pasarmos por diante dun posto de xornais. Onte estiven de conversa cun home que ten un quiosco de prensa dende hai trinta anos. Triste, esmorecido, murcho…Xa non vendo periódicos. Teño que pechar ‘o chiringuito’ porque me custa máis mantelo aberto que os cartos que gaño nese tempo. A latricada tivo diferentes tons, pero cando falabamos de lermos o periódico a cousa era terríbel. Onte, entre as tres da tarde e as nove da noite, vendera catro xornais, unha revista, dous botellas de auga e un sobre de cromos. Sábelo que me custa manter aberto o posto seis horas? O triplo do que gañei. E deste xeito tódolos días. Co Correo Gallego debaixo do brazo díxenlle que un periódico que custa un domingo case tres euros en internet pódelo ler por 1 euro. Certo que é moi diferente, que o cheiro e mailo tacto do papel é engaiolante. Mais esa é a realidade. Pra rematar, conteille que no meu colexio, hai vinte e cinco anos, dicíalles ós alumnos que trouxeran un periódico o vindeiro día e facíano case todos; e hoxe, catro. Esa é a realidade.
Pra rematar quero lembrarlles o conto que me inspirara o meu querido avó Luís.
É un dos máis grandes dos meus pequenos praceres. Como dicía Cervantes, eu teño unha gran afección pola lectura, aínda que sexan papeis rotos. Semellante a saborear un bo viño da terra. Semellante a cultivar unha enriquecedora conversa. Semellante á contemplación dunha paisaxe estival desde a Ferradura compostelá. O xornal aviva o enxeño, estimula a imaxinación e vertebra o noso entendemento en diferentes parcelas que se axustan nun todo de axilidade mental. No xornal buscamos a verdade, non a nosa verdade almidoada por unha ideoloxía artificial e prestada en moitas ocasións. Non é unha satisfacción lánguida, é un gulapar aderezado cos mellores —en ocasións, inicuos— ingredientes da vida actual.  
Non por ser unha acción realizada a diario ten menos importancia. O seu ritual, deleitoso e non velaíño, cárgase de incombustíbel alborozo cando oio o profuso pasar das súas follas. Non por ser, nalgunhas ocasións, unha acción case mecanizada é menos salientábel. Cando eu, polo motivo que sexa, chego á cama, tras un tormentoso e ocupado día, sen ler o diario, síntome orfo intelectualmente.
A súa lectura estimúlame en grao sumo. Feitos novos e opinións diferentes no mesmo papel fan do xornal un obxecto de desexo que, con só pensar nel mentres camiño pola rúa en busca do quiosco, catívame coma se pensase no perfil dunha coqueteira muller e abre sen miramentos os bisagras máis oxidadas do meu pensamento.
Xamais penso no prezo do xornal, aínda que si é certo que rosmo do que custa o billete de metro, e boto pestes pranxideiras cando un simulacro indecente de patacas bravas, prostradas nun prato inmenso, cústame tanto ou máis que unha case inalcanzábel entrada de cine.
Os xornais xamais te enganan. Poderás estar de acordo con aquel ou con este editorial, ata chegarás a chamarlle falanván, necio ou papaleisón a un articulista; pero sempre quedará no teu interior o gozo de coñecer diferentes enfoques dun mesmo tema. Iso fai que crezamos interiormente e consegue que a nosa forma de entender a vida non se restrinxa ao noso visceral embigo. Non hai maior goce que saber dixerir unha opinión allea á nosa, e que, quizais, rexeitamos de plano. É fácil ler opinións coas que comulgamos cos ollos pechados. Tamén é enriquecedor, pero esta visión unilateral do mundo afástanos bruscamente dunha sociedade multicultural e de diferentes ideoloxías.
Temos que ler os xornais, en papel ou dixitais, pois cada vez hai máis intransixencia e teimosía e cada vez se exteriorizan máis os credos e pareceres unívocos. Canto mellor a tendencia iconoclasta dun Valle-Inclán que a visión dogmática dos que se ocultan tras un peitoril teorizador.
Este abano de ideas e conviccións antagónicas podémolo atopar sen mexerico algún nos xornais. Ler a prensa é como visitar, unha vez ao día polo menos, un museo vivo de proxectos e nocións contrapostos.
Nesta liña sigo, como bo fillo e neto de adictos á prensa. É indelébel a imaxe do meu pai ou do meu avó, sentados, nun butacón ou nunha cadeira de ferro forxado, ben na nosa casa de Madrid, ben na galería de Vedra ou na era de Bertamiráns, cun xornal nas mans e degustando noticias, reportaxes ou artigos de opinión.
—Que estás a facer, avó?, pregunteille eu un día cando o vin lavándose as mans con verdadeira fricción e, reflectíase soberanamente no espello, cun rostro de total compracencia.
—Lavándome as mans.
—Xa o vexo.
—É que estiven lendo o xornal. E cando un le o xornal termina coas mans negras da tinta de impresión. As mans, cincentas e, xa polos anos, torpes; pero a mente aberta, próspera e reconfortada.
Nada máis.
Grazas.

