XOSEMARÍAS

| 0 comments

Deixei medrar en min a rutina salpicada por voluminosas doses de abulia e preguiza. A nugalla é o xerme plenipotenciario do paludismo creativo e o adaíl da máis insensata tribulación mental. Ti sábelo moi ben. O meu bo pai cualificaba este estado, xunto co da envexa e o orgullo, como o maior adversario do home. Hostil onde os haxa. Non tiven a máis mínima intención de castrala mentres notaba como se estendía polos máis recónditos espazos do meu intelecto cal maquiavélica tea de araña. Nun principio apenas a sentín no meu interior. Pero este monstro sen padriños ―iso diralo ti―  foi aos poucos reptando, perforando e expandíndose polas miñas entrañas sen deixar sinal algunha… aparente. Esta moda lexítima da vulgaridade e das cousas pequenas necesita controlar os meus pensamentos, os meus xuízos, os meus proxectos e os meus propósitos. Voluptuosidade bañada de altiveza parasitaria. Os seus fíos, feroces aguillóns da larchaneiría, desde fai uns cantos meses, bloquearon o máis novo da miña imaxinación. Loito con auténtica forza titánica por desenmarañar tal enxame de indolencia e molicie. Neste duelo todo vale. Non soporto ―dixeches― aos que capan o dicionario con marujeos de falsa imaxinación. O meu pulo tornouse, bloqueado polos tentáculos da falta de creatividade, nun enguedello de vulgaridades e lugares comúns, todos eles recidivantes e obsesivos. Atérrame que os poucos lectores que teño, nada máis achegarse a min, pensen outra vez o mesmo. Xosé María, por favor, non cabalgues sobre letras, sobre palabras xa amansadas por ti no pasado. Traballa, refúxiache nunha obra que sexa un gran botín. Jajajajaja. Que fácil o ves ti, inimigo das mentiras non lesivas! Neste mal recuncho naceu de novo na miña mente a figura de María. Outra María?, dixéchesme case instantaneamente. Fixéchesche subitamente portavoz do poucos pero avezados lectores das miñas páxinas, que non estaban dispostos a soportar outra andrómena, como lle manifestaches a un deles, de tópicos marianos. Ante a devandita reacción ―arremetida máis ben― quedei pensativo fronte ao computador. A dor en forma de filamento condutor percorreu as miñas costas durante uns interminables segundos. Quedei bloqueado. Rexeitan ―rexeito, rexeitas― a María, á miña nova María. Non mo podo crer. O que para min tería que ser un aguilloada de reacción, de actitude, de paixón converteuse, utilizando a miña lacerado pulso amorriñado, nun acicate, nun aguillón da musa da desertización. Xosé María, non me deixaches nin sequera bosquexala. E que nos ías a dicir dela? Xa che vexo. En lugar de loitar con audacia por unha nova historia botaríasche a desentrañar os gustos, as vivencias e os pensamentos dunha muller sacrificada nun envurullo de manidas trivialidades, remedio e medicamento da túa ineptitude. E ti que saberás, Xosé María! Ti que saberás! Convertíchesche en xuíz e parte interesada dunha historia que convulsionaba o meu interior e que pretendía deixar de ser un vello penedo mudo. Non teñas a ousadía de equipararche cos grandes homes da arte de escribir. Cando me viches a min facer tal cousa? Se son o ser máis modesto da terra. Xa, xa, a túa feireada e anticuada modestia, virtude dos que non teñen nada que dicir. Estás a ser desapiedadamente implacable e lacerante, case sanguinario, comigo. Pareces gozar nesta situación. É que me enfastían os encollidos, os mexericas, os apouquecidos. Pois así es ti. Por iso amólanme, como chinches do desánimo, persoas como ti. Non che entendo. Rexeitas e vituperas trazos da túa propia idiosincrasia. Para velo, oílo e lelo, meu Deus! Os protagonistas absolutos do desafío quedaron esgotados e acabadiños. Non penses que baixei os brazos. En ningún momento crino. E cada un marchou cara a súa camariña para durmiren un anceio que non un pesadelo. Ata a vindeira rifa. Morra o conto, dixo alguén.

Author: José María Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro; o segundo, iso creo.

Deja un comentario

Required fields are marked *.