12/03/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

CARME

Carme é unha muller fermosísima. Posúe unha beleza insultante, din as súas amigas, que non a aceptan, a súa beleza, pois pensan, comprobárono verdadeiramente, que a súa presenza en calquera reunión ou festa imposibilita ao resto das presentes a máis mínima posibilidade de ligar. A sensualidade non é un corpo, é unha actitude; repítelles ela con estudada parsimonia no falar. E non sensualidade de parella, sensualidade de muller, a secas. A sensualidade é unha batería de mensaxes subliminares. Carme ten unha ollada chea de sentimentos, suxestións e propostas silandeiras. Non é sostida nin implacable, non, pois parte do seu ser de muller significa envolverse no misterio. E sábeo moi ben. Tampouco é concisa e medoñenta, xa que ela non se avergoña de ser o centro das miradas dos homes. Carme é cadenciosa no andar. Os seus pasos, moi ben estudados, moven o seu escultural físico nunha perfecta sinfonía de pracer visual. Ningún home resístese a virar a cabeza, nun xesto de infantil escusa, cando a ve pasear polo bulevar de Juan Bravo en compañía dun pequeno pastor alemán. É unha mestura de enteireza, provocación, dozura e misterio. Carme é unha morena voluptuosa e ardente que, segundo as súas sinceras palabras, naceu para o amor no máis sensual sentido da palabra. Algún chegou a comentar, nun alarde de hedonista sinceridade, que Mónica Bellucci, en Bágoas de sol, fose rexeitada por Bruce Willis, no caso de que esta muller competise polo papel da lasciva doutora Lena Kendricks. Segundo os seus coñecidos, o atractivo de Carme ten que ver coa súa dispoñibilidade e capacidade para comprender ao home. Amalo e desexalo, pero non converterse na súa sombra. Ademais de esixirlle fuxir da rutina. Isto aos homes atérralles, sentencia ela. Aparenta a suficiente confianza en si mesma como para deixalo en liberdade e saber que el regresará por vontade propia. Necesito morder o aire en cada caricia que me fai unha man masculina, dicía ela. É como unha descarga eléctrica que me esixe outra máis. Non aguanto a soidade, féreme como un cilicio. Eu nacín para vivir en compañía, para sentir o tacto masculino en cada poro da miña pel. Carme descubriu o amor recentemente aparcada a adolescencia. Desde ese momento non transixiu de buscalo valentemente en cada oportunidade que se lle puxo diante. Desde entón, Carme interpreta o amor como un tobogán. Non entende que a monotonía, nalgunhas ocasións, é algo consubstancial ao amor cando levan varios meses de relación. Ela quere que cada encontro amoroso sexa como unha montaña rusa que lle faga sentir na boca do estómago un pracer irrepetíbel. Por tal motivo, non hai home que ature na súa compaña máis de dous meses. Os homes son enseixados, puerís e non teñen sentido algún do compromiso. Téñenme medo, pavor diría, cando son conscientes de que eu lles pido algo que eles non poden darme. Cada vez son máis os que non regresan, espétanlle con certo aire de superioridade as amigas. Carme tivo unha nenez chea de alegría. Foi o que hoxe se chama unha nena malcriada.  Viviu rodeada de rabechas e antollos consentidos. Esa egolatría alimentada desde a infancia, herdada da súa nai, fixo dela unha muller insatisfeita para sempre. Soamente atopa na dor allea un pracer semellante ao deleite carnal. E cando fere, fere de verdade. Carme, filla, dicíalle a nai, ti sempre coa cabeza ben ergueita. E se os teus curmáns non queren xogar contigo, mándalos a tomar vento fresco ou a rezar a sálvea mariñeira. Ti non retrocedas xamais, que sexan eles os que che veñan a pedir perdón e xa verás como no futuro ti sempre terás, ben á túa esquerda ben, á túa destra, un home de recoñecida categoría. Xa nos tempos das primeiras romarías estivais da mocidade, nas aldeas galegas, era o centro de todas as miradas. A cuadrilla, unida e sempre moi ben avenida dende a nenez, comezou a ter as súas primeiras tirapuxas cando viron que a presenza de Carme era o único aliciente ou punto de referencia para os mozos que bailaban nas festas estivais das vilas. Pero seguro que cando abre a boca só di tolemias, comentaban algúns que non eran capaces de achegarse para botar unha baila con ela e experimentar ese arrepío que dicían algúns que sentía as súas costas cando unha man masculina pousábase no seu van. Algúns murmuraban que o seu corpo se arqueaba como o lombo dun gato felino. Nos últimos anos da universidade foi cando Carme comezou a recibir os primeiros reveses afectivos. Os seus compañeiros de clase, coñecedores do seu inconsciente impudicia, xogaron con ela como cunha moneca de trapo. E ela chorou na soidade da súa habitación os sete mares, curso tras curso universitario, porque, aínda que o tentou con verdadeira afouteza, nin unha vez foi capaz de controlar a montaña rusa na que se afixo a viaxar desde a adolescencia. O desexo trocara o seu ímpeto amoroso nun descoñecido galope a lombos do resentemento masculino. E o pracer trocouse en sufrimento. Agora, Carme, xa metida nos trinta, soña, desvalida e indefensa, todas as noites, con volver aos dezaoito anos, para que nas súas vermellas fazulas volvan pousar aqueles dedos xuvenís que lle facían perder o sentido mentres escoitaba fermosas cancións e  gozaba con promesas eternas. Pero todos sabemos que os soños, se os illas da súa esfera nocturna e atemporal, son un pesadelo inesgotábel que non mata, pero que tampouco deixa vivir.

