HÁBITOS E PENSAMENTOS EXTREMOSOS

| 0 comments

A orde: teño que ter o armario (na súa totalidade) perfectamente colocado. Por exemplo, penso que as camisas deben estar nunha progresiva gama de cores. Ou quizabes isto xa envellecera?
Ocórreme o mesmo cos libros, os apuntamentos, os cadernos de notas, os bolígrafos. Aquí, a teima segue viva.
Comprar xornais galegos. Podo chegar a comprar catro e logo, chegada a tarde, apenas lelos. Noutras ocasións, só unha ollada. Outro pulso é pasarme unha tarde enteira léndoos. Tamén ocorreu vivir esas horas vespertinas exasperado porque algún contratempo impediu que cheguen a Madrid. Agora, tristeiramente, loito co xornal dixital, xa que os papeis galegos case non chegan a Madrid.
rúa e realizar un determinado percorrido. Non logro romper a rutina. É coma se traizoase a miña fidelidade. E iso que a fidelidade é un afán inútil, unha entrega moral que poucas veces satisfainos.
Escoitar cancións dos Secretos, especialmente de Enrique Urquijo. A longa distancia de Antonio Veiga e Antonio Flores. Desde que non me falas sinto tan baleiro / as túas últimas palabras non saberán do esquecemento, /  agora que non nos vemos volvín a aqueles vicios, / aprendín a botar de menos e nunca serei o mesmo.
Escoitar cancións de Andrés Do Barro. Teño saudade, saudade teño de ti, / teño saudade de ti meu ben, / teño saudade de ti. Irrepetíbel. Único. Inescquecíbel.
Despois de tomar un café beber unha botella de auga sen gas.
Consultar a prensa no computador. Sempre esperando unha noticia que me faga ver como nunha beirarrúa nacen flores. Hoxe, iso case é imposíbel.
Consultar o meu blogue no computador. Podo dicir que me obsesiona saberme lido. E aínda máis coñecer a opinión dos meus blogueiros. Pero recoñezo a miña desfeita no intento. Poucos me contestan. Hoxe, ninguén.
Os zapatos limpos. Non precisa máis explicación.
Gozar da liberdade na súa máis amplo sentido do termo. Pero non a pregoada polos nosos altos xerifaltes, patriarcas ou xefeciños rampantes. A liberdade do individuo é innegociábel. Ó carallo a censura.
Ler detidamente todos os prospectos dos medicamentos. Coñecer tantos efectos secundarios acelérame o pulso e sinto que estou vivo. Seguirei despois de tanta química? Polo de agora si.
A música galega. Almaceno todo tipo de música da miña terra. Aínda que logo non a escoite. Basicamente, porque non teño tempo para tanta canción. Habitan no meu  móbil esperando ser un día por min descubertas.
Pensar en que debo escribir. Pero, logo, como se que vou fracasar, non escribo todo aquilo que xera a miña inspiración. A miña mente esnaquízao literalmente. Podo dicir que malescribo.
As mulleres. Como Luís del Val, son un namorisqueiro periférico. Son un namorisqueiro que non remata. Por covardía ou por medo, non cho sei. Encántame imaxinarme como podería ser a miña vida cunha persoa sen falar nunca con ela. Pódome namorar, por exemplo, na sala de espera dun aeroporto. Certo.
Non podo saír sen haberme peiteado e botado colonia en abundancia. Perdón pola egolatría aromática.
Tardo moito en concentrarme. E non é por vagancia. Loito, como Picasso, porque a inspiración me colla traballando.
Obsesióname a idea de reencontrarme cun amor da adolescencia. Non sei como reaccionaría. Deséxoo con paixón por min descoñecida.
Angústiame, pero adóroa. Falo da soidade. Aínda que sei que é un tren que me leva… a ningures!
Encántame a dor que sento cando estixo. Busco situacións para que esa dor xurda. Antes a poesía brotaba neses momentos, agora só saboréoo e esquécelleme coller papel e bolígrafo ou sentarme ao computador.
A idea de escribir un diario. Pero á vez atérrame. O que está claro é aínda nin o empecei. Que dicir? Quen o lería?
Atérrame a idea do fracaso. Ou é que xa habito nel e me enzoufo con xenreira no seu lodo?
Temo danar aos demais, a ser condenado ao inferno, ou a pagar o karma nunha vida posterior.
Alucino coa idea de saberme recoñecido. Vaidade? Non cho sei. Creo que soamente é o esbozo de experimentar que existo. Non quero ser transparente literariamente.
Apenas podo viaxar en coche, taxi, autobús. Maréome aos dez minutos. Padezo, segundo algúns especialistas, unha hipocondría exacerbada.
Necesito estar en paz con todo o mundo.
As enrugas dos pantalóns. Deben estar perfectamente pasados polo ferro.
A non realización dos meus plans: fago mil proxectos e logo apenas cumpro algún. Ir ao teatro, ao cinema, a tomar un café cunha amiga, etc.
Críspame quedar cunha amiga. Teño a maldita obcecación de que me vou a namorar dela seguro.
Por favor, remata ti. Xa estou xeirado.

Author: José María Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro; o segundo, iso creo.

Deja un comentario

Required fields are marked *.