FLAS DO PASADO

| 0 comments

…/… Fomos nubes que o vento apartou, / fomos pedras que sempre chocamos, / pingas de auga que o sol resecou, / bebedeiras que non terminamos …/… Non pararei / ata ver que o meu pranto formara / un arroio de esquecemento abnegado / onde eu o teu recordo afogarei …/… (Non volverei, Chavela Vargas)
Es un ser ruín. Non mereces que chore por ti. E quedas tan tranquila. Certo é que son digno de algo parecido. Non sei se exactamente ese cualificativo. Non son capaz de mirarte aos ollos. Reclámasme unha xustificación ao meu último desprezo. Non levanto a vista do vaso que teño diante de min. Véxome aflixido, desacochado e espido. Este es ti e non ese personaxe que finxes ante todo o mundo con dotes de experimentado actor. E só tes dezanove anos, meu Deus! Que che fixen eu para que me esquezas de modo tan desolador? Nestes momentos, a miña familia non che quere. E agora vésme con esas? Cantas veces falamos deste tema? Si, moitas. Sabes? Es un ave rapina dos sentimentos. Desde o minuto un sabes que a túa familia, que polo visto debe descender da pata do Cid, non me quere. E aínda así seguiches ao meu lado. Es tan curto de miras que non ves máis aló do teu egoísmo. Furtáchesme os momentos da felicidade xuvenil que xamais volverei vivir. Es un usurpador do benestar emocional. Obnubilada pola túa aviltada farfallada, créoche sempre cando me prometes que todo se arranxará. Es imbécil, repíteme a miña nai unha e outra vez. É como todos os homes. Un depredador da virtude feminina. Non iso, non, nai, que nese terreo é un auténtico cabaleiro. Pois entón é un estúpido presuntuoso. Non, miña nai, non; e sabes que non me gusta que fales así. Que queres, filla? Non te entendo en absoluto. Non comprendo que sigas ao seu lado. Mira. Eses olliños que a ti tanto che encandean só falan dun clasismo vexatorio e degradante. Váleche así? Debes comprender que para desfacerme da miña familia necesito tempo. Non é nada fácil. Parece que falas dos Corleone, rapaz. Non che pido que lle deas unha patada aos teus, non. Só che pido que aclares as cousas e decídaste. Só iso. Tampouco é tanto o que che pido. Non consiste en largarme así como así. Non quero romper con eles. Claro, acábaseche o vivir como un señoriño estricado. Esa camisa que luces, ese pantalón, esa carteira cheíña de billetes verdes? Todo iso, ao lixo se segues comigo. Eu son o paradigma da carencia. É co que te ameazan, non? Non me ameazan. Acláranme. Vaia eufemismo! E ti que lles contestas? Claro, quedas calado. Como fixeches toda a túa vida. Un pusilánime de baixa estofa. E todas as túas promesas? E todo o que me dis a min na soidade dos nosos momentos íntimos? Así é como queres vivir? Agora entendo moitas cousas. Moitas. Entendo por que nunca queres que paseemos polo teu barrio. Por que, cando imos ao cinema, tes que elixir sempre ti o local. A casualidade é que sempre está nun barrio descoñecido para os dous ou polo menos para ti. Agora entendo que nunca me contes nada da túa familia. Como todas, respóndesme cando che pregunto por algún acontecemento vivido polos teus. E xa non falemos cando sae á palestra algún tema que toque o noso posíbel futuro! Por iso dásme tantas longas cando che expoño un veraneo xuntos. Agora véxoo todo clarísimo. Lembras cando estivemos a facer plans naquel pub á beira do colexio onde estudamos COU o día que faltou a de Historia? Ti, só peros. Eu, sempre buscando solucións e saltando, chea de soños fantasmagóricos, todos os obstáculos que ti poñías. Non se como non vin aquilo. Que pitoña, Deus! Eu achaquei todas os teus pegas á inexperiencia da situación. Aquel día dixen todo o que pensaba. Claro, pero coa verborrea dun ourive da mentira. Nunca me dis que iso non vai ocorrer. Non. Fálasme cunha retórica que pode interpretarse de mil modos diferentes. É o que penso. Apárvame que aos meus anos fálesme de voda, casa e fillos. Pero se es ti o que sacas o tema. Ah, claro! Para contentarme e logo? Pois iso. Que barallada rancia e de covarde! A túa familia! Tanto che doeu que non te chamase