04/03/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

DECISIÓN PERSOAL

Mil autores falaron e sentenciaron sobre o amor. Que se é esquecer a vida dun para só pensar na do outro, que se é un hóspede con gusto, que se é un anxo furtivo e ferido, que se é silencioso e escuro o seu pulso, que se é implacable, que se é unha forma de aderezar o sexo, que se deixa de ser un pracer cando deixa de ser secreto, que se é darse conta de que a outra persoa é única, que se é unha mirada fugaz entre as sombras, que se non hai cousa que máis fatigue animicamente, que se é un vivir que xamais se axusta ao desexo dun, que se é unha paixón cuxa constancia é imposible, que se é excluínte e egoísta, que se é unha innobre servidume, que se reduce o universo a un corpo acariñado, que se é un desexo de gozar só a beleza, que se é o deus da envexa e do agravio, que se é unha trampa da natureza, que se é xeo abrasador e lume xeado, que se… Sabes? Onte decidín comezar a quererte un pouquiño así.  Si, onte. Con toda seguridade, sei que o día que cho diga ─se é que chega algunha vez ese momento─ ben me colgarás o teléfono, ben te levantarás intempestivamente da mesa á que esteamos sentados, ben me falarás antes do teu dereito á intimidade ou ben poñerás como bandeira impoluta a túa irrenunciable independencia. Todas esas insignias anímicas que axitas na miña presenza cun ímpeto libertario que asolaga calquera resposta. Mesmo, sermonarasme. Si, si, si, en ocasións as nosas conversacións son sabas de reprensión e reprimenda sobre a miña voracidade emocional, o meu desequilibrio psíquico ou o meu inmaturo comportamento. Nelas, falas dos teus amigos, do teu status social, do teu compromiso persoal ou da equidistancia dos nosos caracteres e hábitos de vida… E de non se cantos lugares comúns máis! Pechas o círculo do debate cun pragmatismo ferinte e corrosivo. Entendo que ti non queiras compartir comigo este verde acio. Enténdoo. Por iso todo é silencio en min, porque non quero facer do amor un acto heroico nin un suicidio sentimental. Aínda comprendo mellor que, facendo de futuro presente hipotético, con só chegalo a intuír, rexéitesme dunha maneira tallante e talvez displicente; e que prometas invocar aos deuses do Olimpo para que te convertan nun florido loureiro cando sintas a présa da miña compaña. En absoluto desexo condicionar a túa vida cunha manifestación dos meus afáns máis persoais. Tampouco quero debuxar coas miñas emocións un perfil patético. Nin o uno nin o outro. Ante todo, dignidade, Xosé María. O risco que ten ir coa verdade por diante é que sintas as miñas palabras, que consomen e non desexan dar pena, como un sortilexio que te quere levar, contra a túa vontade, a unha meta para ti errada. Nada máis lonxe da miña intención. Eu defendo con entusiasmo e contumacia a liberdade das persoas para elixir o seu camiño. Pola miña banda non hai imposicións nin coaccións, só a eclosión no meu interior dun sentimento diáfano e insondable que nestes momentos éme imposible reprimir. Pero nunca, les ben, nunca farei público o teu nome. Porque, igual que teño dereito a espir dun modo diáfano o meu enmarañado interior, tamén pido a facultade ─lexítima─ de silenciar a identidade da muller que nestes instantes envelena os meus soños.  O amor verdadeiro é implacable, fai ao home intrépido e linguateiro; pero á vez pódeo  converter nun ser covarde e pusilánime cando chega o momento de mostrar os sentimentos máis íntimos de modo franco e explícito.  A distancia, para iso, é unha boa terapia. Permíteche unha sinceridade que, en persoa, quizá se vise un tanto coartada. E o mesmo dáme falar dunha distancia xeográfica, anímica, económica, laboral, social, informática ou conxuntural. Por certo… Que hai de malo en comezar a quererte un pouquiño…

