MARÍA

| 0 comments

María entra cega de furia no seu dormitorio e pecha a porta tras de si. Na súa faciana, a forza de Scarleet O´Hara, a sensualidade de Hilda e a madurez decadente da señora Robinson. Un conxunto harmónico e altamente atractivo. Ela sábeo e explota, en pouquísimas ocasións, un xesto que descompón aos homes. Tras uns minutos de absoluto silencio, só vulnerado polo acelerado ritmo da súa convulsa respiración, apoia a súas rectilíneas e señoriais costas nun imperial espello de parede que, colocado nun lateral da habitación, convida a calquera que se poña diante del a unha pormenorizada contemplación. Os músculos da mandíbula márcanse con xenerosidade nun perfil que ela cada vez soporta menos. Con todo, o frío do cristal obrígalle, involuntariamente, a recompoñer un tanto o xesto, e lanza un suspiro que deixa entrever un profundo sentimento de anguria. Esta situación non hai quen a ature. Mañá mándoo todo a paseo: contratos, reunións… Como di o meu pai, cirurxía, María, cirurxía.
Aos poucos vaise desvestindo e colocando con sumo coidado sobre unha cadeira de caoba cada unha das pezas das que se desfai. O ritual é o mesmo todas as noites. Primeiramente, aquí, no colgadoiro, a saia, a blusa e a chaqueta; posteriormente, alí, no tocador, onde dorme a alianza, os aneis, os pendentes e mailas pulseiras. Que insufrible rutina! Sen motivo xustificado, as medias son sempre as últimas compañeiras da súa pel, hoxe entumecida e dorida pola intensa friaxe. O seu rostro denota cansazo e falta de vitalidade; os seus ollos, un exceso de traballo ante o computador; e as súas mans, inertes videiras, un pasar dos anos que lle fan comportarse dun modo insolente coa súa filla Laura, unha louzá mazá de pel tersa e brillante. De forma case inconsciente, senta nunha descoxuntada butaca que hai ao pé da súa cama. Alí pasa, co pousado burbullar da auga do baño de fondo, preto dunha interminable hora. A iso das doce atópase ceando diante do televisor. Non hai quen ature a esta muller, é insufrible. Non hai día que non me monte un numeriño, que me organice un balbordo de narices. A longo prazo, todas as enchufadas créanche os mesmos problemas! Malditas recomendacións! Está para que me resolva o día a día e o único que fai é pelexarse e falar por teléfono.
De súpeto érguese, delgada e sinuosamente áxil, deslízase polo salón e colle chea de desgana o teléfono. Sabe quen era. Cambaleante, pois durante uns segundos se lle nubra a vista, e con ollos pestanexantes ponse o auricular no oído, disposta a escoitar outro rosario de vacuas e tópicas desculpas.
—Si?
—María?
—Ah! Es ti. A súa voz soa algo irritada. A súa mirada reflicte unha conversación xa mantida en multitude de ocasións. E sempre co mesmo resultado.
—Es o mesmo de sempre. Coas mesmas desculpas de sempre. Coas mesmas mentiras de sempre.
Silencio sórdido e expectante.
—Non, non podes subir. Estou esgotada, non podo máis hoxe. Estou a cear e só penso en deitarme. Necesito descansar. O que menos soportaría agora é unha discusión.
Silencio sepulcral.
—Adeus.
A indecisión faise eterna. Dúbida o indicible. Ten asido o auricular cunha forza inusitada. Descarga emocional dunha pequena conversa que lle sabe a unha infinidade de ocasións xa vividas. Pero non sabe romper. Dillo a súa nai. Tes que aprender a romper cos homes. Sobre todo cos que menten nas ocasións máis nimias. As grandes mentiras son máis soportables.
E María colga o teléfono sen remorso algún. Ou iso cre. A ver se aprendes dunha vez a tratar ás mulleres. Estás moi mal acostumado.
Non obstante, coma sempre, queda expectante esperando unha nova chamada.

Author: José María Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro; o segundo, iso creo.

Deja un comentario

Required fields are marked *.