Hoy miraba una foto mía de cuando tenía unos cinco años y le pregunté a la niña que vi en ella “¿Qué tal te ha tratado la vida?, ¿está siendo lo que pensabas?, ¿te han hecho sufrir mucho?” y me entró la melancolía al recordar la alegría bulliciosa que llenaba mi corazón día y noche.
La vida era todo sorpresas, emociones, rabietas… todo blanco o negro, sin grises; los deseos eran básicos: juguetes, cuentos, películas, dibujos animados… cuando me iba a dormir, me quedaba frita de repente, no había remordimientos, preocupaciones, rencores… todo era tan fácil!!!
Apenas me identifico con esa niña de ojos grandes que lo miraba todo con asombro e ilusión, que saboreaba cada segundo de la vida como si fuera el último… apenas queda ya nada de ella, fue desapareciendo poco a poco con los desengaños, las traiciones, las mentiras, los problemas; pobrecita, ella quería ser feliz siempre y mira lo que le he hecho.
En fin, eso es la vida, nacer inocente y feliz, madurar y envejecer con cada recuerdo, bueno o malo, pero viviendo. Vivir es ser feliz, sufrir, reir, llorar, soñar, desengañarse… Haciendo balance, no me ha ido tan mal. Mirando las fotos que he puesto aquí, veo que he cambiado el osito de peluche por un gato precioso, pero la expresión tampoco es tan diferente.







22 diciembre, 2011 at 21:17
Lo mismo para ti, amigo. Que tengas unas felices fiestas y que el año próximo te traiga todo lo que más deseas.
22 diciembre, 2011 at 21:02
Feliz navidad y próspero 2012, para ti y los tuyos, Ana.
20 diciembre, 2011 at 11:31
Susaniña, qué alegría haber recibido un comentario tuyo y, sobre todo, un comentario colmado de tanta sensatez. Feliz Navidad para todos los tuyos y, por supuesto, para ti. Bicos
20 diciembre, 2011 at 11:16
Fai tempo que me apetece decir algo..;
De seguro que detrás de algunha pantalla de ordenador, estarán estas intelixentes e cobardes persoaxes, (que non che miran ós ollos, pero axexan o que fas) que a falla de atopar en sí mesmos algo valioso que as faga felices, consumen a súa enerxía ferindo e subestimando a aquel que pensan inferior.
Son tan íntegros i a súa vida é tan plena, que calquer cousa que propoñan ou fagan os demáis, é totalmente cuestionable; eso sí, cando fai falla compaña, algún saco de boxeo ou un elemento en donde apoiar a súa soberbia, ahí está aquel ó que se lle pode magoar ou que non responde ás ofensas.
Ei de lles dicir á clase “intelixente”, que de listos está o mundo cheo, (polo tanto non sodes especiais) e que calquer persoa que sexa capaz de coidar e protexer a quen ama, estará sempre por encima de vós..
Voume permitir, porque podo i me da a gana, darvos un bo consello; “facede de cando en vez unha exame de conciencia, ide eliminando as vosas miserias, i pode que atopedes, (e vos duren) amigos de verdade”…
FELIZ NADAL E BO ANINOVO 2012..
..para todas as clases de persoas…