26/02/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

BUSCO O COMEZO E SÓ ATOPO O FINAL

Enlazando con aquela tarde na que ti me deixaches de falar por un motivo de xeito evidente caprichoso direiche que me encanta o brillo dos teus ollos cando che enfureces co meu torpe verbo. Busco o teu punto débil e só atopo o pedernal do teu egoísmo. E es profesor, repróchasme sen contraer un músculo. Despois chascas a lingua e sorrisme fixando os teus ollos na miña boca. Sabes que non hai cousa que me amole máis. Sábelo. E falo despois de mirar de arriba abaixo a un mozo que bebe convulsivamente nunha barra ateigada de imberbes emocionais. De novo, a puntada. Non podo competir con tal pulsión case adolescente. Ninguén che pide iso. Quen fala? Es ti, José María? Pero dimo a túa mirada. Despois de esnaquizarme a boca, che alegras cun sorriso burlón comentando, ao mesmo tempo, que a fortaleza dos mozos é envexable. Que debería recuperar aquela fogosidade dos vinte anos. Pero se ti por entón non me coñecías!!! Nada. Ti ao teu. Eu, ao meu. Eu empéñome en buscar o principio do noso desencanto e non acho máis que un regueiro de reproches edulcorados por unha atracción atávica que nos conduce a unha relación tóxica. Cando nos coñecemos?, interrógoche con certa sinxeleza e boa fe, e coa intención de recuperarmos unha habitabilidade pacífica e amorosa, como a cualificabas ti noutros tempos. Ti, a degolo. Foi o día máis funesto da miña vida. Mellor, noite. Lembras aquel tugurio da rúa Segovia? Como non o vou a lembrar! Soaba unha canción de Alaska. Como puideches facerme isto a min? Os oitenta, naquel bareto, anquilosáronse nun ambiente sombrío, turbio e ambiguo. Viviamos os noventa no exterior, mordiamos con verdadeiro afán os oitenta naquela antítese de palacio do bebercio, como dicía un coñecido noso. O ambiente era irrespirable. A calor, o fume e a música convulsionaban nunha mestura de palpitacións teimudas. Os bicos, incontables; as mans, dispersas; os ollos, hidrópicos e o desexo, trémulo e sen ataduras. Bulía un clima de encantadora decadencia, dicías ti. Por aquel entón fascinábache. Iso si, che enfurecías cal amígdala inflamada cando a túa roupa se ensuciaba simplemente ao repousar as túas costas nunha parede que non limparan desde o día da súa inauguración. Aquel día ofrecinche o meu mellor eu. E ti sorríchesme. Lémbroo. Empequeneciches, máis aínda, a miña timidez e deixei que ti comezases un diálogo sobre a música enfermiza dun Enrique Urquijo que daquela soaba, nalgunhas cancións, escuro e críptico. Recordo que eu o defendín sen concesións e que ti che burlaches sonoramente dicindo algo que non recordo ao redor das súas fuxidas nalgúns concertos. Foi cando oín por primeira vez na túa boca as palabras compromiso e responsabilidade. Por segundos, pensei que estaba no despacho dun avogado intimidatorio ou na titoría escolar dun adolescente timorato. Falamos do innomeable e comprendiches, ou iso dixeches, a miña timidez e a miña falta de resolución. Fun sincero e transparente. Non ocultei nada. Pero esa calidade túa, a comprensión, hase evaporado agora e tachas de pusilanimidade a miña ausencia de valentía nalgunhas ocasións. Che encolerizas porque eu me empecino en atopar o principio do noso desencanto. Déixao estar, respóndesme arrebatada. O importante é que chegou o final. Ti e eu xa non nos aturamos máis. Vivimos no embude dunha desilusión. Déixoche falar. Que facer! Sei que nesas circunstancias é imposible frearche. Sabes, ou iso barrunto, que che vas a arrepentir das túas borrascosas verbas. Pelexas por un final artificial, por un final que só ti escribes. A miña sentenza xa está asinada, disme antes de marchar. Pero falta a miña, carpín xa na soidade daquela noite.

