O País das Marabillas
Recordo que unha vez lle preguntei a unha persoa moi sabia se lle gustaría vivir a mesma vida. Volver nacer, volver empezar. Non o dubidou un intre.
Ás veces pregúntome qué é iso que nos da forza para avanzar.
É curioso. Na vida, ese “País das Marabillas” particular, imos abrindo portas e conquistando novas salas. Cada sala é unha estancia única e especial, decorada con obxectos exclusivos, habitada por persoas peculiares e ambientada con melodías que só poderemos escoitar alí… Cada habitación é unha fase que máis axiña ou máis amodo, feridos ou fortalecidos, cruzamos sen excepción ata atopar na parede oposta unha nova porta, a seguinte. Sempre.
Abofé que nos falaron dela… pero non temos nin idea de se, para nós, será fría ou cálida a próxima estancia, de se atoparemos amigos ou inimigos, se acaso será un lugar en penumbra ou inundado de luz. Ás veces embárganos a ilusión e outras, sen poder evitalo, róenos o medo. Poida que mesmo haxa varias portas e dubidemos cal leva o noso nome. Pero ningunha é a nosa nin deixa de selo, escollemos unha e seguimos adiante. Nunca sentamos no chan.
O que nos fai avanzar?… Poida que precisamente sexa iso. Que as portas son da máis fornida e opaca madeira de carballo, non deixan pasar nin unha raioliña de luz. Non nos permiten albiscar o que acontece máis alá, nin oír unha voz, nin intuír unha imaxe borrosa do noso futuro. E esa curiosidade do descoñecido, as imperiosas ganas de descubrir o que esconde o grosor da madeira… fannos surcar a soleira e entrar por fin na próxima sala, da que tamén algún día cando xa esteamos acomodados, teremos que saír.
A miña avoa non o dubidou un intre, cando lle formulei aquela pregunta respondeume que non. Sabía ben que, agora que coñece todas as habitacións do seu País das Marabillas, se unha man xigante a soltara como a unha boneca sen vontade na primeira de todas, a visión dende alí sería moi diferente. As portas tornaríanse transparentes como un vidro lustrado para ela. Vería con claridade cada sala ata a derradeira de todas, e daquela, sen o impulso da incertidume, sentaría no chan.





RSS

