Paxaros no tendido

Contáballe o outro día Tom Waits a Eduardo Lago, nunha entrevista, que coñeceu el un presentador de televisión californiano que se dedicaba a observar a posición que ocupaban os paxaros nos cables de teléfono e convertía esa imaxe nunha partitura coa correspondente melodía. Cada vez que os paxaros levantaban o voo e regresaban, creaban unha melodía completamente diferente, pero seguían sendo os mesmos paxaros. En algo parecido consiste, dicía Waits, o proceso creativo, sexa para escribir novelas, pintar cadros ou compoñer cancións: as cousas entran na cabeza dun, quedan un tempo e saen transfiguradas. Ou ben: collendo a nota dun suicida e cambiando a orde das palabras, é posible escribir unha carta de amor.

Estamos, pois, en que estas mesmas palabras que eu manexo, palabra arriba ou abaixo, xeraron a obra completa de Juan Carlos Onetti. A pregunta é por que a min nunca se me ordenan tan ben, as cabronas.