RSSVolver
Houbo un tempo no que non estiven na casa. Curiosamente, a morriña pola terra foi aínda maior antes de marchar, cando camiñar pola pedra dourada de Santiago era un mar de saudades adiantadas, cando o son afrautado daquel gaiteiro de Vigo se me antollaba un “ata logo, volve pronto”.
E logo viaxar, coñecer un chisco máis do continente, descubrir que por descubrir aínda queda moito máis.
…Resulta que aqueles habitantes non conversan mentres viaxan no tranvía. Non levan billetes, senón moedas. E non lles chega. Teñen os seus rencores e os seus complexos. A súa historia está impregnada nas rúas e ás veces nas súas faces…
Acariciei novos sabores e novas formas de ser. Vin ollos moi fríos e ollos moi quentes. Cheguei simplemente a sorprenderme un día, dende a última e máis alta fila da clase, ao contemplar ó meu redor un salpicado de loiras coroas, eu que estou acostumada a un tono máis ben marrón…
Non viaxei por todo o mundo, nin por toda Europa, nin sequera por toda Galicia. Tampouco marchei moito tempo, pero volvín. E ó chegar asistín a un espectáculo de pequenos artistas do baile galego. Comezou a música e floreceu a emoción en todas as gorxas, o lume no meu peito. Entón vin as saias despregarse en círculos de cores, as mans pequenas e rechonchas dos nenos erguidas na postura da muiñeira, un alegre aturuxo cantando á alegría da terra “¡ai Manolo, que ben te vexo!”, e as risas. De súpeto os lombos dos vellos xa non estaban cansos, senón ergueitos e fachendosos, entregados ó son das gaitas. E daquela sóubeno máis que nunca, e pensei… “xa estou na casa”.
Recién llegado a Madrid siendo un adolescente, alguien me presentó al Padre Aranda, un jesuita que a la sazón era catedrático de la UM. Y los fines de semana dirigía grupos de jóvenes que hacían teatro de aficionados, y actividades culturtales de todo tipo,llamado El Hogar del Trabajo, que en principio estuvo el el número cuatro de la calle Recolectos y más tarde en la calle Campanal, número 21. Allí se hacía un tipo de teatro que rozaba el delito de alteración del orden público, pero durante el franquismo los jesuitas tenían cierta bula con el régimen y las autoridades hacían la vista gorda con nuestro grupo. Por mi parecido con un autor famoso, me eligieron para hacer Carrusel, una obra por entonces prohibida por la censura. Pero mi acento gallego era tan marcado, que hacía reír a los expectadores sin contar chistes. Y un sábado después de la función teatral, el Padre Aranda me llamó a su despacho y me dijo:
«Vamos a ver chico, ¿tú de que parte de Galicia eres?» «De Vedra, una aldea de A Coruña». «¿Y no echas de menos tu tierra?» «Mucho, tanto que temo ponerme enfermo cualquier día». «Pero qué es lo que echas de menos de tu aldea, en Madrid hay gallegos por docenas…» «Si usted no lo sabe que es psicólogo, imagínese yo, que no tengo ni idea del tema…». Un saludo.
É unha bonita historia. Esa musicalidade do noso acento recoñécese na primeira verba. Supoño que non é o mesmo botar de menos unha terra que botar de menos Galicia… Por iso ten palabra propia: a morriña só a temos nós! Un saúdo.
Feliz navidad y próspero año 2012, para ti y los tuyos.