No libro oitavo dos trinta e sete da súa Historia Natural, Plinio O Vello aventura valentemente que os dragóns atacan aos elefantes só no verán. Haberá quen pense que é moi fácil criticar a Plinio sen ler antes os trinta e sete tomos dos que falo, e se cadra quen o pense ten razón. Eu non lin os trinta e sete tomos, debo admitir, pero lin a Borges, que xa o lera todo antes ca min, así que algunha autoridade teño. Outros din con moita alegría que a curiosidade matou o gato e eu non lles reprocho nada, cando todo o mundo sabe, ou debería saber, que a quen matou de verdade a curiosidade foi a Plinio, morto na erupción do Vesubio do ano 79 por querer ver sempre todas as cousas desde a primeira fila, incluído, hai que ser inconsciente, o intenso calentón que arrasou Pompeia e Herculano e sabe deus. Para que logo digan das fillas de vostedes non concertos dos seus cantantes, dito sexa cantantes no seu sentido máis literal, polo menos nesta ocasión.

Pero ao que ía: en non critico a Plinio por afirmar, valente, que os dragóns só comen elefantes no verán, senón por suxerir que o fan para beberlles o sangue, que el, con pouco fundamento, adiviñaba moi frío. Non, home, non. Se fose por iso comerían Panenkas, co sangue moito máis frío que os elefantes, onde vai parar. Pero é que ademais moitos dragóns nin sequera comen elefantes, como todo o mundo tamén sabe, ou tamén debería saber. Iso é nada máis o dragón africano. O dragón tibetano, por exemplo, aliméntase de ietis, case exclusivamente, e só de vez en cando vai e merenda un yak. Por iso está resultando tan difícil probar que O Ieti, como tal, existe: non porque non exista, que eu aí non me meto, senón porque vive acollonado, con perdón, fuxindo dos dragóns e a súa fame.

Está logo o dragón dos lagos, máis propio da Europa occidental, o que debería tranquilizar a toda esa xente que chama monstro ao bicho que cre ver no lago Ness: o dragón dos lagos non come nunca nenos perdidos, salvo que non atope coellos, cervos ou galiñas, de ducia a ducia e media, ás veces máis. É un pouco o que pasa, seguro que xa saben, co cuélebre, un draco serpentalis de cor verde ou amarelo area, lixeiro coma o vento, que non proba máis carne que a carne dos camelos que segue coma un tolo polas áridas estepas da Asia continental. Os camelos, iso si, deben ser bactrianos e ter, ou sexa, dúas xibas, e de aí o éxito da cirurxía extirpadora entre a poboación deste tilópodo, para que acabemos de non entendernos: como o dragón vexa dous vultos, e o segundo non coe que é un gran, un tumor, unha mochila, en fin, adeus camelo.

Como sempre hai escépticos que mirarán con lupa cada unha das cousas que lles levo escritas, por documentadas que as teña, que as teño, non direi que sei montar dragóns, porque iso xa é posible que lles pareza demasiado: montar dragóns, tamén nese sentido no que están vostedes pensando con moito jajajá e pouco pouquísimo espírito científico, é case imposible, porque é necesario, entre outras cousas, o consentimento expreso do dragón. En canto a montar dragóns no sentido, unicamente, de subirse enriba, mellor que tampouco o fagan salvo en caso de extrema necesidade, porque os dragóns sonlles, en xeral, bromistas, e coa escusa de que lles cheiren vostedes o alento poden deixalos fritos, literalmente.

É todo canto lles tiña que dicir. Se cadra unha última cousa, de acordo con Andrés Trapiello: qué grandes séculos aqueles nos que chegaba un viaxeiro calquera de calquera sitio ignoto e remotísimo e facía relatos extraordinarios das terras visitadas, e os enchía de homes cun só ollo, de osos con tres cabezas, de alados dinosauros con cola de salmón, e ninguén dubidaba de que fose certo, sempre que o viaxeiro inventase, a petición, uns mínimos detalles.

Qué grandes eses séculos, ou sexa, repletos de dragóns.

(A ilustración é dun dragón oriental segundo o ‘Gran Libro dos Dragóns’, da británica editorial Templar, editado en España por Mondadori e Círculo)