19/02/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

LEMBRANZAS

Lembro…

Aquel recóndito recuncho na fría e frondía adega da nosa casa do Burgo (Vedra, A Coruña) onde nos ocultabamos para dar inocentes bicos ao viño de misa que os nosos maiores crían ter alí a recado dos nosos desexantes beizos.

Aqueles muros de pedra, anchos, herméticos e poderosos, que nos días de forte calor non permitían que se requentara o fresco ambiente do interior.

Aquelas abelloadas vigas de madeira que soportaban a estrutura do piso superior e, que sen esconder tesouro algún, grazas ás tradicións dos nosos antepasados, facíannos soñar con prohibidos misterios e inimaxinables lendas.

Aquela vella cociña de leña que emitía rudimentarios fogos artificiais, á vez que unha música desconcertante e sedutora, pero que grazas a ela durante anos saboreamos os mellores praceres da cociña galega de aldea.

Aqueles teimosos colchóns da que, en incontables noites de verán, húmidos e fríos, foron leais e silenciosas testemuñas do necesario descanso dunha infinitude de irredentas esmorgas e non menos primeirizas bágoas de mocidade.

Aqueles egrexios retratos do primeiro andar que, en actitude intimidatoria e detidos nun tempo amarelo, durante numerosísimos anos foron silentes xuíces dos nenos que, con inconsciente falta de respecto, xogabamos ao agocho ou ao xogo da tula nas frecuentes tardes de choiva.

Aquelas vellas e sobadas lentes de patillas retortas, cuxo dono sempre esquecía na mesa velador da era, e que durmiñaban solitarias e ansiosas dunha nova caricia todas as madrugadas sobre a portada dalgún humedecido libro con follas de cor pallosa.

Aquela vistosa e case arrogante galería que nos permitía gozar duns solpores idílicos, locus amoenus dun tempo que se nos escapou das nosas mans irrevogablemente case sen darnos conta.

Aqueles vellos e trasnoitados xornais, que servían de prato ao máis inofensivo veleno que xamais foi capaz de matar e si cebar aos ratos máis lonxevos da fértil comarca do Ulla.

Aquela choiva lixeira, orballo, (chuvieiras, segundo algúns veciños da aldea) das tardes do mes de setembro que, nun asperxido cerimonial, anunciábanos indefectiblemente o final dun verán que empezaba a dar a protocolaria benvida a un triste outono.

Aqueles ollos de neno, asombrados e toleados polos contos e historias dun home que, cunha cabicha nos beizos, contábanos as máis insólitas aventuras dunha suposta pantasma que percorría a eira e os xardíns da nosa casa as noites de treboada.

Aquela canción hoxe xa case esquecida, pero que nas indelebles romarías de entón fíxonos a máis dun impregnar irremediablemente as nosas roupas dun peculiar cheiro a viño e a polbo, así como decorar os nosos xerseis de delatoras herbas e ferintes toxos.

Aquelas palabras e frases dos veciños da aldea nun desnormativizado galego que, cando as oín por primeira vez, bailaron nos meus oídos como as pingas de rosada repenicaban nos cristais nas húmidas madrugadas do mes de maio.

Aquelas olladas, distantes ou próximas, entre xogos, charlas ou música, que se cruzaban efervescentes e facíanse mil declaracións dun amor aínda adolescente.

Aquel… Aquela… Aqueles…

Que por que lembro… tantos aqueles…, preguntaranse, amigos lectores.

Porque xa non conservo nin recunchos de adega, nin muros de pedra, nin vigas de madeira, nin cociñas de leña, nin teimosos colchóns, nin egrexios retratos, nin vellas e sobadas lentes, nin arrogantes galerías, nin xornais trasnoitados, nin chuvieiras, nin ollos de neno, nin cancións esquecidas, nin palabras en desnormativizado galego, nin olladas, nin…

Só conservo un bambaneante presente que se obstina en vivir nun idílico pasado.