22/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

O SOLPOR

A tarde morre pouco a pouco. A luz día esvaécese nun latexo de soidade e tristura. Espero a túa chamada como un neno o acougo da súa nai. O silencio é ferinte e non son quen centrarme na miña tarefa. Dou voltas pola miña casa cunha suor na pel que non quero secar para non esquecerte. Non. Non penses que falo de sucidade. Non. Falo de dous corpos espidos amándose nun leito fervente e cheo de desexos mentireiros.

18/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

POÉTICA

Nos latexos dos meus versos
defendo as miñas crenzas,
confeso a fe dos meus,
espallo o recendo da nosa terra,
e fago con eles unha trincheira
colmada de astros e de estrelas.
Nos latexos dos meus versos
sinto a vida sen medos nin cadeas,
sepultando os meus cipreses
nun tempo de brancas camelias,
e trazo, a golpe de pulso,
nunha beira sempre viva,
o perfil dunha espida letra.
(VERBAS DA TERRA)

16/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

A ILUSIÓN NO AMOR

A ilusión, no amor, é facermos real e perceptíbel ao sentido do tacto (desordenado pracer de algodón) o saboroso lume que nace ebrio na caluga; e que, tras un espasmo en forma de chama gozosamente excitada, móstranos tanxíbel na súa meigosa man a cinza dun escinteleante suspiro que xamais ardera en realidade. Todo é un bucle de fantasmagorías que gravitan espidas de realidade nunha nube de pel esvaída e xamais apalpada. (NOITES)

15/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

ANIVERSARIO

Hoxe é o meu aniversario. E caen… Un bo sementeiro. Caeron en min esta mañá esa ringleria infinda de anos coma unha bomba de palenque na festa da Peregrina de Bertamiráns estoupara ás doce horas do ano… Que tempos aqueles!!! Hoxe todo é nostalxia, fotos amarelas, saudade, amusgo, melura… Quen me vai desnmorriñar? Imposíbel. Xa non hai quen o faga. Triste por iso? Endexamais. Ledo? Tampouco. Acostumado a unha sucesión de recordos que deixan en min un gaspallo de melancolía, camiño por este mundo de homes desafuliñados, hiperactivos e canseiros cunha man por diante e outra por detrás. Os anos vividos? Unha enchenta de emocións no meu peto. Os anos que están por vir? Desexo que me dean o sosego e maila aquedanza que precisa o meu vivir. GRAZAS POR ME LER.

13/08/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

A NOSA LINGUA

Lingua viva e senlleira,
achégome a ti
cos ollos camiño dun ceo
ateigado de limpas roseiras,
e cun cantar arrolado
no risco da túa estrela.
Sei que aínda é cedo
para falarche
dun pucheiro ben feito,
dunha fermosa lumieira;
mais o meu corazón
anda cheo de doces meigas,
de espidos soños,
e de regatos sen quimeras.
Por iso degoxo que alguén
queira escoitar
nun recuncho da súa lareira
o branco rumor
desta meniña cantiga
que é o xerme da nosa terra.
(VERBAS DA TERRA)