o sábado? Sabes que non, que o que me sentou fatal é que me decatase, por unha terceira persoa, de que ese día tiñas unha reunión familiar. Eu, claro, desentoaba. Ou é que che prepararon un encerramento para ver se te decidías por aquela toliña? Non a insultes. Ela non ten culpa ningunha. Agora moléstaste que fale dela? Fillo, non hai quen che entenda. Cada vez que tes unha festa, mellor conciliábulo de casamenteiros, vacínante contra min. Aláganche de mentiras piadosas, como as cualificas ti, para que se produza o santo milagre da túa reconversión e decídaste por esa pesadenta que só sabe falar das vosas exquisiteces, que, doutra banda, son máis vulgares que a pousada da Maritornes. Rapaz, sincero, rapaz. É así. Á miña idade eu non podo impoñerlles aos meus pais a selección dos invitados. Non podo. Evidentemente que non. Pero si podes dicirlles en voz alta e limpa que tes noiva, que estás a saír cunha moza. Ou non? E ti calas. Deixas que che fagan as beiras, que perviva entre os teus a idea de que aínda estás libre nestes instantes. Iso sería unha badalada para a miña nai. Por Deus, a túa nai outra vez! Pero… non te dás conta que es un secuestrado sentimental? É dun mangoneo malévolo e atroz que che estean chantaxeando emocionalmente coa pesadume que invadiría a toda a túa familia se te decantases por unha moza que non te corresponde. Que é iso? E ti calado! Iso é o exasperante. O teu silencio. Segue mirando o vaso, que de aí non sairás en toda a túa vida. Non entendes que eu son a túa táboa de salvación? Que como cedas neste terreo non sairás nunca da tea de araña que están a tecer á túa ao redor? É peor que un anel de matrimonio. Que dis en casa cando marchas? Non contestas? Non me digas que aquelas inocentes tolerías dos quince anos? Por que calas? Aínda finxes que vas cos amigos a xogar ao fútbol? Isto é de psiquiatra! A verdade é que, pensándoo ben, dáme medo casar, que digo casar!, comprometerme cun tipo coma ti. Cun tío que sabe que o meu nome non se pode pronunciar na súa casa e dá a calada por resposta. Un tío que é un seareiro fervente de escribir obsesivos poemas de amor cando está na soidade da súa habitación, pero que, cando está no salón cos seus pais, convértese nun auténtico miñaxoia; un tío que, cando estamos sós, se desboca en bicos e caricias, e cando está a familia diante trastórnase nun insignificante paria. Fixeches a godalla no peor, no sentimental, querido. Pero téñoche que estar agradecida. Ensináchesme moitísimo. Ti non sei se aprendiches algo. Non volverei saír cun parasito pasional como ti. O triste é que me xulgaches e sentenciaches sen escoitar as miñas alegacións. As túas alegacións? Outra cirigaita? Outra mentira? Outro enredo? Estou disposta a escoitarche hoxe por última vez. Xúroche que, como os teus argumentos sexan de certo peso, se é necesario, mando á miña nai a paseo. A ver se ti tes narices de facer o mesmo! Non, á miña nai non a toques. Velo? Somos unha parella de tres. E isto é inviábel. Parecíame entrañábel o xesto que poñías cando che dicía, desde a miña inocencia, que o que ti desexabas era volver ser un neno. Hoxe esta frase pronúncioa chea dun espanto patético. É verdade que che encantaría volver ser un neno, pero para acoucharte no faldrón da túa nai, non para gozar da inocencia daquela idade dourada.
Sorpresivamente, ela levántase impetuosa e, con verbo convulso e entrecortado, despídese del. Non me escoitaches. Non falaches. Espera. Xa é tarde. Entrégalle unha cinta cunha infinidade de cancións gravadas. Para que as escoites pola noite e tíresche dos pelos pola túa covardía. Adeus.
El nin se inmuta. Sabe que aquilo é un rubicón non cruzado; que a outra beira, onde habita ela, é por hoxe inalcanzábel, inconquistábel. Termina a súa consumición, paga e sae á rúa. É xullo. Madrid. 35 graos ás dez da noite. Pero a sufocación afectiva que leva no seu interior triplica esa temperatura.

Author: José María Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro; o segundo, iso creo.

Deja un comentario

Required fields are marked *.