Pauline Turner tiña unha casa, un marido e unha pequena rutina diaria que cumpría rigorosamente: cambiar, sen falta, de sitio o mobiliario. Nin o sofá, nin as camas, nin o piano de cola do salón azul, se é que tiñan piano, se é que era de cola, se é que había na casa un salón azul, aguantaban máis de dous días na mesma posición,  no mesmo cuarto, na mesma e lóxica postura que acostuman a ter todas as cousas. Cando despois de trinta e oito anos de sufrido e paciente matrimonio John, marido de Pauline, conseguiu o divorcio con carácter inmediato polo “comportamento irracional da cónxuxe”, Pauline foi irrebatible e case de caixón  no exercicio da defensa propia: “Cambiar o mobiliario de sitio”, dixo, como quen di qué hai, “é algo que fixen e farei sempre. Supoño que cada un ten a súa pequena obsesión, sexa a que sexa”.

Pois claro que si. Chegar cada día a unha casa distinta na que tes que buscar a neveira polos corredores, como lle pasaba a John, é seguramente unha experiencia, non direi eu que non, sobre todo a partir do sexto ano. Pero atopar a neveira sempre no mesmo sitio, sempre en vertical, sempre chea de cervexas frías, ten tamén bastante de psicótico, porque o aburrimento é posible que sexa a máis atroz das enfermidades mentais, de entre as coñecidas, e estamos todos un pouco fatal desta ou daquela cousa, eu moi especialmente, que falo con dragóns, que ás veces me contestan, que colecciono, aparte destas néboas, mares de chuvia nos zapatos.

Contaba Andrés Trapiello, o escritor, o caso crítico dun home que el coñecía e que padecía a estraña e aguda imposibilidade física de chegar a tempo ao traballo. O tipo vivía a vinte minutos da oficina, tiña a entrada ás nove da mañá, erguíase todos os días ás seis, pero chegaba tarde indefectiblemente. Erguíase antes, e tampouco era quen de entrar en punto. Acabou non durmindo, cun insomnio feroz, para fichar á hora, pero sempre había algo que se interpoñía entre el e o choio para que non cumprise cos horarios, cos xefes, co pringar solidario dos oficinistas. Cando o despediron estaba de internar, pero isto miña avoa boa nunca o crería e diría acerca deste asunto o que dicía sempre de asuntos parecidos: nada que non poida curar un mes de fame. Miña avoa era boa, xa o saben vostedes doutras ocasións, pero tendía un pouco a simplificar as problemáticas.

Tiven eu un amigo, en fin, e xa remato, que non é que aspirase a maquinista do Metro de Madrid: é que aspiraba a ser o Metro mesmo, e percorría o andén emitindo ruídos de portas que se abren, de bucinas que avisan, de xente en hora punta empurrándose moito e con deleitación. Non fai falta dicir que non o conseguiu, ese soño lexítimo de ser un tren vermello, pero non o vin lonxe: eu fun montado enriba algunha vez, e aínda a día de hoxe, cando lle soa o móbil, o que soa é, primeiro, un eco e un “ding dong”, e logo unha voz metálica con mensaxes sutiles, unha cousa do tipo: “próxima estación, Avenida de América”.

Estamos todos, pois, bastante mal. Pero non somos nós os que peor estamos. Hai quen pensa que as cousas significan o contrario do que significan. Que tocar as pensións é non tocar as pensións. Que subir os impostos é non subir os impostos. Que amnistiar aos defraudadores é non amnistiar aos defraudadores. Que privatizar a sanidade é non privatizar a sanidade. Que cobrar polas cousas é regalalas. Hai xente así. Sae nos telexornais. Todo o tempo. Para dicirnos que os tolos somos nós.

Vese que pensan que, ademais de estar tolos, somos imbéciles.