RSSConversa cunha tapa
O fin e os medios. Parece sinxelo e que confuso é ás veces. A comunicación e un fin para o cal temos moitísimos medios, entre eles o teléfono móvil. O caso é que cada vez que un novo e máis sofisticado modelo ve a luz, con máis funcións e posibilidades, perde un pouco de medio e gaña un pouco de fin. Con isto quéixome de que cada vez vexo máis xente pegada a unha BlackBerry que máis que un móvil é un apéndice, que máis que un medio para comunicarse é un fin en si mesmo. Podería non ter nada de malo, pero a verdade é que me asusta un pouco que nos bares de tapas se extinga para sempre o contacto visual e a atención durante unha conversa, porque os suxeitos se atopan inmersos noutra paralela por mensaxiñas de WhatsApp. E non é de reprochar que contesten de seguido, pois con este sistema aquel que lle escribiu sabe que foi lido. É un avance, si. Abarata e axiliza. Pero non é angustioso estar sempre localizable e obrigado a responder? O peor é que aos que non temos diso, non nos queda outra que concentrarnos na tapa.
Con frecuencia olvidamos que para comunicarse se necesitan al menos dos personas, que hablen el mismo idioma y posean un medio de comunicación, que puede ser directo, de viva voz, o por un medio de transmisión. Que a su vez puede ser unívoco, en un sólo sentido, o biounivoco, en ambos sentidos. Puede ser hablado, teléfono, video conferencia, o escrito: telex, internet etc.
A menudo confundimos los medios con la comunicación en sí. En mi opinión, cuantos más medios menos comunicación personal, o interpersonal. Y más vacia de sentimientos y matices espirituales y humanos. Se puede trabajar en un centro de comunicaciones internacional, comno era mi caso, y no cruzar palabra con algún ser humano. Comunicarse es un arte y los medios de comunicación son sólo un negocio basado en la tecnología y la ingeniería de nuestro siglo. Un respetuoso saludo.
Que bonito escribe vostede Antonio, e canta razón! Non sei se sabe o que son os emoticonos, esas representacións dunha cara humana utilizadas en foros, SMS, chats e correos electrónicos. Eu vexo neles o exemplo máis explícito desa carencia de matices nas novas comunicacións, ou máis ben o intento frustrado de recuperar eses matices. Cantas veces se perde a intención dun comentario por non poder ver a posición das cellas de aquel que cho escribe, ou mesmo se as comisuras dos seus beizos apuntan cara arriba ou cara abaixo. Por suposto que nunca será o mesmo un chat, unha conversa telefónica ou incluso unha videoconferencia que un momento cara a cara. Ben o sei, que estiven un ano fóra da casa e son unha persoa de saudades. Pero hei de dicir que escoitar a voz da miña familia ou vérllelos sorrisos na pantalla curoume moita morriña, e estou agradecida a esa tecnoloxía da que falamos. Outro respetuoso saúdo de volta!