23/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

AMENCER

Esta mañá erguei da cama e boteime pra rúa moi cedo. Inda non había nin unha pinguiña de sol. Todo estaba escuro, negro, vougo, ermo. Ninguén pola rúa. Soamente eu. Unha fantasma. Non sabía que camiño tomar. Dubidei tantas veces que un can sen nome me ollaba, sentado nos  cuartos traseiros, entre chufeiro e inquisitorial. Comecei a suar a fío. A calor era insoportábel. Pero non me refreou no meu desexo de andar ao doután. Mirei o teléfono unha morea de veces. Ante tan punxente dor pola mudez tireino no chan. O chasquexo foi tan grave e breve que sentei na beirarrúa querendo compoñelo coas mans húmidas e tremantes. Non fun quen de facelo. Erguei atorado e coa camisa adherida ás costas. Falei polo baixo un xuramento contra o amor. Dixen que endexamais. Pero, sen darme conta, atopei unha tendo móbiles e alí esperei a que abrira. Merqueino? Non cho sei.

22/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

O SOLPOR

A tarde morre pouco a pouco. A luz do día esvaécese nun latexo de soidade e tristura. Espero a túa chamada como un neno o acougo da súa nai. O silencio é ferinte e non son quen de centrarme na miña tarefa. Dou voltas pola miña casa cunha suor na pel que non quero secar para non esquecerte. Non. Non penses que falo de sucidade. Non. Falo de dous corpos espidos amándose nun leito fervente e cheo de desexos mentireiros.

18/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

POÉTICA

Nos latexos dos meus versos
defendo as miñas crenzas,
confeso a fe dos meus,
espallo o recendo da nosa terra,
e fago con eles unha trincheira
colmada de astros e de estrelas.
Nos latexos dos meus versos
sinto a vida sen medos nin cadeas,
sepultando os meus cipreses
nun tempo de brancas camelias,
e trazo, a golpe de pulso,
nunha beira sempre viva,
o perfil dunha espida letra.
(VERBAS DA TERRA)

16/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

A ILUSIÓN NO AMOR

A ilusión, no amor, é facermos real e perceptíbel ao sentido do tacto (desordenado pracer de algodón) o saboroso lume que nace ebrio na caluga; e que, tras un espasmo en forma de chama gozosamente excitada, móstranos tanxíbel na súa meigosa man a cinza dun escinteleante suspiro que xamais ardera en realidade. Todo é un bucle de fantasmagorías que gravitan espidas de realidade nunha nube de pel esvaída e xamais apalpada. (NOITES)

15/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

ANIVERSARIO

Hoxe é o meu aniversario. E caen… Un bo sementeiro. Caeron en min esta mañá esa ringleria infinda de anos coma unha bomba de palenque na festa da Peregrina de Bertamiráns estoupara ás doce horas do ano… Que tempos aqueles!!! Hoxe todo é nostalxia, fotos amarelas, saudade, amusgo, melura… Quen me vai desnmorriñar? Imposíbel. Xa non hai quen o faga. Triste por iso? Endexamais. Ledo? Tampouco. Acostumado a unha sucesión de recordos que deixan en min un gaspallo de melancolía, camiño por este mundo de homes desafuliñados, hiperactivos e canseiros cunha man por diante e outra por detrás. Os anos vividos? Unha enchenta de emocións no meu peto. Os anos que están por vir? Desexo que me dean o sosego e maila aquedanza que precisa o meu vivir. GRAZAS POR ME LER.

13/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

A NOSA LINGUA

Lingua viva e senlleira,
achégome a ti
cos ollos camiño dun ceo
ateigado de limpas roseiras,
e cun cantar arrolado
no risco da túa estrela.
Sei que aínda é cedo
para falarche
dun pucheiro ben feito,
dunha fermosa lumieira;
mais o meu corazón
anda cheo de doces meigas,
de espidos soños,
e de regatos sen quimeras.
Por iso degoxo que alguén
queira escoitar
nun recuncho da súa lareira
o branco rumor
desta meniña cantiga
que é o xerme da nosa terra.
(VERBAS DA TERRA)